หมากตัวแรกบนกระดาน

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มสิบปีลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ตัดกับความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของความตาย นิ้วเรียวขาวดั่งหยกสลักของหลินเฟยเทียนกำลังบรรจงวางหมากสีดำลงบนกระดานไม้จันทน์อย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง เสียงกระทบเบาๆ ของกระเบื้องหยกกับเนื้อไม้ดังก้องกังวานในศาลาริมน้ำของตำหนักบูรพา สถานที่ซึ่งผู้คนต่างหลงลืมเลือนไปเนิ่นนาน ราวกับซากปรักหักพังที่ถูกทิ้งให้จมดิ่งไปกับกาลเวลา "ฝ่าบาททรงเดินหมากตานี้... เกรงว่าจะรุกฆาตพระองค์เองเร็วกว่ากำหนดนะคะ" น้ำเสียงหวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น นางมิได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา อาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงสีชาดทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ขับให้ผิวพรรณของนางผุดผ่องราวน้ำแข็งสลัก ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝักแพรพรรณ เบื้องข้ามกระดานหยก บุรุษในอาภรณ์สีนิลสนิทปักดิ้นเงินลายมังกรไร้เขี้ยวเล็บ—องค์ชายมู่หรงเฉิน ชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นองค์ชายไร้ค่าและอัปยศที่สุดแห่งต้าหลี่—ทรงแย้มสรวลหยันออกมาจางๆ พระเนตรคมปลาบดั่งเหยี่ยวซ่อนเล็บกวาดมองกระดานหยกเบื้องหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตาของสตรีผู้บังอาจก้าวล่วงเข้ามาในเขตพระฐานอันรกร้างนี้ด้วยความระแวงระวัง "คุณหนูหลิน... หรือควรเรียกว่า กุนซือผู้พลิกแผ่นดินที่หลบซ่อนอยู่ในเงาตระกูลขุนนางดีเล่า?" มู่หรงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจโดยธรรมชาติ "เจ้ากล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในเขตอภัยทานของเปิ่นหวาง ยามวิกาลเช่นนี้ หัวบนบ่าของเจ้าคงเบื่อที่จะอยู่บนคอแล้วกระมัง" ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หลินเฟยเทียนเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของชาช่วยระงับไอสังหารที่คุกกรุ่นอยู่ในอก นางย้อนนึกถึงความทรงจำอันขมขื่นในชาติภพก่อน รอยเลือดที่นองท่วมตำหนักแห่งนี้ และลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่นางต้องตายอย่างอนาถด้วยแผนอุบาทว์ของสนมเอกและองค์ชายรอง ทุกความแค้นถูกกลืนกินลงไปพร้อมกับรสชาติขมปร่าของชา "หัวของหม่อมฉันมีค่าเกินกว่าจะนำมาทิ้งไว้ที่นี่อย่างไร้ความหมายเพคะ... แต่หากฝ่าบาททรงประสงค์จะแลกมันจริงๆ หม่อมฉันเกรงว่าบัลลังก์มังกรที่พระองค์ทรงโหยหามาตลอด อาจจะต้องหลุดลอยไปพร้อมกันด้วยนะคะ" คำพูดสามหาวแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งบาดลึกทำให้มู่หรงเฉินหรี่พระเนตรลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากพระวรกายสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบศาลาริมน้ำหนתหนาวเหน็บลงทันตาเห็น เขาโน้มพระวรกายมาเบื้องหน้า มือหนาคว้าคางอวมของนางไว้ด้วยความเร็วปานสายฟ้า ปลายนิ้วแข็งแกร่งกดลงบนกรามของนางอย่างแรงเพื่อขู่ขวัญ "บังอาจ! เจ้าเป็นใครกันแน่? มีสิทธิ์อันใดมารู้เรื่องบัลลังก์ของเปิ่นหวาง?" แม้จะถูกพันธนาการไว้ด้วยมือที่พร้อมจะหักคอ Sworn enemy คนนี้ได้ทุกเมื่อ หลินเฟยเทียนกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองพระองค์ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่แต้มอยู่มุมปากอย่างงดงาม ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความพยาบาทที่ร้อนแรงเสียจนมู่หรงเฉินเผลอชะงักไปชั่วขณะ "หม่อมฉันคือผู้เดียว... ที่จะมอบอำนาจทั้งหมดที่พระองค์ควรจะได้รับคืนกลับมาเพคะ" นางกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนพระองค์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "รวมถึง... ศีรษะของพวกมันที่เหยียบย่ำพระองค์ไว้ใต้บาทาด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มู่หรงเฉินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ค้นหาความลวงหลอก ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความมืดมิดอันเวิ้งว้างและลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบำบัด สตรีผู้นี้ช่างอันตราย... และน่าหลงใหลอย่างประหลาด ก่อนที่มู่หรงเฉินจะทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจของขันที เฒ่าผู้ดูแลตำหนักก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืด "ฝ่าบาทแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากห้องพระเครื่อง... สนมเอกสวี่ทูลเสนอให้ส่งพระองค์ไปปฏิบัติราชกิจที่ชายแดนต้าเป่ยทางเหนือ คืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉินผละมือออกจากคางของหลินเฟยเทียนทันที พระเนตรวาบขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด การถูกเนรเทศไปชายแดนก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตายท่ามกลางพายุหิมะและกองทัพศัตรู ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังพลิกผันไปสู่หายนะ หลินเฟยเทียนกลับยกย่องเรียวปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุด รอยยิ้มของปีศาจจำแลงกายเป็นเทพธิดา นางยื่นมือเรียวออกไปแตะชายเสื้อขององค์ชายแผ่วเบา ราวกับจะชี้นำทางสว่างท่ามกลางความมืดมิด "อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไปเลยเพคะฝ่าบาท..." นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังอำนาจดั่งประกาศิต "รับราชโองการนั้นเสีย... แล้วหม่อมฉันจะทำให้พระองค์ทรงทราบว่า บนกระดานหมากกระดานนี้ ใครกันแน่คือผู้กุมชะตากรรมที่แท้จริง" มู่หรงเฉินหันมามองสตรีเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่เงาดำลึกลับสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านแสงจันทร์ตกลงคุกเข่าเบื้องหน้า พร้อมกับยื่นหีบไม้แกะสลักลวดลายประหลาดส่งให้หลินเฟยเทียน นางเปิดฝาออกช้าๆ เผยให้เห็นผงยาพิษสีม่วงเข้มที่ส่งกลิ่นหอมหวานยวนใจแต่แฝงไว้ด้วยมรณะอันเฉียบพลัน... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกเกมอำนาจไปกับข้า หงส์เพลิงหวนคืน นะคะ