การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่

แสงไฟแฟลชจากสื่อมวลชนหลายสำนักระเบิดแสงวาบจนทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่ามลาย ทว่าภาคินกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลตัดเย็บประณีตสีชาโคลก้าวเดินอย่างมั่นคงบนพรมแดง ท่ามกลางเสียงฮือฮากระทั่งห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูใจกลางเมืองแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ตำแหน่งประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัทพีเคไอ กรุ๊ป ที่ควบรวมกิจการยักษ์ใหญ่ข้ามชาติสำเร็จในวัยเพียงสามสิบสองปี คือเครื่องยืนยันความไร้เทียมทาน แต่นั่นยังไม่น่าตกตะลึงเท่ามือหนาที่กำลังกุมกระชับเรียวมือของหญิงสาวข้างกายไว้อย่างแน่นหนา มินตราในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีดำสนิท ดีไซน์เรียบหรูทว่าเฉียบคมเผยให้เห็นช่วงไหล่ระหงและเรียวขาภายใต้ผ่าสูงที่ก้าวเดินเคียงคู่มาด้วยความสง่างาม เธอไม่ใช่เลขานุการเงาหลังโต๊ะทำงานอีกต่อไป แต่คือผู้หญิงที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดเคียงข้างพญามารแห่งวงการธุรกิจอย่างเต็มภาคภูมิ "ปล่อยมือฉันได้แล้วมั้งครับ ท่านประธาน... คนมองกันทั้งห้องแล้วนะ" เสียงกระซิบลอดไรฟันของหญิงสาวดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ปั้นแต่งให้กล้องนับร้อยตัว ทว่ามือเล็กกลับพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ภาคินไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กระชับปลายนิ้วให้แน่นขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเย่อหยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนและบรรดานักข่าวด้วยความเหนือกว่า "ปล่อยให้โง่สิครับ... กว่าผมจะลากคุณกลับมาจากปลายฟ้าจนยอมยืนตรงนี้ได้ ต้องแลกด้วยอะไรบ้าง คุณน่าจะรู้ดีที่สุดนะ มินตรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูจนเส้นขนอ่อนลุกชัน ความร้อนจากลมหายใจที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอต้องเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน ณ ดินแดนห่างไกลที่กรณ์พยายามใช้ลูกไม้ตื้นๆ เข้ามาขัดจังหวะ ทันทีที่เสียงทุบประตูกวนประสาทดังขึ้น ภาคินไม่ได้แสดงอาการหัวเสียอย่างที่ไอ้คุณชายเจ้าสำราญคาดคิดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มเยียบเย็นแบบนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมต่างหากที่ระบายบนใบหน้าคมคาย 'เชิญเคาะให้มือพังไปเลยครับ' ภาคินคิดในใจขณะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูมินตราที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสถานการณ์ 'เพราะไม่ว่าคุณจะหนีไปสุดขอบโลกแค่ไหน ผมก็จะตามคุณกลับมา... ในฐานะของผมคนเดียวเท่านั้น' และเขาก็ทำมันจริงๆ การกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การกลับมาบริหารงาน แต่เป็นการประกาศอาณาจักรและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเป็นทางการ "ท่านครับ! ทางเดลินิวส์ขอเรียนถามถึงกระแสข่าวลือเรื่องการควบรวมกิจการและการเปิดตัวหวานใจ..." เสียงนักข่าวคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ภาคินยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อหยุดเสียงเซ็งแซ่ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างในพริบตา อำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทำให้ทุกคนต้องกลั้นหายใจ "เรื่องงานผมเคลียร์ชัดเจนบนโต๊ะประชุมแล้ว" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทรงพลัง ทว่าสายตากลับกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวข้างกายที่ยืนเชิดหน้าอย่างถือดี "ส่วนเรื่องหัวใจ... ผมคิดว่าภาพที่พวกคุณเห็นมันชัดเจนยิ่งกว่าตัวอักษรใดๆ แล้วนะครับ ผมไม่ได้พามินตรากลับมาในฐานะเลขาฯ อีกต่อไป แต่เธอคือพาร์ทเนอร์... ทั้งในทางธุรกิจ และในชีวิตของผม" เสียงกรี๊ดและเสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม มินตราแอบหยิกเข้าที่เอวสอบของคนตัว A ทันทีด้วยความหมั่นไส้กับความเผด็จการที่ไม่มีใครเกิน แต่ภาคินกลับทำเพียงแค่เลิกคิ้ว ยักไหล่ และกระชับเอวบางให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นไปอีกต่อหน้าธารกำนัล หลังจากการแถลงข่าวและช่วงเวลาอันน่าอึดอัดที่ต้องปั้นหน้ายิ้มรับแขกเหรื่อจบลง ภาคินก็ลากตัวมินตราตรงดิ่งเข้ามายังห้องพักรับรองพิเศษชั้นบนสุดของโรงแรมทันที ประตูห้องปิดล็อกลงด้วยระบบอัตโนมัติ ร่างสูงไม่รอช้าที่จะดึงตัวหญิงสาวเข้ามาชิดผนังห้องอย่างไร้ซึ่งความปรานี ตึง! แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังเย็นเฉียบ ทว่าไอร้อนจากร่างกายของคนที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้ากลับแผดเผาจนแทบละลาย มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่ตอนนี้กำลังลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนาและแรงหึงหวงที่สะสมมานาน "คุณบ้าไปแล้วหรือไงคิน! ไปประกาศแบบนั้นกลางวงสื่อ ใครเขาจะเอาไปนินทาว่ายังไงบ้างรู้ตัวไหม" มินตราเอ็ดเสียงเขียว พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มือหนากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยเหรอครับ? ให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าคุณโสดแล้วปล่อยให้ไอ้กรณ์มันตามขายขนมจีบไปทั่วเนี่ยนะ ฝันไปเถอะครับมิน" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "ผมประกาศชัดเจนขนาดนั้นแล้ว คุณยังกล้าสงสัยสถานะของเราอีกงั้นเหรอ หื้ม?" "ฉันยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนคุณสักหน่อย แค่ยอมนั่งเครื่องบินกลับมาด้วยเพราะขี้เกียจเถียงต่างหากเล่า!" มินตราเชิดหน้าเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอกกับระยะประชิดอันตรายนี้ "ปากแข็งจังนะครับ..." ภาคินกระซิบเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งกดลงที่แก้มเนียนแผ่วเบาอย่างถือวิสาสะ สูดดมความหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาตลอดหลายวันที่ห่างกัน "แต่ไม่เป็นไร... ปากเก่งแค่ไหน คืนนี้ผมมีวิธีทำให้คุณครางชื่อผมแทนคำปฏิเสธแน่ๆ" คำพูดจาอุกหาดและสายตากรุ้มกริ่มทำให้มินตราหน้าร้อนผ่าว เธอกัดริมฝีปากล่างเบื้องหน้าเขาอย่างลืมตัว ทว่าก่อนที่ภาคินจะได้ก้มลงบดขยิมริมฝีปากอิ่มที่เขาเฝ้ารอมานานนับแรมเดือน เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณคินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงของเลขานุการหนุ่มคนสนิทดังลอดเข้ามาพร้อมกับบิดลูกบิดประตูรัวๆ "คุณกรณ์... บุกมาที่ล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ! เขาบอกว่ามีเรื่องต้องเคลียร์กับคุณมินตราให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" ดวงตาคมกริบของภาคินหรี่ลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ สเปซโอเดสซีย์