แผนซ้อนแผนของกรณ์

กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กหมูร้อนๆ ที่ลอยมาจากห้องครัวขนาดกะทัดรัด ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดภายในคอนโดมิเนียมของมินตราเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย "ทานให้อร่อยนะครับคนเก่ง ไข้เริ่มลดลงแล้วนี่นา" กรณ์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับเลื่อนชามกระเบื้องสีขาวมาตรงหน้าหญิงสาว มินตราในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มและใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอาง นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ปล่อยให้ผมยาวสลวยคลอเคลียกรอบหน้า เธอปรายตามองชายหนุ่มที่อาสามาเป็นพยาบาลจำเป็นตั้งแต่ช่วงดึก ด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายยาก "ขอบคุณนะกรณ์ นายไม่น่าลำบากขับรถข้ามเมืองมาหาฉันตั้งแต่ตีสองเลย" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ เธอขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเมื่อเห็นกรณ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อจะใช้หลังมืออังหน้าผากเธอ "เพื่อนป่วยหนักทั้งคน จะให้นอนใจอยู่คอนโดตัวเองได้ยังไงล่ะครับ... อีกอย่าง ฉันเป็นห่วง" กรณ์จงใจทิ้งน้ำเสียงทุ้มนุ่มในประโยคหลัง พร้อมกับส่งสายตาที่สื่อความหมายเกินกว่าคำว่า 'เพื่อนสนิท' อย่างชัดเจน มินตราหลบสายตานั้นโดยอัตโนมัติ สมองของเธอกำลังสับสน ปมปัญหาเรื่องโปรเจกต์ใหญ่ที่บริษัทกำลังรุมเร้า ร่างกายที่อ่อนแอจากการทำงานหักโหม และความรู้สึกว้าเหว่ที่กัดกินหัวใจ ทำให้เธอดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความไขว้เขวอย่างง่ายดาย กรณ์เข้ามาในจังหวะเวลาที่พอเหมาะพอเจาะ ราวกับมือที่ยื่นเข้ามาฉุดเธอขึ้นจากหลุมโคลน แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้ดีว่าความรู้สึกที่เขามีให้ มันไม่ได้บริสุทธิ์ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ในขณะที่มินตรากำลังจะอ้าปากปฏิเสธความใกล้ชิดที่เกินเลยนั้น เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น... *ติ๊งต่อง!* ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ส่วนมินตราใจกระตุกวาบ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่าผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ไม่ใช่พนักงานส่งของ หรือเพื่อนสาวอย่างพิมกับรดาแน่นอน ก่อนที่กรณ์จะทันลุกไปดูหน้าจออินเตอร์คอม เสียงปลดล็อกรหัสผ่านดิจิตอลหน้าประตูก็ดังขึ้น *ปี๊บๆๆๆๆ* ตามด้วยเสียงผลักประตูที่เปิดผางเข้ามาด้วยแรงอารมณ์อันคุกรุ่น! ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ย เนกไทถูกคลายออกจนหลวมเผยให้เห็นลำคอแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ภาคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางคุกคามราวกับพายุทอร์นาโด ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้า—ชามโจ๊กสองใบ กรณ์ที่ยืนอยู่ใกล้ชิดโซฟา และมินตราที่มีสีหน้าตกใจจนซีดเผือด บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที "อ้าว... คุณคิน" กรณ์เป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน รอยยิ้มยียวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างจงใจยั่วโมโห "มาทำอะไรที่ห้องผู้หญิงดึกดื่นแบบนี้ครับ หรือว่า... เอกสารบริษัทยังเคลียร์ไม่เสร็จจนเลขาฯ ต้องตามเจ้านายมาตรวจงานถึงเตียง?" ภาคินไม่แม้แต่จะชายตามองกรณ์ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของประธานหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจดจ้องอยู่ที่มินตกราคนเดียว ราวกับจะแผดเผาเธอกลายเป็นจุลด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเหนือการควบคุม "ถอยออกไป" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม เยียบเย็น และกดดันจนน่าขนลุก "ผมคงถอยไม่ได้หรอกครับคุณคิน เพราะดูเหมือนว่าคุณมินตรา... จะต้องการคนดูแลมากกว่าเจ้านายที่เอาแต่ใช้งานเธอจนล้มป่วยแบบนี้นะครับ" กรณ์ก้าวขาเข้าไปขวางหน้าโซฟาไว้เล็กน้อย ท่าทีท้าทายอย่างเห็นได้ชัด มินตราสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอฝืนพยุงร่างที่ยังไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นยืน แม้หัวเข่าจะสั่นเทาเล็กน้อยก็ตาม เธอก้าวเข้ามาระหว่างกลางชายหนุ่มทั้งสองคน ก่อนจะเงยหน้าสบตาภาคินด้วยแววตาแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "คุณมาที่นี่ทำไมคะท่านประธาน... แล้วคุณรู้รหัสผ่านห้องฉันได้ยังไง" น้ำเสียงของมินตราพยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวราดด้วยความตกใจ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง "รหัสห้องของเลขาฯ... ทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะมินตรา ในเมื่อเอกสารทุกฉบับ ประวัติทุกบรรทัด ฉันเป็นคนอนุมัติเองทั้งหมด... รวมถึงเรื่องที่เธออนุญาตให้ผู้ชายคนอื่นเข้ามาป้วนเปี้ยนถึงห้องนอนในยามวิกาลแบบนี้ด้วย!" ประโยคสุดท้ายภาคินตวัดสายตาไปมองกรณ์ด้วยความชิงชังอย่างปิดไม่มิด เคมีคุกรุ่นระหว่าง "เจ้านายสายซึนผู้หึงก้างเงียบๆ" และ "เพื่อนสนิทเจ้าเล่ห์" ปะทะกันเปรี๊ยะปร๊าะราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บอยู่ในอากาศ "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้นะคิน ฉันจะให้ใครมาที่ห้องมันก็เรื่องของฉัน!" มินตราสวนกลับทันควัน ความถือดีและทิฐิทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้ท่าทีคุกคามนั้น แม้ว่าลึกๆ ในใจ เธอกลัวเหลือเกินว่าความลับในแววตาของเธอจะถูกเขาอ่านทะลุปรุโปร่ง "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ภาคินก้าวเข้าประชิดตัวมินตราด้วยความเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธออย่างถือวิสาสะ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยวที่อัดอั้น "ถ้าฉันไม่มีสิทธิ์... แล้วใครมีสิทธิ์ฮึ? ไอ้หมอนี่เหรอ?" ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเขา ยิ่งทำให้มินตราหายใจไม่ทั่วท้อง "เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอกำลังไขว้เขว... กำลังลังเลระหว่างหน้าที่กับความรู้สึกโง่ๆ ที่มันกำลังฆ่าฉันให้ตายอยู่รอมร่อ!" "คุณคิน! ปล่อยฉันนะ!" มินตราพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธและความอาย กรณ์ที่เห็นท่าไม่ดีจึงก้าวเข้ามาหมายจะดึงตัวภาคินออกไป "ปล่อยเธอนะครับคุณคิน อย่าใช้กำลังกับผู้หญิง" กรณ์เอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของภาคิน ภาคินหันขวับกลับมามองด้วยดวงตาดุดั่งพญาอินทรีที่ถูกแย่งเหยื่อ มืออีกข้างที่ว่างอยู่ปัดมือของกรณ์ออกอย่างไร้เยื่อใย บรรยากาศในห้องระอุขึ้นถึงขีดสุด ความอดทนของประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นมาตลอดขาดผึ่งลงตรงนั้น "ถ้านายยังไม่อยากหมดอนาคตในวงการธุรกิจ ก็ไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะกรณ์... ก่อนที่ฉันจะลืมตัวซัดหน้าเพื่อนสนิทอย่างแกคาเท้า!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของภาคินทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ กรณ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนจริงๆ ของภาคิน ขณะที่มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าภาพลักษณ์สุภาพบุรุษไร้ที่ติของภาคินจะหลุดกระเจิงได้ถึงเพียงนี้ ในจังหวะที่ทุกคนกำลังชะงักงันกับสถานการณ์ที่ตึงเครียดจนหายใจไม่ออกนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงเรียกเข้าที่สั่นกระ동 มินตกราเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่พลิกหงายขึ้น เเสงไฟจากหน้าจอสะท้อนข้อความสั้นๆ จากแอปพลิเคชันลับที่ส่งตรงถึงเธอ... **"ระวังตัวไว้... คนที่คุณไว้ใจที่สุดตอนนี้ กำลังซ่อนหลักฐานการทุจริตไว้ในห้องทำงานของคุณคิน และเขารู้ว่าคุณกำลังสืบอยู่"** หัวใจของมินตราหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว เธอลืมหายใจเมื่อตระหนักได้ว่า... ข้อความนี้ส่งมาจากเบอร์นิรนามของคนที่เธอเพิ่งปฏิเสธการนัดพบเมื่อวาน และเจ้าของข้อความนั้น... กำลังยืนอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่งก้าว สเปซโอเดสซีย์ซาบซึ้งใจยิ่งนักครับที่ทุกท่านยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของเราครับ!