ความเข้าใจผิดที่เริ่มก่อตัว

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเรื่องอดีตมาขุดคุ้ย จะทำให้ผมไขว้เขวได้ล่ะก็... กรณ์... คุณคงประเมินความนิ่งของผมต่ำไปหน่อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของมุมอับสายตาภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรู ภาคินยืนกอดอก แววตาคมกริบมองตรงไปยังคู่สนทนาด้วยมาดของนักล่าผู้ไม่เคยเพลี่ยงพล้ำให้อำนาจใด แม้ในใจลึกๆ จะเพิ่งได้รับคลื่นกระแทกจากคำเตือนของเพื่อนสนิทเกี่ยวกับ ‘แผนการ’ ที่เลขานุการสาวคนเก่งกำลังเตรียมไว้รับมือ แต่ก่อนที่กรณ์จะได้โต้ตอบอะไรกลับมา เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับบทสนทนาอันคุ้นเคยก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน "คินคะ... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้... เกรซแค่อยากให้คุณช่วยทบทวนมันอีกสักครั้ง" ร่างเพรียวบางในชุดเดรสสีเข้มของ ‘เกรซ’ แฟนเก่าผู้หายสาบสูญไปจากชีวิตเขานานนับปี ก้าวเข้ามาประชิดตัวประธานหนุ่ม พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งภายใต้สูทเนื้อดีอย่างถือวิสาสะ ภาพนั้น... สะท้อนเข้าสู่เรตินาของใครอีกคนที่เพิ่งเดินเลี้ยวโค้งเข้ามาพอดี มินตราหยุดฝีเท้าลงทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกแปลบปلمที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอกไม่ใช่ความโกรธเกรดเดש แต่เป็นความ ‘น้อยใจ’ ที่พุ่งชนทะลุกำแพงความเป็นมืออาชีพจนเกือบตั้งหลักไม่ทัน มินตรากะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความร้อนผ่าวที่รื้นขึ้นมาบริเวณขอบตา รอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเองผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ เธอเห็นแล้ว... ภาพที่ตอบคำถามทุกอย่างได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นท่าทีอ้ำอึ้งของภาคินก่อนหน้านี้ หรือข่าวลือเรื่องการกลับมาของอดีตคนรัก ทุกอย่างประกอบกันเป็นภาพจิกกัดหัวใจที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีด *‘อ๋อ... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้สินะ’* มินตราคิดในใจ รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมา ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ภาคินไม่มีทางคาดคิด หญิงสาวหมุนตัวกลับทันทีอย่างไร้เสียงสะท้อน เธอยอมถอย... ยอมก้าวเดินออกมาจากจุดนั้นอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นล้อมรอบหัวใจดวงน้อยอีกครั้ง การเว้นระยะห่างคือทางออกเดียวสำหรับคนที่ไม่ใช่ตัวเลือกอันดับหนึ่ง และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยืนรอให้ใครมาเห็นค่าเป็นแค่ตัวสำรองในเกมความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้ ในขณะเดียวกัน ภาคินที่สัมผัสได้ถึงลางสังขารบางอย่าง รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเกรซอย่างไม่ไยดี ดวงตาคมกวาดมองไปรอบโถงทางเดินด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม เขารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ "อย่าล้ำเส้นเกรซ" ภาคินเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่าน "ผมกับคุณ... จบกันไปนานแล้ว และตอนนี้ผมมีคนที่ต้องแคร์ความรู้สึกมากกว่ามายืนอยู่ตรงนี้... มินตรา!" ประธานหนุ่มผละจากอดีตแฟนสาวทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกท้วง เขาก้าวเท้าฉับๆ ตามรอยเท้าที่เพิ่งเดินลับหายไป แต่ทว่า... ทางเดินยาวเหยียดกลับว่างเปล่า มีเพียงความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่จางหายไปกับสายลม มินตราชิงเดินหนีขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่หน้าโรงแรมไปก่อนแล้ว ทิ้งให้ภาคินยืนกำมือแน่นอยู่ริมฟุตบาทด้วยความร้อนรน พายุอารมณ์บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอกของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยพลาดอะไรในชีวิต โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นครืดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ภาคินหยิบมันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ส่งตรงถึงเขาโดยเฉพาะ *‘ถ้าคุณยังมัวแต่เคลียร์ปัญหาเก่า... ระวังเลขาสาวคนเก่งของคุณ จะกลายเป็นของคนอื่นไปตลอดกาลนะครับท่านประธาน’* ดวงตาคมกริบของภาคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตระหนกพุ่งทะยานเข้าสู่ขีดสุดเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังถนนเบื้องหน้า รถแท็กซี่คันสีชมพูส้มค่อยๆ เคลื่อนตัวหายลับไปจากทัศนียภาพยามค่ำคืน พร้อมกับลางสังหรณ์ที่กรีดลึกในใจว่า... ครั้งนี้ เขากำลังจะสูญเสียเธอไปจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะครับ