ข่าวลือสะพัดทั่วออฟฟิศ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของมัน แต่เป็นเพราะสายตานับสิบคู่ที่พุ่งตรงมายังโต๊ะทำงานของมินตราตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่แผนกเลขาฯ ในเช้าวันนี้ บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเคาะคีย์บอร์ดดังเป็นจังหวะ และก่อนที่เธอจะได้หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พิมก็พุ่งเข้ามาฉุดแขนเธอเข้าไปในห้องประชุมเล็กกระจกใสทันทีโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายตั้งตัว "มิน! แกไปทำอีท่าไหนวะ ภาพนั้นถึงได้หลุดเข้าไปอยู่ในกรุ๊ปไลน์รวมของบริษัทได้!" พิมรัวเสียงกระซิบกระซาบด้วยความร้อนรน มือบางผลักหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดค้างภาพถ่ายเมื่อคืนวานจากทริป—ภาพที่ภาคินกำลังโน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน ใต้แสงไฟสลัวของร้านอาหารริมทะเล มินตรากวาดสายตามองหน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ไม่มีทางที่พนักงานคนอื่นจะอยู่แถวนั้น หรือต่อให้มี ใครหน้าไหนมันบังอาจแอบถ่ายท่านประธานผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดคนนั้นกัน? "ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้พิม..." มินตราถอนหายใจยาว พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "แล้วใครเป็นคนปล่อย?" "รดาบอกว่ามาจากพวกเด็กฝึกงานฝั่งการตลาด... ตอนนี้ลือกันไปทั่วแล้วว่าเลขาสาวกับท่านประธานแอบแซบกันลับหลังบริษัท" พิมกุมขมับ "แกก็รู้ว่าตาคินนั่นหวงความเป็นส่วนตัวแค่ไหน ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูบอร์ดบริหาร แกเตรียมตัวโดนเพ่งเล็งได้เลย" ทว่า ก่อนที่มินตราจะได้หาทางออก เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สองครั้งก็ดังขึ้น รดาผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม "มิน... พิม... แย่แล้ว ท่านประธานเรียกตัวเข้าห้องทำงานด่วน!" หัวใจของมินตราร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ดึงมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยมาดของเลขาฯ มืออาชีพที่ผ่านศึกหนักมานักต่อนัก ก่อนจะก้าวออกจากห้องประชุมเล็กตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ชั้นบนสุดทันที ก๊อกๆ "เข้ามา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูไม้โอห์มหนาหนักให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก มินตราผลักประตูเข้าไป พบร่างสูงของภาคินยืนหันหลังให้อยู่ตรงกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องล่าง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกดูตึงเครียดจนสัมผัสได้ "คุณคินเรียกฉัน..." ภาคินหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแววคุกรุ่นราวกับเปลวเพลิงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นน้ำแข็ง มือหนายื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงภาพข่าวลือและข้อความซุบซิบนินทาในกรุ๊ปไลน์บริษัทมาตรงหน้าเธอ "อธิบายมาสิครับ... ว่านี่มันคืออะไร" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง เย็นเยียบ แต่ทรงพลังจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนถ่ายค่ะ... เอ๊ย... ผมหมายถึง ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนถ่ายค่ะคุณคิน" มินตราเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่ก็แก้สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว "ฉันระวังตัวดีที่สุดแล้ว แต่ถ้าภาพนี้ทำให้บริษัทเสียหาย ฉันยินดีรับผิดชอบด้วยการลาออก..." "ลาออกงั้นเหรอ?" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้มินตราต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของเขาเอง "คุณคิดว่าปัญหาตอนนี้คือบริษัทเสียหาย หรือคุณแค่อยากหนีหน้าผมกันแน่, มินตรา" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาต่ำ สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มฉายแววตื่นตระหนก "คุณกลัวคนอื่นรู้ว่าเรามีความสัมพันธ์เกินเจ้านายกับลูกน้อง... หรือคุณกลัวใจตัวเองกันแน่หึ?" "คุณคิน! กรุณาอยู่ในขอบเขตด้วยค่ะ นี่มันเวลางาน..." "ผมไม่สนขอบเขตอะไรทั้งนั้น!" ภาคินสวนกลับเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นไปท้าวขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ทั้งสองข้าง ไม่เปิดโอกาสให้เธอขยับหนีไปไหนได้เลย "ในเมื่อพวกมันอยากรู้ความจริงนัก ผมก็ไม่จำเป็นต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับอีกต่อไป" พูดจบ ภาคินก็คว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะกดเปิดระบบอินเตอร์คอมที่เชื่อมตรงไปยังทุกแผนกทั่วทั้งบริษัทในเครือ "ทุกคนฟังทางนี้..." น้ำเสียงทรงอำนาจแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดดังกระหึ่มไปทั่วทุกชั้นทำงาน "ผมขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่า ภาพที่หลุดออกไปเมื่อเช้า ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด และมินตราไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งสิ้น หากใครยังมีข้อครหาหรือกล้าปล่อยข่าวลือเสียหายเกี่ยวกับเธออีกแม้แต่คำเดียว... เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทนี้ได้เลย" ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วทั้งออฟฟิศทันทีที่เสียงประกาศเงียบลง มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอไม่คาดคิดเลยว่าผู้ชายที่รักหน้าตาและศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใดอย่างภาคิน จะกล้าประกาศตัวปกป้องเธอต่อหน้าพนักงานนับร้อยชีวิตแบบโต้งๆ เช่นนี้ ภาคินหันกลับมามองหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ริมแก้มสาก "ทีนี้..." ภาคินกระิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "เรามาเคลียร์เรื่อง 'ข่าวลือ' ระหว่างเราสองคน... ให้มันกลายเป็นเรื่องจริงกันดีกว่าไหมครับ เลขาฯ ของผม" ทว่า ในวินาทีที่หัวใจของมินตราบีบตัวแน่นด้วยความหวั่นไหวและแรงดึงดูดอันมหาศาล เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับร่างของกรณ์ที่ผลักประตูเปิดพรวดเข้ามาหน้าตาตื่น โดยไม่รอให้อณุญาตจากเจ้าของห้องแม้แต่น้อย "คิน! แย่แล้ว... บอร์ดบริหารระดับสูงเรียกประชุมด่วนเรื่องแกประกาศเสียงตามสายเมื่อกี้!" ————————————————————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ