ดอกไม้ช่อใหญ่กับความเงียบ

กลิ่นหอมของกุหลาบพันธุ์ ‘ดาฟิด ออสติน’ สีพีชละมุนละไมลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ในห้องทำงานแผนกเลขานุการอย่างสิ้นเชิง ช่อดอกไม้ขนาดมหึมาที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตด้วยกระดาษสาเกาหลีและริบบิ้นผ้าซาตินสีครีม ถูกวางตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะทำงานของมินตรา จนแทบจะบังคอมพิวเตอร์และกองแฟเอกสารงบประมาณไตรมาสล่าสุดจนมิด และนั่นไม่ใช่ช่อแรก... หรือช่อที่สองของสัปดาห์นี้ "รับดอกไม้จนโต๊ะทำงานจะกลายเป็นสวนพฤกษศาสตร์อยู่แล้วนะครับ คุณมินตรา... ไม่ทราบว่านี่คือโครงการจัดสวนย่อมรับฤดูร้อน หรือกำลังเปิดรับสมัครคนสวนส่วนตัวกันแน่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างไม่คิดจะปกปิดดังขึ้นเหนือศีรษะ มินตราเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปรดของประธานหนุ่มผู้ยืนกอดอกมองช่อดอกไม้ด้วยสายตาเหมือนมันเป็นศัตรูคู่อาฆาต "ถ้าคุณภาคินจะกรุณาสละเวลาอันมีค่ามาตรวจงาน แทนที่จะมาวิจารณ์งานอดิเรกของคนอื่น ผมคิดว่ารายงานสรุปโครงการคงจะเสร็จทันก่อนเที่ยงนี้นะครับ" มินตราสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ "งานผมไม่เคยขาดตกบกพร่องอยู่แล้ว... แต่ที่มันน่าหงุดหงิดก็คือ เวลาทำงานอันมีค่าของบริษัท ดันมีพวกว่างงานเอาแต่ส่งดอกไม้ไร้สาระพวกนี้มาเกะกะพื้นที่ส่วนรวม" ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองการ์ดอวยพรสีทองที่เสียบอยู่กลางช่อดอกไม้ ก่อนจะอ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "‘แด่รอยยิ้มที่สวยที่สุดในตึกนี้... จากกรณ์’... หึ สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้ส่งของรกๆ แบบนี้มาถึงโต๊ะทำงานได้" "คุณกรณ์เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ และเขาก็มีมารยาทพอที่จะไม่เดินเข้ามาทำหน้าบึ้งตึงใส่พนักงานในแผนกของผมก็แล้วกันครับ" มินตราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของเธอจะต่างจากเขาพอสมควร แต่รัศมีออร่าความมั่นใจก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าประธานหนุ่มเลยแม้แต่น้อย "อีกอย่าง... พื้นตรงนี้เป็นโต๊ะของผม ถ้ามันจะรก มันก็เป็นสิทธิของผมครับท่านประธาน" ภาคินขบกรามแน่นจนสันกรอบหน้าคมคายขึ้นรูปชัดเจน ความหึงหวงที่ก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ในอกตั้งแต่เห็นบริการจัดส่งดอกไม้เดินดุ่มๆ เข้ามาในบริษัทเมื่อช่วงเช้า กำลังจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ไอ้เจ้ากรณ์เพื่อนตัวดี... มันคิดจะทำบ้าอะไรวะ แค่เรื่องโปรเจกต์ใหม่ยังไม่พอ ถึงกับต้องใช้ไม้นี้เข้ามาตีสนิทเลขาคนเก่งของเขาเลยหรือไง แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาเบาๆ สחจังหวะพอดี รดาที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงธรณีประตู ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ "เอ่อ... คือว่า... คุณมินครับ" รดาพยายามหลบสายตาคมกริบที่หันขวับไปมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณกรณ์... ลูกค้ารายใหญ่จากโปรเจกต์ใหม่... เขารออยู่ในห้องประชุมใหญ่แล้วครับ และบอกว่า... มีเรื่องสำคัญมากที่จะต้องคุยกับคุณมินตราเป็นการส่วนตัวครับ!" บรรยากาศในห้องทำงานพลันเงียบกริบลงในทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ ภาคินหันขวับกลับมามองหน้าเลขา, สลับกับมองไปทางประตูห้องประชุมใหญ่ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความคุกรุ่น เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับทำให้รดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มินตราเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เธอรู้ดีว่าการเข้าไปพบกรณ์เป็นการส่วนตัวในสถานการณ์ที่ภาคินกำลังสติหลุดแบบนี้ มันเหมือนกับการเดินเข้ากองไฟชัดๆ แต่ในฐานะมืออาชีพ เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "รดา... ฝากเคลียร์เอกสารตรงนี้ด้วยนะ เดี๋ยวผมมา" "เดี๋ยวก่อน!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอادขัดขึ้นทันที ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวมินตราในระยะประชิด ชนิดที่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิวกาย นัยน์ตาดุดันคู่นั้นก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่สั่นระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเกรี้ยวกราด "คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น..." ภาคินกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังขนลุกซู่ "ถ้าไอ้กรณ์มันอยากคุยเรื่องงานนัก... บอกมันให้มาคุยต่อหน้าผม ที่ห้องประชุมนี้... เดี๋ยวนี้!" มินตราเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตกใจกับท่าทีเอาแต่ใจและประกาศิตที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากผู้ชายคนนี้ ทว่า... ก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยปากโต้แย้งอะไรกลับไป ประตูห้องประชุมใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของกรณ์ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมเอ่ยทักทายเสียงดังฟังชัด "อ้าวน้องมิน... รอนานไหมครับ พอดีผมมีเรื่องตื่นเต้นจะ..." กรณ์ชะงักฝีปากลงทันที เมื่อกวาดสายตาเข้ามาในห้องทำงานแล้วพบว่า... ร่างสูงของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจกำลังยืนบังร่างบางของมินตราไว้อย่างมิดชิด มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานไว้ราวกับกรงขายขนาดย่อม และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้าคมคายของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบในระยะประชิดที่ระอุไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียดและ... ร้อนแรงเกินกว่าจะคาดเดา ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สเปซโอเดสซีย์" เสมอมานะครับ