เงาอดีตที่กลับมาเยือน

“ไอ้กรณ์... แกแน่ใจนะว่าเรื่องนี้มันจำเป็นต้องคุยผ่านโทรศัพท์?” ภาคินกดเสียงต่ำจนแทบจะกลายเป็นคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของมินตราแม้แต่วินาทีเดียว แม้ร่างสูงจะยืนหันหลังพิงขอบโต๊ะทำงาน แต่ไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราดูบีบคั้นจนน่าอึดอัด มินตราที่นั่งอยู่บนโซฟารับแขกทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก เธอกอดอกแน่น สายตาเรียบเฉยของเธอไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีหึงหวงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของเจ้านายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย “ถ้าคุณคินติดธุระด่วน ผมออกไปรอข้างนอกก็ได้ครับ” มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีจังหวะการเว้นวรรคที่สื่อถึงความประชดประชันอย่างชัดเจน “ดูเหมือนเรื่องของคนทางนั้นจะสำคัญกว่าเอกสารรายงานสรุปยอดที่ฉันถืออยู่เยอะเลยนี่ครับ” ภาคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตามองเลขาสาวด้วยสายตาที่บอกให้รู้ว่า ‘อย่าเพิ่งแทรก’ ก่อนจะขยับตัวก้าวเดินไปที่บานหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ มองออกไปสู่ตึกระฟ้าของมหานครเบื้องล่างที่กำลังสั่นคลอนด้วยความวุ่นวายบางอย่าง “แกบอกว่าเธอเพิ่งลงเครื่อง... แล้วทำไมต้องมาหาฉันที่นี่วะ?” เขาเอ่ยถามปลายสายด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความเกรี้ยวกราดลง แต่ทวีความเคร่งเครียดขึ้นเป็นเท่าตัว ก่อนจะกดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง มินตราลุกขึ้นยืน เธอจัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่ เตรียมจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเพราะรับรู้ได้ถึง ‘ความพายุ’ ที่กำลังก่อตัว “เดี๋ยวครับ มินตรา” ภาคินเรียกชื่อเธอ ทว่าไม่ได้หันกลับมามอง มือหนาของเขาขยับเนกไทให้หลวมออกอย่างหงุดหงิด “วันนี้คุณไม่ต้องไปดูงานที่ไซต์ก่อสร้างแล้ว เดี๋ยวผมให้คนอื่นไปแทน” “ทำไมครับ? นั่นเป็นงานที่ฉันรับผิดชอบโดยตรง ถ้าคุณคินไม่มีเหตุผลที่สมควรมากพอ ฉันคงต้องขอปฏิเสธคำสั่งนี้” มินตราเดินเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงกว่า เธอกล้าที่จะยืนประจันหน้า แม้จะรู้ว่าในยามที่เขาอารมณ์ไม่ดี พลังกดดันของเขามันมหาศาลขนาดไหน ภาคินหมุนตัวกลับมา สายตาของเขามีความซับซ้อนบางอย่างที่มินตราอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความ... ลำบากใจ “มีคนกำลังมาที่นี่” เขาเว้นจังหวะ “คนที่คุณไม่ควรต้องเสียเวลาทำความรู้จัก” มินตราเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “แฟนเก่าของคุณคินน่ะเหรอครับ?” คำถามที่พุ่งตรงเข้าเป้าทำให้คนตัวสูงชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมคายวูบไหวขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม ภาคินไม่เคยต้องอธิบายเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง โดยเฉพาะเรื่องอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันลงดิน แต่วันนี้... เขากลับรู้สึกว่าการต้องให้นางเอกของเขาเผชิญหน้ากับ ‘เงา’ ในอดีตนั้น มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น “ฉลาดดีนี่” ภาคินเดินเข้ามาใกล้จนมินตราต้องถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งของเขาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ กักขังเธอเอาไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับโต๊ะ “จำไว้ว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไร หรือทำอะไร... อย่าได้ใส่ใจ” “ทำไมผมต้องไม่ใส่ใจครับ? ในเมื่อเธอยังกล้ากลับมาหาคุณถึงที่ทำงานแบบนี้ แปลว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณมันยัง... ไม่จบดีใช่ไหมครับ?” คำถามนั้นคมคายและบาดลึกเหมือนมีดที่กรีดลงบนความอดทนของภาคิน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บนใบหน้าของหญิงสาว “ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้ว คุณจะเชื่อผมไหมมินตรา?” “การกระทำสำคัญกว่าคำพูดครับคุณคิน” มินตราจ้องตอบอย่างไม่ลดละ “และตอนนี้การที่เขากำลังก้าวเข้ามาในห้องทำงานของคุณ ก็คือการกระทำที่ชัดเจนมากว่าเขายังมีสิทธิ์ในพื้นที่ตรงนี้” ยังไม่ทันที่ภาคินจะได้โต้ตอบ เสียงเคาะประตูจังหวะคุ้นเคยที่ดูจงใจจะประกาศศักดาก็ดังขึ้นสามครั้ง และก่อนที่ภาคินจะได้รับอนุญาตให้ขานรับ ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกด้วยท่าทีถือวิสาสะ ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับเน้นรูปร่างให้ดูโดดเด่นสะดุดตาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูราวกับผู้ชนะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นหอมจางๆ ของมินตราไปจนหมดสิ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองมินตราเพียงครู่เดียวก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่ใบหน้าของภาคินด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด “เซอร์ไพรส์ค่ะคิน... เกรซบอกแล้วไงคะว่าเกรซจะกลับมา” เสียงหวานหยดย้อยของ ‘เกรซ’ หญิงสาวจากอดีตของภาคินดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดให้พุ่งทะยานสู่จุดแตกหัก มินตรามองเห็นเงาสะท้อนในดวงตาของภาคินที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว—จากความซึนและดื้อรั้น กลับกลายเป็นความเรียบเฉยที่เย็นชาจนน่ากลัว ภาคินผละออกจากมินตราอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน เขาจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ด้วยมาดประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจอีกครั้ง แม้จะไม่ได้เดินไปหาผู้หญิงคนนั้น แต่เขาก็ยืนห่างจากมินตราไปก้าวหนึ่ง เพื่อสร้างระยะห่างที่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันถูกต้องหรือไม่ “เกรซ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาทำงานผมไม่สะดวกคุยเรื่องส่วนตัว” น้ำเสียงของภาคินเย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เกรซเดินยิ้มร่าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เธอยื่นมือไปแตะบนแฟ้มเอกสารของมินตราเบาๆ ก่อนจะปัดมันลงพื้นอย่างไม่ตั้งใจ เอกสารสำคัญกระจายเกลื่อนพื้นห้อง “อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะ พอดีที่นี่มันแคบไปหน่อย ขยับนิดขยับหน่อยก็ชนไปหมด” หญิงสาวหันมายิ้มหวานให้มินตรา แต่สายตากลับมีความดูแคลนซ่อนอยู่ “เลขาคนนี้เหรอคะคิน? ดูหน้าตาท่าทาง... ทะมัดทะแมงดีนะคะ แต่ดูท่าจะทำงานไม่ค่อยเป็นระเบียบเท่าไหร่” ความเงียบโรยตัวลงในห้องทำงานอีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ มินตราก้มลงมองเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองภาคินด้วยสายตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน เธอย่อตัวลงเก็บเอกสารทีละแผ่นอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาของคนทั้งคู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดข้างๆ ภาคิน เธอไม่ได้มองเกรซ แต่มองไปที่ภาคินด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความนิ่งสงบที่น่ากลัวกว่าการโวยวาย “ถ้าอย่างนั้น มินขอตัวไปจัดเอกสารใหม่นะครับ” มินตรากล่าวคำลาด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู “มินตรา!” ภาคินเรียกเธอไว้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งห่วง ทั้งกังวล และความไม่พอใจที่พุ่งเป้าไปที่หญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา มินตราหยุดฝีเท้าที่หน้าประตู เธอไม่หันหลังกลับ แต่เอ่ยประโยคที่ทำให้ภาคินต้องชะงักไปชั่วขณะ “เอกสารน่ะเก็บได้ครับคุณคิน... แต่ถ้ามีใครเข้ามา ‘จัดระเบียบ’ ชีวิตคุณถึงในห้องทำงานแบบนี้ มินว่าคุณคินคงต้องเป็นคนเลือกว่าจะเก็บอะไรไว้... และควรจะทิ้งอะไรไปนะครับ” เธอก้าวพ้นประตูออกไปโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้ภาคินยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะระเบิด ทันใดนั้น เกรซที่เห็นโอกาสจึงรีบเดินเข้าไปควงแขนของภาคินทันที แต่นิ้วมือของเธอยังไม่ทันจะสัมผัสตัวเขา ภาคินก็สะบัดออกอย่างแรงจนคนร่างบางเซถอยหลังไปปะทะกับขอบโต๊ะ ทว่า... สิ่งที่ทำให้ภาคินต้องชะงักไปยิ่งกว่านั้น คือเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นข้อความจากกรณ์เพื่อนสนิทที่เพิ่งพิมพ์ส่งเข้ามา *‘ไอ้คิน... ไอ้เรื่องที่แกปิดไว้เรื่องที่เกรซมันไปทำอะไรที่อเมริกา มินตราเขารู้เรื่องหมดแล้วนะ และดูเหมือนเขาจะเตรียมแผนการอะไรบางอย่างไว้รับมือด้วย... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เพื่อนรัก’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งคู่นะครับ สเปซโอเดสซีย์ตั้งใจถ่ายทอดทุกความรู้สึกออกมาให้ดีที่สุดครับ!