กฎเหล็กถูกฉีกทิ้ง

เอกสารสัญญาฉบับสีครีมหนาเตอะบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกผลักมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านาย เสียงกระดาษเสียบสีกันดังแกรกเบาๆ ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ภาคินไม่ได้พูดอะไรสักคำ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบมองตรงมายังคนที่ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงจนเดาอารมณ์ไม่ได้ในยามปกติ บัดนี้กลับมีร่องรอยของความเด็ดเดี่ยวสาดประกายชัดเจน "คุณคินหมายความว่ายังไงคะ" มินตราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง เธอปรายตามองเอกสารที่พับเก็บเรียบร้อย แผ่นกระดาษแผ่นนั้นคือ "สัญญาจ้างดูแลความรู้สึกและสถานะเฉพาะกิจ" ที่เธอเป็นคนร่างขึ้นมาเองกับมือเมื่อหลายเดือนก่อน เพื่อจำกัดเขตแดนความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายจอมเผด็จการกับเลขาสาวให้อยู่ในกรอบของความเป็นมืออาชีพ แต่ในเวลานี้... มันกำลังถูกฉีกกระชากด้วยสายตาคู่นั้น "ผมยกเลิกมันแล้วครับ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนคนฟังต้องสะดุ้ง ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ท่าทีสุขุมเยือกเย็นแต่แฝงความดุดันแบบผู้ล่า "สัญญาบ้าบอที่คุณอุตส่าห์ร่างมาให้อ่านเป็นร้อยข้อ เพื่อกั้นกำแพงระหว่างเรา... ตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเฉี่ยววาวโรจน์ขึ้นทันที เธอไม่ได้ตกใจอย่างที่เขาคาดคิด ตรงกันข้าม เธอกลับขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ใช้สองมือทาบลงบนขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวลงไปเล็กน้อย เพื่อสบตาเขาแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน "ท่านประธานคะ อยู่ๆ จะมาฉีกสัญญาทิ้งตามอำเภอใจไม่ได้นะคะ เราตกลงกันไว้แล้วว่าเรื่องของเรามันเป็นแค่... ข้อตกลงชั่วคราว เพื่อความสงบเรียบร้อยในบริษัท" "ผมไม่สนข้อตกลงบ้าๆ นั่นอีกแล้ว" ภาคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นและจริงจังจนน่ากลัว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทเนื้อดีก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งที่เธออยู่ ระยะห่างที่เคยมีถูกร่นจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ "ผมเหนื่อยเต็มทีแล้วที่ต้องมานั่งทำตัวเป็นเจ้านายผู้เคร่งขรึม ทั้งที่ในหัวของผมมีแต่เรื่องอยากจะลบชื่อไอ้กรณ์ออกจากการเป็นคู่แข่งหัวใจของคุณทุกวินาที" คำพูดตรงไปตรงมาชนิดที่ไม่มีการกั๊กความซึนไว้เลยแม้แต่น้อย ทำให้หัวใจดวงน้อยในอกของมินตรารัวกระหน่ำจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษามาตร and ความนิ่งเอาไว้ "คุณคิน... พูดเรื่องอะไรคะ กรณ์เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน เป็นลูกค้าคนสำคัญ..." "เพื่อนร่วมงานบ้าอะไรที่ส่งดอกไม้ช่อใหญ่มาให้คุณถึงหน้าห้องทำงานทุกวัน แถมยังโทรศัพท์มาหาคุณตอนเที่ยงคืนเพื่อปรึกษาเรื่องโปรเจกต์ที่คุยกันตั้งแต่แปดโมงเช้า!" ภาคินสวนขึ้นทันที น้ำเสียงเจือความหึงหวงอย่างปิดไม่มิด สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอนิ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณก็รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ และผมก็หมดความอดทนที่จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเหมือนกัน" มินตรานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอแอบซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ความเรียบเฉย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เห็นผู้ชายคนนี้แสดงอาการหวงก้างออกมาแบบไร้ฟอร์ม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภาคินคือผู้ชายที่หยิ่งทะนงและรักฟอร์มยิ่งกว่าอะไรในโลก การที่เขามายืนสารภาพความรู้สึกตรงๆ และยอมทิ้งกฎเหล็กทุกข้อที่เขาเคยเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง... นั่นหมายความว่ากำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างไว้ได้พังทลายลงราบคาบแล้ว แต่กระนั้น... ศักดิ์ศรีของเลขาฯ มือฉกาจก็ค้ำคออยู่ เธอจะยอมใจอ่อนให้เขาง่ายๆ ได้อย่างไร มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองเขาด้วยรอยยิ้มยั่วเย้าที่ทำเอาคนมองหายใจติดขัด "แล้วไงคะ? การที่ยกเลิกสัญญาบ้าๆ นี่ไม่ได้แปลว่าฉันจะต้องตอบตกลงให้คุณมาจีบสักหน่อยนี่คะคุณคิน" มินตราเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "อีกอย่าง... คุณบอกว่าหมดความอดทน แล้วคิดว่าฉันจะอยากได้ผู้ชายปากร้าย นิสัยเสีย แถมยังชอบออกคำสั่งอย่างคุณมาเป็นแฟนหรือไงคะ?" ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงพิจารณาคนตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่งทำให้เขายิ่งดูอันตรายและมีเสน่ห์เหลือเกินในสายตาของเธอ "ปากเก่งขึ้นเยอะนะมินตรา" "ขอบคุณค่ะ ฉันเรียนรู้มาจากเจ้านายที่ดีนี่แหละค่ะ" เธอสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ภาคินไม่ตอบคำโต้เถียงนั้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิดอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน มินตราผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ความสูงที่แตกต่างทำให้เขาโน้มตัวลงมาครอบ พื้นที่รอบตัวเธอถูกกักเก็บไว้ด้วยวงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างที่ทาบลงบนผนัง ภาคินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเป็นสันเกือบจะชนกับแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาทำเอาสติของมินตรารวนเรไปหมด "ถ้าคิดว่าผมจะถอยหลังกลับไปเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องเหมือนเดิม... คุณคิดผิดแล้วล่ะครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ดุดันดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ภาคินจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยแววตาหิวกระหายความรักที่เขาเก็บกดมานาน "คุณคิน... ถอยไปเลยนะคะ นี่มันเวลางาน..." มินตราพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ แม้แรงปะทะจะน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับความตั้งใจจริงของเธอ "ผมไม่สนเวลาทำงานทั้งนั้น ในเมื่อสัญญาบ้าๆ นั่นถูกฉีกทิ้งไปแล้ว ตอนนี้... ผมมีสิทธิ์เต็มที่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินหน้าจีบผู้หญิงที่เขารัก" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป เขาก้มหน้าลงต่ำจนริมฝีปากอยู่ห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น มินตราใจเต้นรัวจนแทบจะทะลักออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตื่นเต้นและประหม่าระคนความเขินอายที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังระอุร้อนจนแทบจะหลอมละลาย และริมฝีปากของภาคินกำลังโน้มลงมาหาเป้าหมายอย่างไม่ลังเล... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ท่านประ... เอ๊ย! ผมไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะครับคุณคิน!" เสียงทุ้มคุ้นเคยของเลขาหน้าห้องอีกคนดังขึ้นพร้อมกับการก้าวพรวดพราดเข้ามา ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบหันหลังกลับแทบไม่ทันเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายและเลขาสาวที่ยืนแนบชิดติดผนังกันอยู่ มินตราช็อกตาค้าง รีบออกแรงผลักอกภาคินเต็มแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเนียนสวยแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอายขายหน้า ภาคินกัดกรามกรอดด้วยความหงุดหงิดสุดขีด เขาดึงใบหน้าเรียบตึงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้ในใจอยากจะไล่ออกไอ้ลูกน้องตัวดีที่ดันเข้ามาผิดจังหวะเวลาชีวิตรักของเขานับล้านครั้ง "มีอะไร!" ภาคินตวาดเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห "เอ่อ... คือว่า... คุณกรณ์ ลูกค้ารายใหญ่จากโปรเจกต์ใหม่... เขารออยู่ในห้องประชุมใหญ่แล้วครับ และบอกว่า... มีเรื่องสำคัญมากที่จะต้องคุยกับคุณมินตราเป็นการส่วนตัวครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความคลั่งรักแบบไม่แคร์สื่อของท่านประธานภาคินในตอนนี้ด้วยนะครับ!