การเดินทางที่ไร้จุดหมาย

กลิ่นอายของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มสิบปีลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ติดอยู่ปลายประสาทสัมผัสของหลินเฟยเทียนได้ นิ้วเรียวระหงภายใต้อาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงสีชาดจิบน้ำชาลงไปเพียงเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อหรี่แคบลงเมื่อทอดมองหมากสีดำบนกระดานหยกเนื้อเย็นที่ตั้งอยู่กลางห้องทรงอักษร บรรยากาศภายในตำหนักส่วนตัวเงียบงันเสียจนได้ยินเสียงน้ำมันในตะเกียงสำริดปะทุ ทุกย่างก้าวในวังหลวงแห่งนี้ล้วนต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและลมหายใจ การเดินหมากผิดเพียงตาเดียว ย่อมหมายถึงศศิธรยามค่ำคืนจะสาดแสงลงบนร่างไร้วิญญาณของพวกเขาเอง "เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่า... จะให้เปิ่นหวางไปเหยียบดินแดนรกร้างแห่งนั้น" เสียงทุ้มต่ำดั่งหินผาบดเบียดดังขึ้นทำลายความเงียบ องค์ชายมู่หรงเฉินประทับนั่งอยู่เบื้องขวา พระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายทอดมองสตรีผู้เป็นทั้งกุนซือและหัวใจในคราเดียวกัน อาภรณ์สีนิลสนิทขับเน้นให้พระองค์ดูทรงอำนาจและเยือกเย็นยิ่งขึ้น ทว่ายามที่ทอดพระเนตรไปยังร่างบางนั้น ไอสังหารรอบพระกายกลับมลายหายสิ้น เหลือเพียงความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง หลินเฟยเทียนวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงกระทบกันเบาหูแต่มั่นคง นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ความหวาดกลัว "หม่อมฉันมิได้ส่งพระองค์ไปเพื่อเนรเทศเพคะ แต่ส่งไปเพื่อ 'ชุบคมดาบ' ต่างหาก" "ชุบคมดาบ?" มู่หรงเฉินทวนคำ มุมโอษฐ์หยักลึกยกยิ้มเยาะหยัน "เมืองกานโจวแห้งแล้งทุรกันดาร เต็มไปด้วยโจรภูเขาและขุนนางท้องถิ่นที่กระด้างกระเดื่อง ฮ่องเต้และเหล่าเสนาบดีเฒ่าส่งเปิ่นหวางไปที่นั่น เพื่อให้ไปตายอย่างเงียบๆ มิใช่หรือ" "ถูกเพคะ... พวกเขาต้องการให้พระองค์จมปลักอยู่กับความอดสูและสิ้นลาย" หลินเฟยเทียนโน้มกายเข้าหาเล็กน้อย กลิ่นกายหอมกรุ่นจางๆ ของดอกเหมันต์ปะทะนาสิกขององค์ชาย "แต่บนกระดานนี้ องค์ชายมู่หรงเฉินมิใช่เบี้ยที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง เมืองกานโจวคือด่านหน้าที่ห่างไกลจากสายตาของราชธานี เป็นดินแดนอิสระที่ท่านสามารถสะสมกำลังพล ซื้อใจกองทหารชายแดน และสร้างคลังอาวุธโดยที่ไม่มีใครในวังหลวงระแคะระคายแม้แต่น้อย" นางลุกขึ้นยืน ชายผ้าไหมยาวลากพื้นราวกับเปลวเพลิงที่กำลังร่ายรำ เดินไปหยุดยืนเบื้องหน้าหน้าต่างที่เปิดกว้าง มองออกไปAยังท้องน이트ยามราตรีที่ไร้ดวงดาว "ท่านอ๋อง... หากเปรียบราชสำนักคือถ้ำพยัคฆ์ การทนอยู่เพื่อรอความเมตตา ก็ไม่ต่างอะไรกับการรอให้เขี้ยวเล็บของพวกมันฝังลงมาที่ลำคอ การก้าวออกไปตั้งหลักในยามนี้ แม้จะต้องเผชิญกับลมหนาวเหน็บเพียงใด แต่มันคือหนทางเดียวที่เราจะได้ครอบครองแผ่นดิน" มู่หรงเฉินลุกขึ้นตาม พระบาทก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างเงียบเชื่อง พระหัตถ์หนาเอื้อมไปโอบรอบเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นซ่านผ่านเนื้อผ้าทำให้หลินเฟยเทียนชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ยอมถอยหนี "เจ้าช่างใจกล้ายิ่งนัก... กล้าใช้ชีวิตของเปิ่นหวางมาเดิมพันบนกระดานหย์กนี้" สุรเสียงกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นดั่งคำสัตย์สาบาน "หากเปิ่นหวางไป แล้วเจ้า... จะอยู่ที่นี่คนเดียวในวังหลวงที่เต็มไปด้วยฝูงสุนัขป่าเหล่านี้หรือ" "หม่อมฉันมีคมปัญญาและพิษร้ายเป็นเกราะคุ้มกายเพคะ" นางเอี้ยวคอมองพระองค์ แววตาคมปลาดุจปีศาจสาวพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่ง "พวกเขาอาจคิดว่าการแยกเราออกจากกันจะทำให้พญาหงส์ไร้ปีก แต่มันกลับเป็นการเปิดทางให้หม่อมฉันได้จัดการรากเหง้าของตระกูลอวี้และเหล่าเสนาบดีกังฉินในเมืองหลวงได้อย่างสะดวกขึ้นต่างหาก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ทั้งสองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ความรู้สึกที่ผูกพันแน่นแฟ้นผ่านความเป็นความตายทำให้หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางเกมการเมืองที่สกปรกโสมม ความรักของพวกเขากลับบริสุทธิ์และมั่นคงดั่งหินผาที่ถูกหล่อหลอมด้วยกองเพลิงแห่งการแก้แค้น "สัญญาตราบลมหายใจสุดท้าย... ว่าเจ้าจะไม่เป็นอันตรายใดๆ ระหว่างที่เปิ่นหวางไม่อยู่" มู่หรงเฉินตรัสเสียงพร่า พระพักตร์โน้มลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดกับพวงแก้มเนียน "หม่อมฉันขอเอาชื่อของตระกูลหลินเป็นเดิมพันเพคะ" หลินเฟยเทียนตอบรับอย่างไม่ลังเล ในวินาทีที่ริมฝีปากหนากำลังจะทาบทับลงมาเพื่อประทับรอยจูบแห่งการอำลา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความหวาดผวาของขันทีคนสนิท "ทูล... ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีราชโองการด่วนที่สุดจากท้องพระโรง... พระราชทาน 'จอกสุรามรณะ' ให้ส่งตรงมายังตำหนักของพระองค์ในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉินชะงักกึก ดวงเนตรคมกริบวาบแสงสว่างโรจน์ด้วยไอสังหารที่พวยพุ่งออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ หลินเฟยเทียนหรี่ตาลงรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที หมากตานี้... เดินเร็วกว่าที่นางคาดไว้ก้าวหนึ่ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ หงส์เพลิงหวนคืนสัญญาว่าจะพาความระทึกใจมาให้ทุกท่านในตอนหน้าค่ะ