เซอร์ไพรส์กลางห้องประชุม

เสียงก๊อกแก๊กของแป้นพิมพ์แล็ปท็อปที่ดังต่อเนื่องมาตั้งแต่ตีสองยังคงก้องอยู่ในหัวของภาคิน ดวงตาคมกราบกรานผ่านหน้าจอสีฟ้าด้วยความอ่อนล้า แต่รอยคล้ำใต้ตาหาได้ลดทอนความดุดันและรัศมีแห่งความเป็นผู้นำของเขาลงไม่ บนหน้าจอเวลานี้คือโปรเจกต์พิเศษ—แผนยุทธศาสตร์พลิกวิกฤตบริษัทและการรีแบรนด์ที่มินตราเคยเสนอไว้เมื่อสามเดือนก่อน แล้วถูกเขาปัดตกอย่างไร้เยื่อใยด้วยเหตุผลที่ว่า "เด็กเกินไปและมองโลกในแง่ดีเกินเหตุ" แต่ในค่ำคืนที่ผ่านมา เขากลับใช้เวลาเกือบแปดชั่วโมงรื้อฟันเฟิร์มโครงสร้างทั้งหมดใหม่ ผสานตัวเลขทางการเงินที่แม่นยำเข้ากับวิสัยทัศน์ที่เธอกลั่นกรองออกมา เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า... ประธานบริษัทคนนี้ไม่ได้ตาบอด และเขากำลังยอมจำนนต่อความสามารถของเธออย่างหมดหัวใจ "บ้าเอ๊ย... นี่เรากำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย" ภาคินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับที่ตุบถี่ สลัดภาพคำพูดจากเมื่อวานที่เขาฝากไว้ก่อนแยกย้าย "เคลียร์งานนี้เสร็จเมื่อไหร่... เรามีเรื่อง 'ส่วนตัว' ต้องเคลียร์กันยาวแน่ครับที่รัก" รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอัตโนมัติเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกปนเคืองระคนหมั่นไส้ แต่เช้านี้... เรื่องส่วนตัวต้องพับเก็บไว้ก่อน เพราะสงครามชิ้นใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้น 40 บรรยากาศในห้องประชุมคณะกรรมการบริหารเวลานี้ตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ เสียงกระซิบกระซาบดังระงมเมื่อบอร์ดบริหารอาวุโสหลายท่านแสดงความไม่พอใจที่บริษัทคู่แข่งอย่างกลุ่มทุนของกรณ์กำลังไล่บี้ส่วนแบ่งทางการตลาดเข้ามาทุกขณะ มินตราในฐานะเลขานุการส่วนตัวและหัวหน้าทีมประสานงานนั่งหลังตรงสง่างามในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม สีหน้าของเธอเรียบนิ่งไร้ความหวั่นไหว แม้ในใจจะรู้ดีว่าความผิดพลาดจากโปรเจกต์ไตรมาสนี้อาจทำให้เธอต้องกลายเป็นแพะรับบาป ประตูห้องประชุมเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะเตือนสติ ร่างสูงโปร่งในชุดสูททาร์ซิโดเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ภาคินไม่ได้ดูเหมือนคนอดนอนแม้แต่น้อย ทว่าประกายตาคมกราบกรานที่กวาดมองไปรอบห้องกลับเฉียบคมราวกับใบมีดโกน ทุกสายตาหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว "ท่านประธาน... การประชุมวาระเร่งด่วนเรื่องวิกฤตส่วนแบ่งการตลาดกำลังจะเริ่ม..." ผู้อำนวยการฝ่ายอาวุโสเอ่ยท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล "พักเรื่องนั้นไว้ก่อนครับ" ภาคินยกมือขึ้นขัดจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก้องกังวานไปทั่วห้องจนทุกคนต้องเงียบกริบ เขาก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่ที่หัวโต๊ะประชุมยาว ตัวเลขและกราฟวิเคราะห์พุ่งขึ้นบนจอโปรเจกต์เตอร์ยักษ์ด้านหลังทันทีที่เขาแตะสมาร์ทโฟนส่งสัญญาณ มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ข้อมูลบนจอ... มันไม่ใช่รายงานสรุปความเสียหายแบบที่ควรจะเป็น แต่ทว่ามันคือ "แผนงานบูรณาการร่วม" ที่มีชื่อของเธอเป็นหัวหน้าโครงการร่วมกับเขา! "ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าผมตัดสินใจผิดพลาดที่ปฏิเสธข้อเสนอของทีมเลขาธิการ" ภาคินเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง สายตาคมกริบกวาดมองบอร์ดบริหารทีละคน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของเลขาฯ สาวที่นั่งอยู่กลางโต๊ะ "และผมยอมรับว่า... ผมเคยตาบอดจริงๆ" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในห้องประชุม มินตราชะงัก หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอสบตากับเขาผ่านความเงียบที่โรยตัวลงมา "แต่วันนี้ ผมไม่ได้มานั่งฟังเสียงบ่นหรือหาแพะรับบาป" ภาคินกดคลิกเปลี่ยนสไลด์ ภาพเอกสารสรุปผลงานวิจัยตลาดและความคิดสร้างสรรค์นับร้อยหน้าปรากฏขึ้น "นี่คือโปรเจกต์พิเศษที่ผมใช้เวลาตลอดคืนที่ผ่านมาทบทวน แก้ไข และเติมเต็มในส่วนที่ขาดหาย... มันคือผลงานของ 'มินตรา' และผมได้เซ็นอนุมัติให้เริ่มดำเนินการตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือประปรายจะเริ่มดังขึ้นจากกรรมการบางท่านที่มองเห็นลู่ทางทำกำไร แต่มินตรากลับนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน *เขา... ใช้เวลาทั้งคืนทำโปรเจกต์นี้เพื่อเธอเนี่ยนะ? ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งจะปะทะคารมกันเดือดดาลในห้องทำงานเนี่ยนะ?* ภาคินไม่สนใจสายตาใคร เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะประชุมยาวมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของมินตรา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความอบอุ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด จนคนตัวเล็กต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างสูงโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "ผมเคลียร์งานให้คุณเรียบร้อยแล้วนะครับคนเก่ง..." ภาคินเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนภายใต้มาดนิ่ง "ทีนี้... ถึงเวลาที่เราต้องมาเคลียร์ 'เรื่องส่วนตัว' กันอย่างที่ผมบอกไว้เมื่อคืนแล้วล่ะครับ" มินตราหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ ความขัดเคืองที่สะสมมาหลายวันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในท้องจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง เธอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากต่อว่าความฉวยโอกาสของเขาต่อหน้าธารกำนัล ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากบางจะได้ขยับเปล่งเสียงใดๆ ออกมา เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะของเธอก็สั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อน มินตก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่งตามสัญชาตญาณ ทว่าเพียงแค่ได้เห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้น หัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความเขินอายก็ร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที [กรณ์: "ผมรอคุณอยู่ข้างล่างตึกแล้วนะมิน... หวังว่าคุณจะยังไม่ลืมสัญญาเรื่องที่เราจะย้ายไปร่วมงานกันนะ"] ________________________________________ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ