เดทแรกที่ไม่เป็นดั่งใจ

"ถอยไปเลยนะท่านประธาน... ระยะห่างแบบนี้มันเกินขอบเขตงานไปไกลโขแล้วครับ" น้ำเสียงของมินตราไม่ได้สั่นพร่าอย่างที่ภาคินคาดคิด ตรงกันข้าม... เลขาสาวพราวเสน่ห์กลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย แม้ว่าแผ่นหลังของเธอจะแนบติดกับขอบโต๊ะทำงานและมีร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มกักตัวไว้ในพื้นที่จำกัดจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจก็ตาม ภาคินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมเฉียบเกือบจะชนเข้ากับปลายจมูกรั้นของอีกฝ่ายอยู่รำคาญใจ เขากำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษามาด 'เจ้านายผู้ทรงเกียรติและไร้ซึ่งความรู้สึก' ทว่าหัวใจใต้เสื้อสูทราคาแพงกลับเต้นโครมครามรากระัวกลองศึก ให้ตายสิ... ยิ่งเธอทำท่าทางอวดดีใส่ เขากยิ่งอยากจะกลืนกินความพยศนั้นให้หายลับไปจากความทรงจำเสียจริง "เกินขอบเขตงั้นเหรอ?" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสว่างอย่างเผลอไผล "ผมเป็นเจ้านาย... ผมจะตรวจงานในระยะประชิดแบบนี้ มันก็เป็นสิทธิโดยชอบธรรมไม่ใช่หรือไงครับ คุณเลขา" "การตรวจงานเขาไม่ใช้สายตาแทะโลมแบบนี้หรอกค่ะ เอ้ย... แบบนี้นะครับ!" มินตราเผลอหลุดสรรพนามคุ้นชินออกไปนิดเดียวก็รีบแก้เกี้ยวแทบไม่ทัน เมื่อเห็นมุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มเยาะอย่างได้ใจ "พูดผิด... หมายถึงว่า ท่านประธานควรจะถอยออกไปได้แล้ว เพราะนี่มันหมดเวลางานทางการแล้วครับ เรามีนัด... นัดเดทกันตามสัญญาต่างหากเล่า" คำว่า 'เดท' ที่หลุดออกจากปากของหญิงสาว ทำให้บรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยความตึงเครียดเมื่อครู่เปลี่ยนทิศทางไปในพริบตา ภาคินผละร่างออกห่างอย่างเสียดาย แต่ยังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีมาดมั่น สายตาคมกวาดสำรวจชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูปที่มินตราเลือกใส่สำหรับค่ำคืนนี้ มันทั้งเรียบหรูและเซ็กซี่จนเขาต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "จำได้ด้วยนึกว่าสมองคุณจะอัดแน่นไปด้วยตัวเลขยอดขายในไตรมาสนี้เสียอีก" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามฟอร์ม พลางเอื้อมมือไปหยิบสูทตัวนอกมาสวมทับ "ถ้าพร้อมแล้วก็เชิญครับ รถผมจอดรออยู่ชั้นใต้ดินแล้ว" แต่ความจริงมักตบหน้าคนเราได้แรงเสมอ... โดยเฉพาะเมื่อคำว่า 'เดทแรก' ของท่านประธานผู้เพอร์เฟกต์ชันนิสต์ กลายเป็นบททดสอบความอดทนขั้นสุด เพียงแค่ล้อรถยนต์หรูคันงามเคลื่อนตัวออกจากอาคารสำนักงาน ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึนราวกับมีใครเอาหมึกดำมาเทสาด เม็ดฝนเม็ดใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมากระจกรถ และภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที กรุงเทพมหานครก็กลายเป็นทะเลสาบขนาดย่อม การจราจรติดขัดชนิดที่ไฟท้ายรถยนต์ด้านหน้าต่อแถวยาวเหยียดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด บรรยากาศในห้องโดยสารเงียบสนิท มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่กระทบหลังคารถและเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ มินตราเหล่ตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ภาคินกำลังขบกรามแน่น นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัยหนังแท้เป็นจังหวะกระวนกระวาย ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอจีพีเอสที่แสดงเส้นทางสีแดงฉานยาวเหยียด รัศมีของความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในรถลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "รถติดขนาดนี้ ร้านอาหารที่เราจองไว้คงปิดก่อนที่เราจะไปถึงแน่ๆ ครับท่านประธาน" มินตราเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความขบขันเล็กๆ ที่พยายามกลั้นไว้ "หมดกันดินเนอร์หรูหราราคาแพงลิบลิ่วที่อุตส่าห์โทรจองล่วงหน้าเป็นเดือน" ภาคินถอนหายใจยาวเหยียด เขาหันมามองหญิงสาวด้วยแววตาหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย "นี่ไม่ใช่เวลามาแซเล่นนะมินตรา ผมอุตส่าห์วางแผนทุกอย่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อให้เดทแรกของเรา..." ชายหนุ่มชะงักกึก รู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดคำว่า 'เดทของเรา' ออกไปอย่างเต็มปากเต็มคำ มินตราเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากบางยกยิ้มอย่างรู้ทัน "เดทของเราเหรอครับ? เมื่อกี้ท่านประธานเพิ่งพูดคำนี้สินะ... ไหนบอกว่าเป็นแค่การทำตามสัญญาข้อแลกเปลี่ยนไงล่ะครับ ทำไมเสียงมันถึงฟังดูเหมือนคนอยากเดทใจจะขาดล่ะเนี่ย" "ผมไม่ได้อยาก..." ภาคินรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเนียนๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากท้องถนน "ผมแค่หมายถึง... ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าภาพ ผมก็ต้องอยากให้มันออกมาสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่มาติดแหง็กอยู่กลางทางแบบนี้" "ชีวิตคนเรามันไม่ได้มีสคริปต์เป๊ะๆ ทุกฉากหรอกนะครับท่านประธาน" มินตราเอื้อมมือไปกดเปิดวิทยุในรถ เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอขึ้นมาช่วยลดความตึงเครียด หญิงสาวหันไปมองนอกกระจกที่ฝนยังคงตกหนัก ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจขึ้นกว่าเดิม "ในเมื่อแผนแรกพังไม่เป็นท่า... เราก็แค่เปลี่ยนแผนสิครับ" "เปลี่ยนแผน? ยังไง?" ภาคินขมวดคิ้วมุ่น "ลงไปลุยฝนกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางตรงหัวมุมถนนนั่นไงครับ" มินตราพยักเพยิดหน้าไปทางร้านค้าตึกแถวเก่าแก่ที่มีแสงไฟนีออนสีส้มสาดส่อง ควันโขมงจากหม้อน้ำซุปส่งกลิ่นหอมยวนใจทะลุกระจ็อตลงมาถึงข้างทาง แม้จะดูไม่เข้ากับสูทแบรนด์เนมและมาดผู้บริหารระดับสูงของเขาเลยแม้แต่น้อย "คุณล้อผมเล่นแน่ๆ ให้ผม... ภาคิน คนนี้ ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางเนี่ยนะ?" ประธานหนุ่มทำหน้าเหเกร็งราวกับเจอเรื่องสยขวัญ "ทำไมล่ะครับ? กลัวเสียภาพพจน์ท่านประธานผู้สูงส่งหรือไง หรือว่า... ทำตัวไม่ถูกเวลาไม่ได้อยู่ในห้องทำงานหรูๆ" มินตราท้าทายด้วยการปลดเข็มขัดนิรภัย "ถ้าไม่กล้าก็รออยู่ในรถนี่แหละครับ เดี๋ยวผมลุยฝนไปซื้อใส่ถุงมาฝาก... แต่บอกไว้ก่อนนะว่ารสชาติอาจจะอร่อยสู้กินที่ร้านไม่ได้" พูดยังไม่ทันขาดคำ มินตราก็หยิบร่มพับสีชมพูอ่อนในกระเป๋าถือขึ้นมาเตรียมจะผลักประตูรถออกไป แต่เร็วกว่าที่หญิงสาวคาดคิด มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอีกครั้ง ภาคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ แววตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความจำยอมและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย "ให้ตายเถอะ... คุณนี่มันเกิดมาเพื่อปأسป่วนชีวิตผมจริงๆ มินตรา" ภาคินพึมพำเสียงทุ้มต่ำชิดริมหู ก่อนจะเอื้อมมือไปหยบร่มอีกคันที่เบาะหลัง "ถ้าผมป่วยขึ้นมา... คุณต้องรับผิดชอบด้วยการมาดูแลผมที่เพนท์เฮาส์เข้าใจไหมครับ?" มินตราหัวเราะร่วนออกมาเป็นครั้งแรกของวัน เสียงหัวเราะใสๆ นั้นทำให้บรรยากาศที่อึมครึมในรถมลายหายไปจนหมดสิ้น "รับทราบครับท่านประธาน... เชิญก้าวออกไปเผชิญโลกกว้างนอกสคริปต์กันได้เลย!" ทั้งสองกางร่มคันใหญ่เดินเคียงคู่กัน ฝ่าสายฝนที่โปรยปรายมุ่งหน้าสู่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง แม้ละอองน้ำฝนจะกระเซ็นโดายชายกระโปรงและรองเท้าหนังราคาแพง แต่เสียงหัวเราะและการต่อปากต่อคำที่ดังแข่งกับเสียงสายฝน กลับทำให้ค่ำคืนที่ควรจะพังไม่เป็นท่า... กลายเป็นความทรงจำที่สลักลึกอยู่ในใจของคนทั้งคู่แบบไม่รู้ลืม ทว่า... ความสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ เมื่อพวกเขานั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีแดงภายในร้านเล็กๆ และกำลังจะเอ่ยปากสั่งอาหาร เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภาคินก็แผדเสียงดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อของบุคคลที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายหายวับไปในพริบตา ดวงตาคมกริบหันไปมองหน้ามินตราด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน "ว่าไงนะกรณ์... แกอยู่ที่ไหนนะ?" ภาคินกรอกเสียงทุ้มเข้มลงไปในสาย ขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม [ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ สเปซโอเดสซีย์สัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินและปมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้า ห้ามพลาดเดขาดนะครับ!]