หึงจนควันออกหู

"บอกแล้วไงคะว่าเกลไม่ได้มอง! พี่จะมาคาดคั้นอะไรนักหนาเล่า!" เสียงหวานๆ ของเกลตอกกลับรุ่นพี่ตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงเสาตึกคณะบริหารฯ ด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตคู่สวยเสมองไปทางอื่น จงใจเมินเฉยต่อรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่อีกฝ่ายมักจะใช้ตกเธออยู่เรื่อย เหตุการณ์ในตอนนี้มันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกินในความรู้สึกของเด็กปีหนึ่งอย่างเธอ ก็ใครใช้ให้พี่ธันวาเดินมากับมินตราดาวคณะคนสวยคนนั้นล่ะคะ แถมยังเดินคุยกระหนุงกระหนิงหัวเราะต่อกระซิกกันเสียออกนอกหน้า ราวกับว่าโลกใบนี้มีแค่เขาสองคนอย่างนั้นแหละ! "อ้าว... เมื่อกี้ใครนะที่ยืนจ้องจนตาแทบหลุดออกจากเบ้า แถมยังทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวพี่กับน้องมินตราเข้าไปซะให้ได้" ธันวาแกล้งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือแววหยอกเย้าอย่างนอบน้อม แต่แววตาพราวระยับคู่นั้นกลับกำลังจับจ้องทุกอณูความเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กที่กำลังพยายามตีสีหน้าเรียบเฉย "ใคร? เกลไม่เห็นรู้เรื่องเลยสักนิด พี่ธันวาอย่ามากล่าวหากันลอยๆ นะคะ!" เกลเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระส่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกอยู่รำคาญใจก็ตามที เธอยกมือขึ้นกอดอกเลียนแบบท่าทางของเขาบ้าง เพื่อเสริมเกราะป้องกันความอ่อนแอที่มักจะพ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่นั้นทุกทีไป "หึงก็บอกว่าหึงสคะเด็กดื้อ... ปากแข็งอยู่ได้ เดี๋ยวโดนทำโทษไม่รู้ด้วยนะ" ธันวาขยับตัวเข้ามาประชิดรวดเร็วจนเกลผถอยหลังไปชนเสาตึกแทบไม่ทัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไอแดดอ่อนๆ ลอยวนอยู่รอบตัว จนเธอต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ "ใครหึง! อย่ามามโนนะคะรุ่นพี่ เกลแค่... แค่เคืองต่างหากล่ะที่พี่เสียมารยาทเดินทิ้งเกลไว้หน้าโรงอาหารวันนั้น!" เกลหาข้ออ้างกลบเกลื่อนความพิรุธได้อย่างแนบเนียน (ในความคิดของเธอเอง) พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนตัวสูงที่ตอนนี้โน้มใบหน้าลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่แล้ว "วันนั้นพี่มีธุระด่วนจริงๆ ครับ... แต่น้องมินตราเขาแค่เดินเข้ามาถามทางจะไปตึกคณะวิศวะฯ เฉยๆ พี่ไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ นะคะ... เชื่อใจแฟนคนนี้หน่อยสิครับ" ธันวาจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'แฟน' จนเกลหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างบางร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ปากบางอ้างอิงจะเถียงกลับแต่ก็ติดขัดด้วยความเขินอายที่พุ่งทะยานจนสมองประมวลผลไม่ทัน "ใครเป็นแฟนพี่กัน! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะคะรุ่นพี่ธันวา!" ในจังหวะที่เกลกำลังจะยกมือขึ้นผลักอกแกร่งให้ถอยห่าง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี เกลรีบฉวยโอกาสนี้ก้มลงมองหน้าจอเพื่อหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น นิ้วเรียวเล็กกดปลดล็อกหน้าจอด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย *[กะทิ]: แกรรรรรรรรรรรรรรร! รีบเปิดดูไอจีสตอรี่ของมินตราด่วนตอนนี้เลยนะเว้ย! นางลงรูปคู่กับพี่ธันวาตอนอยู่ที่โรงอาหารวันนั้น พร้อมแคปชันชวนเข้าใจผิดสุดๆ อะแก!* หัวใจของเกลหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกหน่วงๆ แล่นแปลบขึ้นมาในอกทันทีเมื่ออ่านข้อความจากเพื่อนสนิท เธอยังไม่ทันจะได้เงยหน้าขึ้นอธิบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจ ธันวาก็ก้มลงมามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอด้วยความรวดเร็ว "หืม? อะไรเหรอครับ ไหนเอามาให้พี่ดูหน่อยซิ" "ไม่ต้องมายุ่งเลยนะคะ!" เกลรีบซุกโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด ความรู้สึกงอนที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวานระเบิดออกมาเป็นน้ำตาคลอเบ้าหน่วยโดยไม่รู้ตัว เธอน้อยใจจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาไหวระริกและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของคนตรงหน้า รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาโดยพลัน เขารู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นสนุกปากเสียแล้ว "เกล... ฟังพี่ก่อนสครับ" ธันวาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง เอื้อมมือหนาหมายจะแตะลงบนไหล่บางเพื่อปลอบประโลม "ไม่ต้องมาแตะตัวเกลเลยค่ะ! ไปหาน้องมินตราของพี่นู่นไป!" เกลปัดมือเขาออกอย่างแรง หยดน้ำตาเจ้ากรรมไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างสุดจะกลั้น เธอกัดฟันกรอดด้วยความโกรธปนน้อยใจ ก่อนจะหันหลังเตรียมวิ่งหนีไปจากตรงนั้น ทว่า... ก่อนที่ขาเรียจะทันได้ก้าวเดิน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของธันวาก็กดดันบรรยากาศให้ตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น หน้าจอของรุ่นพี่หนุ่มโชว์ชื่อของ "มินตรา" หราขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเกลพอดี! ธันวานิ่งงันไปชั่ววินาที เขามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของเกลที่หันมามองพอดิบพอดี ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้ออย่างรุนแรงราวกับจะบอกว่า *'เห็นไหมล่ะ... พี่มันก็เป็นซะแบบนี้'* "เกล... เดี๋ยวพี่อธิบาย..." ธันวารีบกดตัดสายทิ้งทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ... เกลไม่อยากฟังอะไรจากพี่อีกแล้ว!" เกลสะบัดหน้าหนีสุดแรง น้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจ เธอตัดสินใจหันหลังวิ่งหนีออกไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของคนด้านหลังอีกต่อไป ธันวาขยับตัวจะวิ่งตาม แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในมือของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนทางแชตไลน์ที่เด้งขึ้นมาโชว์หร่าบนหน้าจออย่างจงใจ *[มินตรา]: "พี่ธันวาคะ... เรื่องรูปในสตอรี่ มินตราว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันให้เคลียร์นะคะ ว่าสถานะของเราจริงๆ แล้วมันคืออะไรกันแน่"* ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดพิมพ์ข้อความปฏิเสธกลับไปอย่างหัวเสีย ทว่าปลายนิ้วที่รีบร้อนกลับพิมพ์ผิดพลาดจนเผลอกดส่งสติ๊กเกอร์หัวใจสีแดงดวงใหญ่ให้กับมินตราไปต่อหน้าต่อตา! และที่แย่ไปกว่านั้น... ปลายสายที่วิ่งหนีไปไกลลิบ กำลังหันกลับมาเห็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ของเขาในจังหวะพอดีเป๊ะ! ...งานนี้ธันวาคงต้องเตรียมตัวเป็นโบ้ตัวจริงเสียงจริงซะแล้วล่ะค่ะ รี้ดที่น่ารักของพี่คั่นฯ มาร่วมลุ้นไปพร้อมกันนะคะว่าเขาจะง้อคุณแฟนตัวน้อยสำเร็จไหมในตอนหน้า! (ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมเต็มความสดใสและติดตามก้าวเดินของพวกเขานะคะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู)