สงครามประสาทฉบับท่านประธาน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้ดังจนเกินงาม แต่มันมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้มินตราต้องละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลขาสาววัยยี่สิบหกปีเงยหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้เรียบสนิทเป็นมืออาชีพ ก่อนจะสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยความคุกกรุ่นของท่านประธานหนุ่ม "เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ไตรมาสหน้า และแผนการตลาดของกลุ่มลูกค้า VIP ทั้งหมดนี้... ผมต้องการบนโต๊ะทำงานของผมภายในห้าโมงเย็นวันนี้ครับ คุณมินตรา" น้ำเสียงของภาคินเรียบสนิท เย็นชา และไร้ความปรานี ทว่าคนฟังอย่างมินตราย่อมรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากความสุขุมเยือกเย็นนั้นกำลังแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ เธอกวาดสายตามองกองกระดาษหนาเตอะตรงหน้า สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี งานกองโตขนาดนี้ ต่อให้เธอมีร่างแยกเป็นสามคนก็ใช่ว่าจะเสร็จทันห้าโมงเย็นอย่างที่เขาสั่ง มันคือการกลั่นแกล้งกันทางอ้อมชัดๆ เพียงเพราะเมื่อวานนี้... กรณ์ เพื่อนสนิทและคู่แข่งทางธุรกิจของเขา บังเอิญแวะมาทานกาแฟที่ห้องทำงานเธอ แล้วส่งยิ้มหวานพร้อมกับยื่นนามบัตรให้ต่อหน้าต่อตาภาคินพอดี ให้ตายสิ ท่านประธานผู้เพอร์เฟกต์คนนี้กำลังทำตัวงี่เง่าเป็นเด็กอายุสขวบที่ถูกแย่งอมยิ้มไม่มีผิด มินตราแอบพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบที่เรียกว่า ‘มืออาชีพแต่กวนประสาท’ ในเวลาเดียวกัน "รับทราบครับ ท่านประธาน..." มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ และสุภาพเกินความจำเป็น "แต่ดูจากปริมาณงานแล้ว เกรงว่าถ้าดิฉันเร่งมือทำจนห้าโมงเย็นจริงๆ อาจจะไม่มีเวลาออกไปรับประทานมื้อเที่ยงกับคุณกรณ์ที่นัดกันไว้ล่ะสิครับ พอดีคุณกรณ์เขารอคำตอบเรื่องดินเนอร์เย็นนี้ด้วย... เกรงใจเขาจังเลยครับที่ต้องรอนาน" คำว่า ‘คุณกรณ์’ และ ‘ดินเนอร์’ ถูกเน้นเสียงด้วยจังหวะจะโคนที่จงใจสะกิดต่อมระเบิดของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ดวงตาคมกริบของภาคินหรี่แคบลงทันที กรามหนาขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นที่อุตส่าห์สร้างภาพมาตลอดพังทลายลงในพริบตาด้วยชื่อของไอ้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ที่กล้ามาขายขนมจีบเลขานุการของเขา "คุณมีเวลาว่างไปนั่งดินเนอร์กับคนอื่นสินะครับ ทั้งที่งานบริษัทกองท่วมหัวแบบนี้" ภาคินก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นมินต์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "หน้าที่การงานของบริษัทต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัวครับ คุณมินตรา" "อ้าว ก็ท่านประธานเพิ่งเพิ่มงานให้ดิฉันไม่ใช่เหรอครับ..." มินตราเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา ไม่มีความเกรงกลัวประกายไฟในตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "ถ้าไม่มีงานกองนี้ ดิฉันก็คงเคลียร์งานเสร็จทันไปดินเนอร์กับคุณกรณ์ได้อย่างสบายใจแล้วล่ะครับ" "มินตรา!" "ครับท่านประธาน?" เธอขานรับเสียงใส ตาโตใสซื่อราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ภาคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขารู้ทันทีว่าเธอกำลังจับไต๋เขาได้ และเธอกำลังสนุกกับการปั่นประสาทเขาเล่นให้คลั่งเล่น ในเมื่อเธอเลือกที่จะเล่นเกมนี้... เขาก็พร้อมจะสนองคืนให้สาสมเช่นกัน "ดีครับ..." ภาคินเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธอแวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "ถ้างานพวกนี้ไม่เสร็จตามกำหนด และถ้าผมรู้ว่าคุณแอบแมนเนจเวลาไปดินเนอร์กับไอ้กรณ์นั่น... คุณเตรียมตัวรับบทลงโทษทางวินัยขั้นสูงสุดจากผมได้เลยครับ" พูดจบ ภาคินก็สะบัดหน้าหันหลังกลับแล้วเดินนําออกไปด้วยท่าทีฮึดฮัด ทิ้งให้มินตรานั่งหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างผู้ชนะ เลขาสาวแค่นหัวเราะในความปากแข็งของเจ้าตัว เธอไม่ได้กลัวคำขู่เรื่องบทลงโทษนั้นเลยสักนิด ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมสงครามประสาทนัก เธอก็พร้อมจะจัดให้เช่นกัน มินตราตัดสินใจวางปากกาลง เธอไม่แตะต้องกองเอกสารเหล่านั้นแม้แต่แผ่นเดียวตลอดทั้งช่วงเช้า เธอใช้เวลาไปกับการจัดระเบียบตารางงานอื่น จิบกาแฟอย่างสบายใจ และปล่อยให้เวลาผ่านไปช้าๆ เพื่อรอเวลาเอาคืน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแก่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง "เข้ามาครับ" มินตราเอ่ยอนุญาตโดยไม่เงยหน้าจากหน้าจอ ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของภาคินที่ก้าวเข้ามา สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตากวาดมองไปยังกองเอกสารบนโต๊ะเธอก่อนจะเลื่อนมาสบตาเธอด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่าน "ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้วนะครับ คุณมินตรา..." ภาคินทักท้วงด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เดินตรงเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวโต๊ะทำงานของเธอ "ไหนล่ะครับ รายงานที่ผมสั่ง เอกสารคงจะเสร็จเรียบร้อยพร้อมส่งแล้วสินะครับ" มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เธอยังคงรักษารอยยิ้มหวานหยดไว้บนใบหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอดันเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานสายตากับประธานหนุ่มแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน "เกรงว่า... จะยังไม่เสร็จสักแผ่นเลยล่ะครับ ท่านประธาน" ภาคินชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน "คุณว่ายังไงนะ?" "ดิฉันบอกว่า ยังไม่ได้ทำเลยสักแผ่นครับ" มินตราตอบเสียงฉาดฉาน ชัดถ้อยชัดคำ "ในเมื่อท่านประธานใช้อำนาจหน้าที่กลั่นแกล้งดิฉันด้วยงานที่ไม่สมเหตุสมผลเพียงเพราะเรื่องหึงหวงไร้สาระ ดิฉันในฐานะพนักงานผู้ทรงเกียรติย่อมมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธการทำงานล่วงเวลาที่ไร้ความเป็นธรรมนี้เช่นกันครับ" คำว่า 'หึงหวงไร้สาระ' พุ่งชนเข้ากลางใจภาคินเต็มเปา ใบหน้าหล่อเหลาชะงักค้าง ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงว่าเลขาสาวจะกล้าพูดออกมาตรงๆ ขนาดนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานจนน่าอึดอัด เคมีระหว่างคนทั้งคู่คุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านอยู่ในอากาศ ทุกอย่างหยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกแช่แข็งไว้ชั่วขณะ ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอรวดเร็วจนมนตราไม่ทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางไว้เบื้องหน้า ก่อนจะดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาใกล้จนแผ่นอกของเขาแนบชิดกับลาดไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมอบอวลผสมผสานกับลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างกกหู "คุณกล้ามากนะ มินตรา..." ภาคินกระซิบเสียงพร่าต่ำชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นไม่ได้เกรี้ยวกราดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรัญจวนใจและแรงดึงดูดอันตรายที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "กล้าต่อปากต่อคำ กล้าเมินผม... และกล้าหาญมากที่คิดจะไปดินเนอร์กับผู้ชายอื่นต่อหน้าผม" มินตราพยายามจะดึงข้อมือกลับ แต่แรงบิดกระชับของเขากลับมั่นคงราวกับคีมเหล็ก เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาสบเข้ากับนัยน์ตาคมที่ฉายแววคลั่งรักแบบไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้วในระยะประชิดนี้ "ปล่อยนะครับท่านประธาน เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ให้เห็นไปสิครับ..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนริมฝีปากหยักแทบจะปัดป่ายอยู่กับพวงแก้มเนียนนุ่มของเธอ "ผมเป็นเจ้าของบริษัท... ผมจะทำอะไรกับเลขาฯ ของตัวเองก็ได้" จังหวะที่หัวใจของมินตรากำลังเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกและหวั่นไหว ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้การเคาะเตือน! "คิน! นายอยู่ในนี้ไหม ฉันมีเรื่องจะ..." เสียงทุ้มคุ้นหูของกรณ์ดังแทรกขึ้นกลางคัน พร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ก่อนที่ดวงตาของกรณ์จะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่ประธานหนุ่มผู้แสนเย็นชา กำลังโอบกอดรัดรั้งเลขาสาวคนสวยในระยะประชิดชนิดที่เรียกว่าแทบจะรวมร่างกันอยู่แล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความคลั่งรักแบบไม่พักของท่านประธานนะครับ! — สเปซโอเดสซีย์