ดินเนอร์ลับที่ไม่อาจปฏิเสธ

“คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมโครงการรีแบรนด์ดิ้งของลักชัวรี กรุ๊ป ถึงกลายมาเป็นข้ออ้างในการลากผมมาติดแหง็กอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหกดาวแห่งนี้ ในค่ำคืนที่เอกสารกองเท่าภูเขาบนโต๊ะทำงานยังรอการอนุมัติ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความหงุดหงิดจงใจกดให้ต่ำลง เพื่อแข่งกับเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาที่ลอยคลอมาจากมุมห้องอาหารส่วนตัว ภาคินในชุดสูทสากลสีชาโคลเข้ารูป ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีเข้มที่ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูอันตรายขึ้นเป็นเท่าตัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนหนาจ้องมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่วางตา ราวกับต้องการคาดคั้นคำตอบจากปากที่ชอบเถียงเขาฉอดๆ ทุกครั้งที่มีโอกาส มินตราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอยกแก้วไวน์ทรงสูงขึ้นจิบรสชาติฝาดเฝื่อนอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางแก้วลงกระทบกับโต๊ะหินอ่อนส่งเสียงใสราวน้ำค้างหยด “ก็ท่านประธานผู้เพอร์เฟกต์ชันนิสต์เล่นยัดงานสามเดือนให้เสร็จภายในสามวัน ฉันในฐานะเลขาฯ ผู้ซื่อสัตย์และหวังดีต่อสุขภาพตับของท่าน ก็เลยต้องหาทางเยียวยาด้วยการพามาเปลี่ยนบรรยากาศทำงานนอกสถานที่ไงคะ… อ้อ ขอโทษทีครับ พอดีติดปากพูดผิดสรรพนามไปหน่อย” รอยยิ้มมุมปากของมินตรามีความเย้ายวนแบบที่คนมองอยากจะเอื้อมมือไปขยี้ให้หายหมั่นไส้ เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า *“เปลี่ยนบรรยากาศ”* พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องอาหารแบบ Private Rooftop ที่มองเห็นวิวแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่างได้แบบ 360 องศา โต๊ะอาหารตัวยาวถูกประดับด้วยเทียนไขเล่มหนาในโคมแก้วคริスタル และอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศที่ถูกเสิร์ฟมาอย่างประณีต นี่มันดินเนอร์ใต้แสงเทียนชัดๆ… ไม่ใช่การเคลียร์งานบ้าบออะไรทั้งสิ้น “งาน? คุณเรียการจองโต๊ะริมกระจกที่โรแมนติกที่สุดในกรุงเทพฯ พร้อมคอร์สอาหารเจ็ดคอร์สว่าเป็นการทำงานงั้นเหรอครับ มินตรา” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ หรือว่าติดใจรสชาติการปะทะฝีปากกับผม จนต้องหาข้ออ้างมาเจอหน้ากันนอกเวลางานแบบนี้” “หลงตัวเองเป็นที่หนึ่งเลยนะครับ คุณภาคิน” มินตราสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแวววาววับอย่างคนไม่ยอมแพ้ เธอยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อยจนหน้าอกแนบชิดกับขอบโต๊ะ “ฉันแค่เห็นว่าคุณทำงานจนหน้าตาเหมือนซอมบี้ใกล้ตายเต็มที ถ้าคุณวูบคาสนามบินขึ้นมา ใครจะเซ็นอนุมัติเบี้ยเลี้ยงให้ฉันล่ะครับ จริงไหม?” บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อบริกรหนุ่มเดินเข้ามาเสิร์ฟเมนูจานหลักอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่สถิตอยู่ทั่วอณูอากาศ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบจางๆ จากตัวมินตราลอยมาแตะจมูกของภาคินทุกครั้งที่เธอขยับตัว ชายหนุ่มขบกรามแน่น ดวงตาคมกริบมองมือบางที่กำลังใช้ส้อมตัดเนื้อแกะอย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วเรียวสวยนั้นมีเสน่ห์จนน่าประหลาด และเขาก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ละสายตาจากมันไม่ได้เลย “ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะครับ” ภาคินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าลงอย่างกะทันหัน “ระวังว่าปากเก่งๆ ของคุณ จะทำให้ผมเปลี่ยนจากการคุยเรื่องงาน… มาเป็นการลงโทษอย่างอื่นแทน” มินตราสะดุดกึก เงยหน้าขึ้นสบตากับคนพูดทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเจอสายตาร้อนแรงที่ส่งตรงมา คล้ายกับว่าภายใต้ท่าทีเย็นชาและคำพูดร้ายกาจของประธานหนุ่ม กำลังซ่อนคลื่นความร้อนระอุที่พร้อมจะซัดถล่มกำแพงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ให้พังทลายลงในค่ำคืนนี้ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติแล้วสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด “เชิญตามสบายเลยค่ะ… เอ๊ย! เชิญตามสบายเลยครับท่านประธาน แต่ระวังมือของคุณเองนั่นแหละที่จะห้ามใจไม่ไหวซะก่อน” “หึ อวดดี” ภาคินหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างระหว่างกัน แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด จนมินตราต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรัวเร่งจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นจากทางบันไดทางขึ้นดาดฟ้าก็ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดและอบอวลไปด้วยเคมีอันตรายนั้นลงทันที “โอ้โห… เลือกสถานที่ได้โรแมนติกเป็นบ้าเลยครับเพื่อนคิน นึกว่าพาเลขาฯ มาเคลียร์งาน ที่แท้ก็แอบมาสวีทกันสองต่อสองนี่เอง” เสียงทุ้มคุ้นเคยที่เอ่ยทักอย่างหยอกเย้า พร้อมกับร่างสูงโปรดของ ‘กรณ์’ ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ภาคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิทตัวดีด้วยแววตาวาวโรจน์ พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่ลดอุณหภูมิดิ่งลงจนติดลบในพริบตา *** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความซึนของท่านประธานคินนะครับ