เมื่อรุ่นพี่บุกถึงหอพัก

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพักหมายเลข 404 ดังขึ้นรัวๆ จนเกลที่กำลังนั่งหน้ามันมัดผมจุกหัวฟูอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์สะดุ้งโหยง เธอเพิ่งจะรอดตายจากการปั่นรายงานการตลาดส่งอาจารย์ตอนตีสอง หวังว่าจะได้ทิ้งร่างนอนแผ่หลาบนFuttonนุ่มๆ สักตื่น แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่ได้เข้าข้างเด็กปีหนึ่งตาดำๆ คนนี้เลยสักนิด "รู้แล้วค่า! จะพังประตูห้องหรือไงคะเนี่ย!" เกลตะโกนแว้ดพร้อมกับเดินลากแตะช้างดาวดึ๋งๆ ไปกระชากลูกบิดประตูออกด้วยอารมณ์บูดบึ้งสุดขีด ในหัวคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นป้าเจ้าของหอมาทวงค่าน้ำ หรือไม่ก็ยัยกะทิที่ลืมเอาคีย์การ์ดมาแน่ๆ แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ทั้งสองคนนั้น ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ สายตาดุคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังมองสำรวจสภาพเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์เป็นเอกลักษณ์นั่นทำเอาอุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ธันวาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ลอยปะทะจมูกท่าandตลบอบอวลไปด้วยความอันตรายต่อหัวใจ "เจอตัวแล้วครับ คนของผม" ประโยคสั้นๆ ที่ลอยมาจากริมฝีปากหยักทำเอาเกลสมองอื้ออึงไปชั่วขณะ "พ...พี่ธันวา! มา...มาได้ยังไงคะเนี่ย แล้วใครคนของพี่กัน! พูดบ้าอะไรเนี่ย!" เกลละล่ำละลักปฏิเสธ หน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามจะดันบานประตูปิดใส่หน้าหล่อๆ นั้น แต่มีหรือที่แรงเด็กบริหารตัวกระจิ๋วหลิวจะสู้แรงหมีควายของวิศวะไหว เขาใช้มือข้างเดียวยันประตูไว้แล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องพักขนาดสิบสองตารางเมตรของเธอหน้าตาเฉย "หลบไปเลยนะ! บุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลรู้ตัวไหมเนี่ย ถ้าฉันแจ้งตำรวจจับพี่จะทำยังไงฮะ!" เกลยืนเท้าสะเอวพยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขามที่สุด แม้ว่าชุดนอนลายเป็ดเหลืองอ๋อยจะทำลายความน่าเชื่อถือไปจนหมดสิ้นแล้วก็ตาม ธันวาไม่ตอบ เขาเดินสำรวจห้องพักของเธอราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง สายตาคมกวาดมองกองเอกสารรายงานที่กระจัดกระจายอยู่บนเตียง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่ยังเปิดค้างไว้ "ไหนล่ะไฟล์งานบัญชีด่วนที่อาจารย์สั่งส่งเช้าวันนี้ พี่ไลน์ไปทวงตั้งสามรอบ ทำไมไม่ยอมเปิดอ่านหื้ม?" ธันวาหันกลับมาเลิกคิ้วมองเธอ เดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนเกลต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ "ก็...ก็ฉันง่วงนี่คะ กะว่าจะนอนสักงีบแล้วค่อยตื่นมาส่ง..." เกลเสียงอ่อนลงโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ "งีบเหรอ?" ธันวาก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดโปรแกรมเกมค้างไว้ "นี่สินะที่เรียกว่างีบ เลเวลตันไปถึงไหนแล้วล่ะตัวเธอเนี่ย" "ก็...แก้เครียดไงคะ!" เกลเถียงเสียงอ้อมแอ้ม เบือนหน้าหนีสายตาพราวระยับคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ธันวาถอนหายใจเบาๆ หยิบแฟลชไดรฟ์สีดำจากกระเป๋าเสื้อกั๊กขึ้นมาควงเล่นในมือ สายตาที่มองเธอมันไม่ได้มีความโกรธเคืองเรื่องงานเลยสักนิด มีแต่ความเอ็นดูแกมหยอกล้อที่ทำเอาเกลอยากจะมุดแผ่นดินหนี "ดื้อเป็นแมวเลยนะเรา" มือหนายื่นมาดีดหน้าผากเธอเบาๆ ทีหนึ่ง "ถ้าพี่ไม่มาตามถึงห้อง ป่านนี้คงหลับยาวจนอดส่งอาจารย์แล้วโดนหักคะแนน แน่จริงก็เก่งให้ตลอดสิครับ ยัยตัวแสบ" "ใครตัวแสบกันคะ! ปากเสียชะมัด!" เกลยกมือขึ้นลูบหน้าผากป้อยๆ ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนเขาข้อหาหมั่นไส้ แต่ธันวากลับรวบข้อมือเธอไว้ได้ทันด้วยมือเดียวแถมยังดึงเข้าหาตัวเสียจนหน้าอกเธอเกือบจะแนบไปกับแผงอกกว้างของเขา ตึกลัก! ตึกลัก! ตึกลัก! เสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกันจนแยกไม่ออก เกลเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่ฉายแววหวานเชื่อมอย่างกะทันหัน บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูเหมือนจะเบาบางลงจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง ความกวนประสาทเมื่อครู่หายไปไหนหมด เหลือเพียงแค่ความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปทั่วผิวหนัง "ปล่อยเลยนะ..." เกลกระซิบเสียงสั่น พยายามดึงมือออกแต่เขากลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "ไม่ปล่อย... จนกว่าจะได้รางวัลค่ามาตามงานถึงห้อง" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงก่ำของเธอ ในจังหวะที่หัวใจของเกลกำลังจะหลุดออกมานอกอก และสมองกำลังประมวลผลไม่ถูกว่าควรจะผลักเขาออกหรือปล่อยให้เลยตามเลยนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของเพื่อนรักที่หน้าห้อง "ไอ้เกล! แกเปิดห้องด่วนเลยนะ ยัยมินตราดาวคณะมันกำลังเดินมาทางนี้พร้อมกับแก๊งเพื่อนผู้หญิงท่าทางเอาเรื่องสุดๆ ฉันได้ยินพวกมันเม้าส์กันว่าจะมาตบแกเรื่องพี่ธันวา! แกไปทำอะไรไว้ฮะ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" ธันวาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่วนเกลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลในหัวตีกันยุ่งเหยิง ยัยมินตราตัวมารความสุขกำลังจะมาถึงหน้าห้องในอีกไม่ถึงนาทีนี้แล้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ!