ใจอ่อนยวบกับสายตากลมโต

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกระจกใสสั่นครึ่แรงจนเกือบตกขอบ ข้อมูลจากสายตาของมินตราสะท้อนชื่อของ "กรณ์" ที่ยังคงกะพริบวาบอยู่ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนทางแชทที่ตอกย้ำถึงสัญญาที่เธอเผลอให้ไว้ท่ามกลางความสับสนเมื่อหลายวันก่อน บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มเวลานี้อึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินไม่ได้พูดอะไรสักคำตั้งแต่เธอยื่นจดหมายลาออกฉบับที่สองมาวางไว้ตรงหน้า แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองเธอราวกับเสือดาวที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ความเงียบงันระหว่างเขากับเธอน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ "คุณจะไปจริงๆ ใช่ไหมมินตรา..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นราบเรียบจนเย็นเยียบ แต่มันกลับสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่เจ้าตัวพยายามกดทับไว้ ภาคินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปรแกรมในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงจนเธอต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ค่ะ... เอ่อ ผมหมายถึง ดิฉันตัดสินใจดีแล้วค่ะท่านประธาน" มินตราเผลอหลุดคำพูดตะกุกตะกักเมื่อถูกรุกรานด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาฟอร์มความเฉี่ยวชนตามวิสัยเลขาสาวมือฉกาจ "สัญญาที่ฉันเคยให้ไว้กับคุณกรณ์... มันถึงเวลาต้องเคลียร์ให้จบ งานที่นี่ฉันเคลียร์เรียบร้อยหมดแล้ว ไม่มีอะไรค้างคาแน่นอนค่ะ" "เคลียร์หมดแล้วเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "แล้วหัวใจของผมล่ะ... คุณจะเคลียร์มันยังไง มินตรา?" คำถามนั้นทำให้คนฟังถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราายกับกลองชุดในอก เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาทำลายกำแพงความแข็งกร้าว "อย่ามาพูดจาเล่นลิ้นแบบนี้นะคะท่านประธาน... เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมา..." "สถานะอะไรล่ะ?" ภาคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดจบ มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อมจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาทำเอาสติเธอเกือบกระเจิง "สถานะเจ้านายกับลูกน้องเหรอ? หรือสถานะคนที่คุณกำลังจะทิ้งเขาไปหาไอ้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ที่ชื่อกรณ์!" "คุณกรณ์ไม่ใช่ผู้ชายหน้าไหน... เขาเป็นเพื่อนสนิท..." "ผมไม่สนว่ามันจะเป็นใคร!" ภาคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดเจือความน้อยใจที่เจ้าตัวไม่อาจปิด มิด "คุณกล้าดียังไงจะเดินออกจากชีวิตผม ทั้งๆ ที่รู้ว่า... ผมขาดคุณไม่ได้" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งที่มักจะฟอร์มจัดเสมอ มินตราเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่เวลานี้ฉายแววความเจ็บปวดและเว้าวอนอย่างชัดเจน ความซึนที่เคยเคลือบไว้หนาเตอะบัดนี้พังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความคลั่งรักที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม ดวงตากลมโตของมินตราไหวระริก ใจที่เคยแข็งราวก้อนหินเริ่มอ่อนยวบลงทีละนิดอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยังคงพยายามทำฟอร์มดุ เมินหน้าหนีสายตาร้อนแรงคู่นั้นพร้อมกับพ Bracing เสียงให้มั่นคงที่สุด "ปล่อยนะคะ... ฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวคุณกรณ์จะรอนาน..." "ปล่อยให้โง่สิครับ..." ภาคินไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับใช้มือหนาประคองกรอบหน้าเรียวสวยของเธอไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มเนียนใสเบาๆ อย่างลุ่มหลง ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากชิดกัน มินตรารู้สึกเหมือนถูกสะกดจิตด้วยนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความรักและความเว้าวอนจนเธอลืมหายใจ "ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้... ผมไม่รับรองว่าผมจะทำอะไรบ้าๆ ลงไปบ้างนะมิน" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปากทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อยู่กับผม... อย่าไปไหนเลยนะครับ" ก่อนที่มินตราจะได้เอื้อนเอยปฏิเสธคำขอร้องที่เต็มไปด้วยอิทธิพลต่อหัวใจ ภาคินก็ประทับริมฝีปากลงมาบนเรียวปากนุ่มของเธออย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเรียกร้อง จุมพิตแสนหวานที่ละลายพฤติกรรมดื้อรั้นของเธอให้มลายหายไปในพริบตา รสชาติที่คุ้นเคยแต่ลึกซึ้งกว่าทุกครั้งทำให้เรียวขาของเธอนิ่มยวบจนต้องเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อสูทของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เขารุกไล้อย่างเอาแต่ใจแต่แฝงไว้ด้วยความทะนุถนอม ปลายลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ ดึงสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเธอให้หลุดลอยไปในห้วงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ควบคุม มินตราพยายามจะประท้วงด้วยการทุบเบาๆ ที่อกแกร่ง แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นและสัมผัสที่จาบจ้วงแต่นุ่มนวลจนต้องยอมเผยริมฝีปากรับรสจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งภาคินยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจรดรอน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความค้อนปนหมั่นไส้เล็กๆ "คนฉวยโอกาส..." มินตราพึมพำเสียงเบา พยายามหลบสายตาที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ของเขา "ยอมรับแล้วเหรอครับว่าใจอ่อนกับผมแล้ว?" ภาคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นแต่มันกลับมีอานุภาพทำลายล้างสูงยิ่งกว่าอาวุธใดๆ "สรุปว่า... จะไม่ไปหาไอ้กรณ์นั่นแล้วใช่ไหม?" มินตราเม้มปากลังเล กำลังจะอ้าปากตอบเพื่อต่อรองเงื่อนไขบางอย่าง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลเปิดผางเข้ามาโดยฝีมือของบุคคลที่สามที่พวกเขากล่าวถึงเมื่อครู่ "มิน... ผมรอนานเกินไปจนต้องขึ้นมาตามเองเลยนะ ว่าแต่... นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?" กรณียืนค้างอยู่ตรงหน้าประตูดดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มยืนโอบประคองเลขาสาวคนสนิทในระยะประชิดตัว บรรยากาศมาคุระเบิดขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!