หนุ่มเจ้าสำราญปรากฏกาย

“คุณมินตรา... เอกสารสรุปงบประมาณไตรมาสนี้ คุณใช้ส่วนไหนของสมองคิด ถึงได้ปล่อยให้ตัวเลขขาดหายไปถึงแปดหลักแบบนี้ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดจงใจกดต่ำลงจนน่ากลัว ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหาร ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า แอร์เย็นฉ่ำราวกับช่องแช่แข็ง แต่แผ่นหลังของมินตรากลับรู้สึกร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลน เลขาสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปดของภาคิน ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! มินตราก้มมองเอกสารในมือ ยอดเงินตรงนั้นถูกต้องทุกตัวอักษร เธอทวนสอบมันมาสามรอบก่อนเดินเข้าห้องนี้ด้วยซ้ำ ประธานหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้ไม่ได้กำลังจับผิดงานหรอก... เขากล่าวหาเธออย่างไร้เหตุผลชัดๆ เพียงเพราะเช้านี้เธอเผลอส่งยิ้มให้พนักงานฝ่ายการตลาดที่ช่วยถือแฟ้มเอกสารมาส่งหน้าลิฟต์ต่างหาก! ความหึงหวงแบบเด็กๆ ที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมาดผู้บริหารระดับสูงของภาคิน กำลังทำให้มินตราอยากจะควแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของเขาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ “ดิฉันตรวจสอบความถูกต้องมาอย่างละเอียดแล้วครับท่านประธาน ถ้าสายตาของคุณภาคินยังมีประสิทธิภาพมากพอ กรุณาใช้แว่นขยายส่องดูบรรทัดที่สามจากล่างอีกรอบ... หรือถ้าสมองส่วนประมวลผลกำลังมีปัญหาเรื่องการรับรู้ ดิฉันยินดีจัดหาคอร์สฝึกอบรมการอ่านหนังสือให้เด็กอนุบาลมาให้คุณภาคินเรียนทบทวนใหม่เป็นการส่วนตัวดีไหมคะ... เอ๊ย ดีไหมครับ!” มินตราเกือบหลุดคำลงท้ายของผู้หญิงออกมาเพราะความโมโห ดีที่สติยังทำงานอยู่จึงเบรกตัวเองไว้ทัน ภาคินชะงักไปนิด ดวงตาคมกราบกวาดมองเธอด้วยความไม่พอใจที่กล้าต่อปากต่อคำ แววตาของเขาฉายประกายความดุดันแต่ก็ซ่อนความเอ็นดูระคนคลั่งรักไว้ลึกๆ จนแทบปิดไม่มิด “คุณกล้าดียังไงมาประชดผม มินตรา?” ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างรวดเร็ว ระยะห่างที่ลดลงทำให้มินตราต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนุ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเรื่องงาน กลายเป็นสนามอารมณ์ที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตรายที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ภาคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยของเลขาสาวเต้นรำไม่เป็นจังหวะ เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด “ดิฉันไม่ได้ประชดค่ะ... ผมพูดความจริง” มินตราเม้มปากแน่นเมื่อเผลอพลั้งปากอีกรอบ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกอยากจะปิดปากนั้นด้วยวิธีที่รุนแรงและเอาisดเสียให้เข็ด “ปากเก่งแบบนี้... เดี๋ยวคุณจะได้รู้ว่าบทลงโทษของคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับประธานมันเป็นยังไง” ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดราม่าที่กำลังจะเลยเถิด ภาคินผละตัวออกด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที “เข้ามา!” ภาคินตะโกนสั่งเสียงเข้ม ประธานหนุ่มคาดหวังว่าจะเป็นเลขาหน้าห้องอีกคนหรือหัวหน้าฝ่ายสักคนมารายงานเรื่องไร้สาระ แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มหรี่แคบลงจนแทบเป็นเส้นตรง ความรู้สึกหงุดหงิดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคุุกรุ่นและไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาราวกับเตาปฏิกรณ์ปรมาณูที่พร้อมระเบิด ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปอย่างดี เรือนผมเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ที่ดูเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับกวาดมองเข้ามาในห้องทำงานก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มินตรา “สวัสดีครับคนสวย... ไม่เจอกันนาน คิดถึงผมล่ะสิถึงได้ทำหน้าตาตกใจขนาดนั้น” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม พร้อมกับก้าวย่างเข้ามาในห้องราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง มินตราเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจเล็กๆ เมื่อเห็นว่าแขกไม่เชิญคนนั้นคือใคร “กรณ์! นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?” กรณ์ เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่หายหน้าหายตาไปบริหารธุรกิจส่วนตัวที่ต่างประเทศ ส่งยิ้มละลายใจให้มินตราพร้อมกับชูถุงกาแฟแบรนด์ดังในมือ “ฉันเพิ่งลงเครื่องแล้วแวะมาหาเพื่อนเก่าหน่อยไม่ได้หรือไง พอดีผ่านมาแถวนี้แล้วจำได้ว่าเธอทำงานตึกนี้ เลยแวะเอาคาปูชิโน่ร้านโปรดมาฝาก... ว่าแต่ต้อนรับเพื่อนเก่าแบบนี้ ภาคิน... ประธานจอมโหดแห่งภาคินโฮลดิ้งส์คงไม่ไล่ฉันตะเพิดออกจากตึกหรอกใช่ไหม?” กรณ์หันไปสบตากับภาคิน รอยยิ้มกวนๆ ที่ส่งไปให้ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันเหมือนกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ภาคินยืนนิ่งสนิท กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มจ้องมองกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วห้องจนมินตราที่ยืนอยู่ตรงกลางยังรู้สึกหนสันหลังวาบ ไอ้หมอนี่มันเป็นใครวะ? ทำไมถึงกล้าเรียกชื่อเล่นของมินตราแถมยังทำตัวสนิทสนมชนิดที่เรียกว่า ‘เกินงาม’ ขนาดนี้! ภาคินกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภายในใจเดือดดาลยิ่งกว่าภูเขาไฟระเบิด ความหึงหวงพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดจนความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่า สายตาที่เขามองกรณ์ในตอนนี้เปรียบเสมือนมีดสั้นนับพันเล่มที่พร้อมจะเสียบทะลุร่างของหนุ่มเจ้าสำราญให้พรุนคามือ “เชิญครับ... เชิญเข้ามานั่งคุยกันให้ ‘สบายใจ’ ก่อนดีกว่าครับ คุณกรณ์” ภาคินเน้นเสียงคำว่าสบายใจด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย มินตราบดบังความตกใจด้วยการถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง เธอมองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับใบหน้าบึ้งตึงตาเขียวปั้ดของท่านประธานหนุ่ม แล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก งานนี้... ดูท่าทางจะไม่จบแค่การเคลียร์งานบนโต๊ะซะแล้วสิครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความคลั่งรักแบบไม่พักของท่านประธานนะครับ!