จุดแตกหักของความกดดัน

"ใบลาออกฉบับนี้... ผมไม่อนุมัติ" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังกังวานก้องห้องทำงานที่บรรยากาศเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง มินตราไม่ได้เงยหน้ามองคนตรงหน้า เธอเพียงแค่จัดเก็บของลงกล่องกระดาษใบย่อมด้วยจังหวะที่มั่นคง แม้มือที่สั่นระริกใต้โต๊ะจะทรยศต่อความนิ่งเฉยที่พยายามแสดงออกก็ตาม "มันเป็นสิทธิของฉันค่ะท่านประธาน อีกอย่าง... จดหมายฉบับนี้มีผลทันทีตามข้อตกลงที่ระบุไว้ในสัญญาจ้างทุกประการ" มินตราเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทายบัดนี้กลับเหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด "จบกันแค่นี้เถอะค่ะ ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด" ภาคินกระชากกล่องกระดาษจากมือเธอแล้วเหวี่ยงลงบนโต๊ะจนข้าวของข้างในกระจัดกระจาย ความถือดีและทิฐิที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตถูกทำลายลงจนหมดสิ้นเพียงเพราะแววตาที่ว่างเปล่าของเลขาสาว "คุณจะไปไหน? จะหนีไปหาไอ้กรณ์งั้นเหรอ?" ภาคินก้าวเข้าหาจนแผ่นหลังของมินตราชนเข้ากับผนังห้อง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่เธอนึกรังเกียจอบอวลอยู่รอบตัว "คิดเหรอว่าการลาออกจะทำให้คุณรอดพ้นจากสายตาผมได้" มินตราแค่นหัวเราะ "คุณมันก็เก่งแต่ใช้คำสั่ง ข่มขู่คนอื่นไปวันๆ แต่ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนเขาถึงอยากหนีจากคุณ... ภาคิน" คำเรียกชื่อห้วนๆ โดยไม่มีตำแหน่งนำหน้าทำให้ภาคินชะงัก รังสีอำมหิตในดวงตาคมวูบไหวกลายเป็นความสับสนที่ซ่อนไม่มิด เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่หมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจของคนทั้งคู่ ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น มินตราเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง เธอไม่ได้หันกลับไปมองตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ อีกเลย เธอเลือกที่จะเดินทางขึ้นเหนือไปยังเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบ หวังเพียงจะหลบเลี่ยงจากความวุ่นวายและ 'ความคลั่งรัก' ที่แปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่เธอรับมือไม่ไหว แต่ในโลกของภาคิน... คำว่า 'จบ' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรม ถนนสายยาวที่มุ่งสู่เชียงใหม่ในยามค่ำคืนมีเพียงแสงไฟจากรถสปอร์ตคันหรูที่กรีดผ่านความมืดมิด ภาคินเหยียบคันเร่งเกินขีดจำกัด ความเร็วที่เขาใช้ไม่ได้มาจากความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความกระวนกระวายที่สุมอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก งานสำคัญที่วางกองไว้บนโต๊ะถูกทิ้งไว้ข้างหลังโดยไม่ใยดี *เธอจะไปไหน? เธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า?* คำถามนับพันวนเวียนอยู่ในหัวสมองที่เฉลียวฉลาดที่สุด แต่กลับหาทางออกให้กับความสัมพันธ์ของตัวเองไม่ได้ เขาสืบจนรู้ที่อยู่จากระบบติดตามรถยนต์ที่เขาเป็นคนติดตั้งให้เธอตั้งแต่เริ่มงาน ภาคินพุ่งเป้าไปยังรีสอร์ตกลางหุบเขาที่มินตราเลือกจะหลบซ่อนตัว เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่นเข้าสู่ลานจอดรถในเวลาตีสาม ทันทีที่ลงจากรถ ภาคินก็พุ่งตรงไปยังอาคารที่พักของเธอด้วยท่าทางร้อนรน ประตูห้องพักถูกเคาะรัวจนบานไม้สะเทือน แต่มินตราที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยความตกใจกลับนิ่งงันไปเมื่อเห็นเงาผ่านช่องตาแมว เธอรู้ดีว่าใครอยู่หน้าประตู "เปิดประตู มินตรา!" เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดัน "อย่าให้ผมต้องพังประตูนี้เข้าไป" "คุณไม่มีสิทธิ!" เธอตะโกนตอบผ่านบานประตู "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว คุณกลับไปซะ!" "ผมบอกว่าเปิด!" เสียงดังปังจากการที่ภาคินถีบประตูด้วยแรงโทสะทำเอามินตราผงะ เธอถอยหลังกรูดไปจนเกือบถึงเตียงนอน บานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะเทือนตามแรงกระแทกซ้ำๆ จนในที่สุด... มันก็พังทลายลงมาตามแรงมหาศาลของผู้ชายที่บ้าคลั่งด้วยความคิดถึงและแรงหึง ภาคินยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู เสื้อเชิ้ตที่เคยเนี้ยบเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและฝุ่นควันจากการเดินทางข้ามจังหวัด ใบหน้าที่เคยนิ่งขรึมดูอิดโรยและสับสนในเวลาเดียวกัน แววตาที่เขามองมินตราไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่เลย... มีเพียงความโหยหาที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว "คุณตามมาทำไม..." มินตราเสียงสั่น เธอกำผ้าห่มแน่นเมื่อภาคินก้าวเข้ามาใกล้ "คุณอยากได้อะไรจากฉันอีก ภาคิน?" ภาคินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง มือหนาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตากับดวงตาคมที่สั่นระริก "ผมไม่ได้ตามมาเพื่อสั่ง" เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ผมตามมาเพื่อบอกว่า... ต่อให้คุณจะไปถึงสุดขอบโลก หรือต่อให้คุณจะเกลียดผมมากแค่ไหน... ชีวิตคุณก็ห้ามขาดผมไปแบบนี้" มินตราเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของชายที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในวงการธุรกิจ แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยอะไรออกไป เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาในห้องที่เปิดอ้ากว้างอยู่ก็ดังขึ้น "คิน... นายทำอะไรลงไปน่ะ?" เสียงของกรณ์ดังขึ้นจากหน้าประตูพร้อมกับท่าทีที่ตกตะลึง ภาคินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าฟัน ในขณะที่มินตรานิ่งอึ้งไปเมื่อเห็นว่ากรณ์ตามเธอมาถึงที่นี่เช่นกัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักกว้างที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิของความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ภาคินที่หึงจนหน้ามืด กรณ์ที่มาในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด และมินตราที่ถูกบีบคั้นจากทุกทิศทาง... เหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดฝันกำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่รักและร้ายไปพร้อมกับสเปซโอเดสซีย์นะครับ