รอยร้าวในราชสำนัก

"ใต้เท้าเฉิน... ท่านคิดว่าม้วนพระราชโองการฉบับนั้น มีน้ำหนักพอที่จะกดทับศีรษะของอัครเสนาบดีหลี่ให้จมดินได้หรือไม่เพคะ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งสายลมพัดผ่านกลีบเหมย ร่วงหล่นลงกระทบผิวน้ำชาสีอำพันในจอกกระเบื้องเคลือบตระกูลหลง ภายในศาลาริมน้ำของจวนสกุลเฉิน ขณะที่โคมกระดาษสีแดงอาบไล้บรรยากาศยามราตรีให้เรืองรองด้วยไอสังหารอันเงียบงัน เซียวเหวินจิ้นในอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงสีชาดนั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าขุนนางเฒ่าผู้กุมอำนาจกรมการคลัง นางมิได้เร่งรัด ทว่าแววตาดุจหยกเย็นคู่นั้นกลับกดดันจนมือที่ถือจอกชาของใต้เท้าเฉินสั่นเทาเล็กน้อย "คุณหนูเซียว... พระราชโองการลับฉบับนั้นเป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก หากนำออกมาใช้โดยไร้ซึ่งความพร้อม เกรงว่าไฟจะลามเลียมาไหม้พวกเราเสียเอง" ใต้เท้าเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากแห้งผาก พยายามซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นของขุนนางเฒ่า เหวินจิ้นแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามทว่ากลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ นางค่อยๆ เลื่อนถ้วยชาเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า "ไฟจะไหม้หรือไม่อย่างไร ล้วนขึ้นอยู่กับว่าผู้ใดเป็นคนสุมฟืนเพคะ หากท่านอัครเสนาบดีหลี่ล้มลง ตำแหน่งเสนาบดีกรมการคลังที่ท่านโหยหามาตลอดชีวิต ย่อมหล่นลงใส่มือท่านอย่างไร้ผู้ขัดขวาง... นี่มิใช่สิ่งที่ใต้เท้าเฉินปรารถนามาโดยตลอดหรอกหรือ" คำพูดเพียงไม่กี่คำกรีดแทะลงไปถึงก้นบึ้งความโลภและทะเยอทะยานของใต้เท้าเฉินอย่างแม่นยำ ในราชสำนักเวลานี้ ขั้วอำนาจของอัครเสนาบดีหลี่และองค์ชายรองกำลังแผ่ขยายรากแก้วลึกลงไปทุกหย่อมหญ้า ราวกับต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาบังคับดวงตะวัน ทว่ารากฐานที่มั่นคงย่อมมีรอยร้าวซ่อนอยู่ภายในเสมอ และหน้าที่ของกุนซือเช่นนาง คือการหยิบลิ่มสุวรรณตอกลงไปตามรอยร้าวนั้นให้แตกสลายโดยไม่ต้องออกแรงฟาดฟันด้วยดาบแม้แต่เล่มเดียว ย้อนกลับไปเมื่อสองัตรก่อน องค์ชายสามจ้าวเฟยหลงทรงประทับยืนขึ้นเต็มความสูง เงาร่างทอดทับร่างขององครักษ์จนมืดมิด ดวงเนตรคมกริบกวาดมองม้วนพระราชโองการในมือด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงประกายตาแห่งความคลุ้มคลั่งและดุดันที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง พระองค์ทรงตระหนักดีว่าการนิ่งเฉยรอความตายในตำหนักเย็นคือความโง่เขลา การเดินเกมรุกเข้าหาศัตรูในยามที่อีกฝ่ายตายใจต่างหาก คือวิถีแห่งผู้ชนะ และการยุยงให้สุนัขกัดกันเองในราชสำนักก็คือหมากตาแรกที่เหวินจิ้นวางแผนไว้ร่วมกับพระองค์ "ใต้เท้าเฉิน... ท่านลองคิดดูสิเพคะ หากหลี่ฮูหยินรู้ว่าสามีของนางแอบซ่อนอนุภรรยาชาวท스티ซึ่งเป็นสายลับต่างแคว้นไว้ที่เรือนพักลับนอกเมือง ขณะที่เสนาบดีหลี่เองก็กำลังสงสัยว่าท่านแอบติดต่อลับๆ กับกองกำลังเมืองหลวงเพื่อฮุบงบประมาณการทหาร... ความระแวงสงสัยนี้ จะงอกงามเป็นดอกผลเช่นไร?" ดวงตาของใต้เท้าเฉินเบิกกว้างขึ้นทันที ความตื่นตระหนกฉายชัดผ่านรอยย่นบนใบหน้าชรา "เจ้า... เจ้าสืบเรื่องนี้มาจากที่ใด?" "เรื่องในวังหลวงหรือจวนขุนนาง ไม่มีสิ่งใดที่ซ่อนเร้นจากสายตาของหงส์ที่กำลังกางปีกหวนคืนได้หรอกเพคะ" เหวินจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ นางหยิบห่อกระดาษสีนวลชิ้นเล็กๆ วางลงบนโต๊ะศิลา "หลักฐานการเบิกจ่ายงบประมาณลับถูกส่งไปถึงมือรองเสนาบดีหลี่แล้วในเวลานี้ ขณะเดียวกัน ข่าวลือเรื่องอนุภรรยาชาวต่างแคว้นก็เดินทางไปถึงหูของฮูหยินเอกตระกูลหลี่เรียบร้อยเช่นกัน... อีกไม่นาน คลื่นลมในจวนอัครเสนาบดีคงจะซัดสาดจนเรือนทั้งหลังสั่นคลอน" ใต้เท้าเฉินสูดหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติ ทว่าเหงื่อกาฬกลับผุดพรายเต็มแผ่นหลัง "เจ้ากำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ เซียวเหวินจิ้น หากองค์ชายรองทรงรู้เรื่องนี้เข้า พวกเราทั้งหมดจะต้องหัวหลุดจากบ่าอย่างไม่ต้องสงสัย!" "องค์ชายรองหรือเพคะ?" เหวินจิ้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะดั่งระฆังเงินทว่ากลับสร้างความหนาวเยือกให้แก่ผู้ฟัง "พระองค์ทรงวุ่นวายอยู่กับการวิ่งเต้นหาเสียงสนับสนุนจากเหล่าแม่ทัพชายแดน จนมิมีเวลามาใส่ใจเรื่องบ้านของสุนัขที่กำลังกัดกันเองหรอกเพคะ... อีกอย่าง ในเมื่อใต้เท้าหลี่กุมจุดอ่อนเรื่องการรับสินบนของท่านไว้ ท่านไม่คิดจะชิงลงมือก่อนหรือเพคะ?" คำพูดของเหวินจิ้นเปรียบเสมือนศรดอกสุดท้ายที่ปักทะลุเกราะป้องกันจิตใจของใต้เท้าเฉิน ขุนนางเฒ่าหลับตาลงช้าๆ ชั่งน้ำหนักระหว่างความเสี่ยงกับการสูญเสียอำนาจทั้งหมดที่มี ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและอำมหิตขึ้นหลายส่วน "ข้าต้องทำอย่างไรต่อ..." เสียงของใต้เท้าเฉินแหบพร่าลงอย่างยอมจำนน เหวินจิ้นแย้มยิ้มพอใจ นางผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดอาภรณ์ปักลายหงส์ให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานก้องกังสดาล "พรุ่งนี้ในท้องพระโรงยามเช้า... เมื่อไต้เท้าหลี่เริ่มรายงานเรื่องงบประมาณการขุดลอกคูคลอง ใต้เท้าเฉินเพียงแค่ท้วงติงเรื่อง 'ยอดเงินที่ขาดหายไปสามแสนตำลึง' ขึ้นมากลางที่ประชุม... ที่เหลือ ปล่อยให้ไฟในบ้านของตระกูลหลี่แผดเผาพวกเขาจนมอดไหม้ไปเองเพคะ" ร่างบางหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ใต้เท้าเฉินนั่งนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่า ในขณะที่ก้าวเดินพ้นประตูจวนสกุลเฉิน ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดกระโชกเข้าใส่จนชายผ้าคลุมสะบัดไหว เหวินจิ้นชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แฝงมากับความมืดเบื้องหน้า เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากมุมมืดของกำแพงจวน ปิ่นหยกขาวบนมวยผมสะท้อนแสงจันทร์สลัว องค์ชายสามจ้าวเฟยหลงทรงแย้มพระสรุปเย็นชา ทว่าในพระเนตรกลับพราวระยับด้วยความลุ่มลึก พระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์มาคว้าข้อมือเรียวของนางไว้เบาๆ ดึงเข้าหาพระวรกายจนชิด "เจ้าใช้หมากตานี้บีบให้ขุนนางกรมการคลังแปรพักตร์ ช่างเป็นแผนการที่แยบยลยิ่งนัก... แต่น้องหญิงของข้า เจ้าไม่คิดหรือว่า การเล่นกับไฟเช่นนี้ อาจทำให้ปลายนิ้วเรียวคู่นี้ต้องพองไหม้เข้าสักวัน?" สุรเสียงกระซิบข้างพระ कर्ण แนบชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียน เหวินจิ้นมิได้หลบเลี่ยง นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมกริบนั้นด้วยรอยยิ้มท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาที่สะท้อนเงาของกันและกันอย่างลึกซึ้ง "หากไฟกองนั้นจะแผดเผาบัลลังก์เลือดให้มอดไหม้ลงได้ หม่อมฉันต่อให้ต้องเอาปลายนิ้วนี้เข้าแลก ก็ยินดีเพคะ... ท่านอ๋อง" จ้าวเฟยหลงทรงพระสรุปต่ำในพระอุระ พระหัตถ์หนากระชับข้อมือนางแน่นขึ้นราวกับจะหลอมรวมนางเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพระองค์ ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้เอื้อMวาจาใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ทูลท่านอ๋อง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มละล่ำละลักเอ่ย "พระราชโองการด่วนจากท้องพระโรงหลวง ส่งตรงถึงมือองค์ชายรองแล้ว... และเนื้อความในนั้นระบุว่า มีพระราชประสงค์ให้ปลดท่านอ๋องจากการบัญชาการกองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงในทันที!" รอยยิ้มบนพระพักตร์ของจ้าวเฟยหลงค้างนิ่งไปชั่วพริบตา ก่อนที่ดวงเนตรคมกริบจะหรี่แคบลงดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก บรรยากาศรอบกายพลิกผันเป็นความหนתเยือกและตึงเครียดขึ้นมาในฉับพลัน ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านกลยุทธ์อันเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ