ทางเลือกของความภักดี

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดินหลวง ทว่าภายในห้องรับรองส่วนพระองค์ของตำหนักบูรพา กลับอบอวลด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากแววตาคู่คมกริบดุจเหยี่ยวราตรีของบุรุษผู้ประทับอยู่เบื้องบน "เจ้ากล้าดียังไง ถึงนำชีวิตของคนทั้งตระกูลมาวางเดิมพันบนกระดานนี้, หลินเฟยเทียน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความลังเล องค์ชายมู่หรงเฉินทรงโน้มพระวรกายมาเบื้องหน้าเล็กน้อย อาภรณ์สีครามเข้มปักลายมังกรห้าเล็บขยับไหวตามจังหวะการหายใจ แววตาที่ทอดมองกุนซือหนุ่มเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ทว่าลึกซึ้งเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดเดา ข้า—หลินเฟยเทียน คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างสง่างาม อาภรณ์ผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์ปักลายหงส์เพลิงสีชาดลู่ลมสะท้อนกับแสงตะเกียงสำริด ข้ามิได้หลบสายตานั้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ดั่งดอกเหมยที่แย้มบานท่ามกลางพายุหิมะ "หากไม่วางเดิมพันด้วยสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... หม่อมฉันจะคว้าชัยชนะที่หอมหวานที่สุดมาถวายพระองค์ได้อย่างไรเพคะ, องค์ชาย" ข้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ ราวกับกำลังร่ายรำอยู่บนคมดาบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังหินศิลาเบื้องล่าง บ่งบอกถึงความกดดันที่ค่อยๆ บีบรัดหัวใจ ในสายตาของราชสำนัก มู่หรงเฉินเป็นเพียงองค์ชายผู้ไร้พิษสง ถูกเนรเทศให้อยู่ในเงาของความอับอาย แต่มีเพียงข้าที่ย้อนเวลากลับมาจากขุมนรกแห่งความตายเท่านั้นที่รู้ดีว่า... ภายใต้รอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัยนี้ ซ่อนเร้นคมเขี้ยวของพยัคฆ์ที่รอวันทะยานขึ้นสู่บัลลังก์มังกร "ความภักดีของเจ้า... มีราคาค่างวดเท่าไหร่กัน?" มู่หรงเฉินทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พระวรกายสูงสง่าก้าวเข้ามาใกล้ ชายฉลองพระองค์กวาดผ่านพื้นห้องอย่างเชื่องช้า พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์เรียวยาวออกไปเชยคางข้าขึ้นอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วนั้นเย็นเฉียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่า ในวันที่ข้าก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด เจ้าจะไม่หันปลายกระบี่เล่มนี้เข้าหาข้า... เช่นเดียวกับที่เจ้าทำกับพวกมัน?" สายตาของเราประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ไออุ่นจากปลายนิ้วของพระองค์ตัดกับความหนาวเหน็บในใจข้าอย่างสิ้นเชิง หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นในชาติภพก่อน ไหววูบลงเล็กน้อยภายใต้สัมผัสนี้ ทว่าใบหน้าของข้ายังคงไว้ซึ่งความสงบนิ่งราਤผิวน้ำในบึงลึก "หม่อมฉันไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้อีกแล้วเพคะ..." ข้าเอ่ยกระซิบ แววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบดั่งคมดาบที่อาบยาพิษ "ชีวิตนี้ ร่างกายนี้ และวิญญาณดวงนี้... ล้วนตกเป็นขององค์ชายตั้งแต่วินาทีที่หม่อมฉันเลือกที่จะหวนคืนมาแล้ว หากพระองค์ไม่ทรงเชื่อใจ... เชิญใช้กระบี่เล่มนั้นปลิดชีพหม่อมฉันได้ ณ บัดนี้เพคะ" ข้าหลับตาลงรอรับชะตากรรม ยอมจำนนต่อคมดาบแห่งความสงสัยของพระองค์ ทว่าสิ่งที่สัมผัสกลับไม่ใช่ความเจ็บปวดจากคมเหล็ก หากแต่เป็นอ้อมแขนที่ทรงพลังและอบอุ่นอย่างยิ่งที่ดึงรั้งร่างของข้าเข้าไปประชิดพระอก สัมผัสกอดรัดนั้นมั่นคงราวกับขุนเขา ทว่าอ่อนโยนจนน่าประหลาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหูของข้า พร้อมกับสุ้มเสียงที่ทุ้มนุ่มแต่สั่นเครือเล็กน้อย "เจ้าคนโง่... ข้าจะกล้าปลิดชีพดวงใจของตัวเองได้อย่างไรกัน" ข้าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยามเมื่อแหงนเงยขึ้นมองพระพักตร์ที่อยู่ใกล้เพียงคืบ แววตาที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งของมู่หรงเฉินบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลุ่มลึกและคลื่นอารมณ์ที่รุนแรง พระองค์ทรงกดจูบลงบนหน้าผากของข้าอย่างแผ่วเบา เป็นดั่งคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นยิ่งกว่าศิลาจารึกใดในใต้หล้า ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันลึกล้ำ เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นจากเบื้องนอกประตูตำหนัก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของขันทีคนสนิท "องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉินทรงผละออกจากข้าช้าๆ พระพักตร์กลับคืนสู่ความเยือกเย็นดั่งเดิมในพริบตา พระองค์ทรงสะบัดพระหัตถ์ครั้งหนึ่ง ประตูตำหนักก็ถูกเปิดออกด้วยพลังภายในอันกล้าแกร่ง ขันทีเฒ่าผู้หน้าตาซีดเผือดคุกเข่าลงตัวสั่นเทา ชูม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือที่สั่นระริก "พระราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้องค์ชายเสด็จไปรับโทษทัณฑ์ที่ตำหนักเย็นด้วยข้อหา... ซ่องสุมกำลังพลกบฏพ่ะย่ะค่ะ!" ข้าหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในความมืด เกมนี้... พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิดเสียอีก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกเกมอำนาจไปกับข้า หงส์เพลิงหวนคืน นะคะ