ศึกหนักพิสูจน์รักแท้

กระดาษแผ่นบางที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาของมินตราในยามนี้ มันไม่ใช่เอกสารสรุปยอดประจำไตรมาส หรือรายงานการประชุมผู้ถือหุ้นที่เธอต้องตรวจทานอย่างเคย แต่เป็นจดหมายลาออกที่ร่างด้วยลายมืออันเป็นระเบียบเรียบร้อย ข้อความทุกบรรทัดถูกกลั่นกรองมาอย่างถี่ถ้วน เพื่อยุติปัญหา เสียงซุบซิบ และสายตากดดันจากบอร์ดบริหารที่มองว่าเธอเป็น "จุดด่างพร้อย" ในอาณาจักรธุรกิจของตระกูลภาคิน ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสั้นๆ ก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ภาคินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเดินตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอากาศในห้องแทบจะเบาบางลง "คุณคิดจะทำบ้าอะไร มินตรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันที ไม่มีคำทักทาย ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ สายตาคมกวาดมองแผ่นกระดาษบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับเลขาสาวที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งรับ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพล "ดิฉันก็แค่วางมือในสิ่งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์จะอยู่ตั้งแต่แรกค่ะ... เอ๊ย... ตั้งแต่แรกครับ" เธอเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่รีบแก้เกมด้วยการเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์ม "ดิฉันหมายถึง... การลาออกคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย คุณท่านจะได้สบายใจ และบริษัทของคุณจะได้เดินหน้าต่อไปได้โดยไม่มีเสียงครหาเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว" "เสียงครหา?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขายื่นมือหนาลงไปทาบลงบนกระดาษแผ่นนั้นแล้วใช้นิ้วเรียวยาวดันมันกลับมาทางเธอ "คุณคิดว่าผมแคร์เสียงนกเสียงกาพวกนั้นงั้นเหรอ หรือคุณคิดว่าอำนาจในบริษัทนี้มันอยู่ในมือพ่อผมคนเดียว?" "แต่นี่มันคือชื่อเสียงของคุณนะ!" มินตราเผลอเสียงดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด เธอทุบมือลงบนโต๊ะเบาๆ อย่างลืมตัว "คุณเป็นถึงประธานบริหาร ถ้ามีข่าวฉาวเรื่องเลขาลาออกเพราะปัญหาชู้สาวหรือผลประโยชน์ทับซ้อน หุ้นในตลาดจะร่วงแค่ไหนคุณน่าจะรู้ดีกว่าใคร! ฉันไม่อยากเป็นตัวปัญหาที่ทำให้ความเหนื่อยยากตลอดหลายปีของคุณต้องพังทลาย" คำพูดนั้นสะท้อนความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว ภาคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกระด้างอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง แต่ไม่นานนักความดื้อรั้นก็ตามมาสมทบ เขาก้มตัวลงใช้สองมือท้าวขอบโต๊ะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอจนมินตราต้องเผลอกลั้นหายใจ "เป็นห่วงผมเหรอ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความแพรพราวที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "ปากบอกว่าอยากไป แต่แววตานี่ฟ้องชัดเจนเลยนะมินตรา ว่าคุณกลัวไม่ได้เห็นหน้าผม" "ใครกลัวกัน! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยค่ะ... เอ๊ย... หน่อยเลยครับ!" มินตราเบี่ยงหน้าหนีความใกล้ชิดอันตรายนี้ พร้อมกับใช้มือผลักไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่ภาคินกลับยิ่งโน้มตัวตามราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน "ฉันแค่ไม่อยากมีตราบาปติดตัวว่าทำลายอนาคตใคร ปล่อยฉันนะ!" "ถ้าคุณไป บริษัทนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีผมเหมือนกัน" คำประกาศิตนั้นดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่น The tone had absolute finality in it. มินตราเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อหู "คุณว่าอะไรนะ? นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ถึงเอาอนาคตตัวเองมาเดิมพันกับเรื่องไร้สาระแบบนี้!" "ผมไม่ได้ล้อเล่น" ภาคินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าคณะกรรมการบอร์ดบริหารหรือพ่อผมคิดว่าการบีบคุณออกคือการแก้ปัญหา พวกเขาก็เตรียมตัวหาประธานคนใหม่มานั่งเก้าอี้แทนผมได้เลย เพราะถ้าไม่มีคุณคอยจัดตารางชีวิต คอยด่าเวลาผมโง่เง่า และคอยยืนอยู่ข้างผมในวันที่ฝนตกขี้หมูไหล... ผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่ผมจะต้องบริหารอาณาจักรเฮงซวยนี่อีกต่อไป!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ คำพูดที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่สนโลกของชายหนุ่ม ทำให้มินตราพูดไม่ออก หัวใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความซาบซึ้งระคนหมั่นไส้ ผู้ชายคนนี้บ้าสิ้นดี เขาสามารถทิ้งทุกอย่างที่สร้างมาได้เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวอย่างเธองั้นหรือ? "คุณมันบ้า... คิน" มินตราพึมพำออกมาเบาๆ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว "ใช่ ผมบ้า และคุณนั่นแหละที่เป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้" ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาเอื้อมมือมาจับปลายคางมนเชิดขึ้นเบาๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยพวงแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความลึกซึ้งชนิดที่ต่อให้มีคนนับร้อยยืนอยู่ตรงนี้ เขาก็ไม่สนทadอะไรทั้งสิ้น "เพราะฉะนั้น... เลิกคิดเรื่องลาออกบ้าๆ นี่ซะ แล้วกลับไปทำงานของคุณ ซัพพอร์ตผมเหมือนเดิม... หรือถ้าอยากเปลี่ยนสถานะจากเลขามาเป็นภรรยาประธาน ผมก็ไม่ติดนะ" "ย่ะ! ปากเสียไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... เอ๊ย... ครับ!" มินตราปัดมือเขาออกเบาๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีระหว่างทั้งสองกำลังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของมินตราก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบ มินตราเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ชื่อของ "กรณ์" ปรากฏหราอยู่พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ: *“ผมอยู่หน้าห้องทำงานคุณแล้วนะมินตรา... หวังว่าคุณจะยังไม่ได้เซ็นใบลาออกตามที่ผมแนะนำนะ”* ดวงตาคมของภาคินที่เหลือบไปเห็นพอดี หรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงอีกครั้งในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "สเปซโอเดสซีย์" นะครับ