กำแพงที่สูงชัน

เสียงกระแทกของประตูห้องทำงานกระจกนิกร้าฝ้าขุ่น ดังสะท้อนก้องกังวานจนสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาท ธันวาไม่ได้สนใจว่ากระจกราคาแพงแผ่นนั้นจะร้าวรานหรือไม่ สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มในวินาทีนี้ คือร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีครีมที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่เบื้องหน้าเขา รินรดาไม่มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย แม้ว่าประกายตาของเขาจะคมปลาบราวกับพร้อมจะเชือดเฉือนเธอกลายเป็นชิ้นๆ "คุณทำบ้าอะไรลงไป รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้น เต็มไปด้วยแรงอัดอั้นที่ใกล้ระเบิดเต็มที ธันวาขยับตัวเข้าประชิดพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตามแบบฉบับชายหนุ่มที่ใช้แรงงานสมองและหน้างานก่อสร้าง บีบให้บรรยากาศภายในห้องแคบลงถนัดตา กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่เต็มไปด้วยความดุดันและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ปะปนกับกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียว ลอยวนอยู่รอบตัวเธอ รินรดาขยับถอยหลังเพียงครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ริมฝีปากอิ่มกลับแย้มยิ้มเยาะหยัน เธอยังคงรักษาฟอร์มของนักข่าวสาวสายสืบสวนผู้ไม่เคยกลัวใครไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอกด้วยความตื่นตระหนกปนหวาดหวั่นก็ตาม "ฉันก็แค่ทำหน้าที่ของฉัน... คุณธันวา" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "สกู๊ปข่าวการทุจริตโครงสร้างฐานรากตึก C มันคือความจริงที่สาธารณชนต้องรู้ และในเมื่อคุณเลือกที่จะเงียบ ฉันก็มีหน้าที่ต้องกระชากความจริงนั้นออกมาให้โลกรู้ก็แค่นั้นเอง" "ความจริงงั้นเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ ราวกับต้องการค้นหาว่าเบื้องหลังความดื้อรั้นนี้ มีสมองหรือมีก้อนหินกันแน่ "คุณรู้ไหมว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'ความจริง' ในสำนวนข่าวบิดเบือนของภัทร มันกำลังจะทำลายโปรเจกต์ที่ผมทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมันขึ้นมาเพื่อล้างมลทินให้ตัวเอง! และที่แย่ที่สุด... มันกำลังลากคุณลงมาในโคลนตมนี้ด้วย!" "ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องมาเป็นห่วงหรอกค่ะ เอ้ย... ห่วงหรอกครับ!" รินรดาเกือบหลุดคำพูดติดปากออกไป เธอรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่หรี่ลงอย่างจับผิด ธันวาชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงเสน่ห์และน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "ห่วง? คุณคิดว่าผมกำลังเป็นห่วงคุณอยู่หรือไง รินรดา" ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน รินรดาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "ผมแค่รำคาญ... รำคาญผู้หญิงสะเพร่าที่วิ่งตามกลิ่นข่าวโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ว่ากำลังเดินเข้าไปติดกับดักของหมาป่าอย่างภัทร!" "นี่คุณ!" รินรดายกนิ้วชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่ง "อย่ามาดูถูกฉันนะ! ถึงฉันจะเป็นแค่นักข่าวตัวเล็กๆ แต่ฉันก็มีจรรยาบรรณมากกว่าพวกวิศวกรขี้ขลาดที่เอาแต่หลบอยู่หลังโต๊ะทำงาน ปล่อยให้ตึกถล่มทับความผิดแล้วทำเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบคุณก็แล้วกัน!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟแลบออกมาจากการปะทะกันของคนทั้งคู่ ธันวาหยุดชะงัก ร่างกายกำยำนิ่งค้าง แววตาที่เคยฉายแววโทสะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนล้ำลึก บาดแผลในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยงานหนักหน่วง ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยวาจาเชือดเฉือนของหญิงสาวตรงหน้า "ตึกถล่ม... งั้นเหรอ?" ธันวาพึมพำเสียงเบาหวิว แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้รินรดารู้สึกหนสันหลังวาบ ดวงตาที่เคยดุดันกลับฉายแววเจ็บปวดร้าวรานอย่างปิดไม่มิด "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับวันที่ตึกนั้นถล่มบ้าง รินรดา? คุณรู้อะไรเกี่ยวกับความพยายามทั้งหมดที่ผมต้องแบกรับไว้คนเดียวบ้างไหม!" น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้รินรดาชะงัก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างในอก เธอเห็นเงาความโดดเดี่ยวและความเหนื่อยล้าพาดผ่านดวงตาคู่นั้น มันเป็นแววตาของผู้ชายที่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าโดยไม่มีใครเข้าใจ แต่ทิฐิและสัญชาตญาณการป้องกันตัวก็ทำให้เธอเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นเช่นเดิม "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมคุณไม่ยอมเปิดปากพูดความจริงกับตำรวจล่ะคะ... เอ่อ, ครับ!" รินรดาเม้มปากแน่นเมื่อเผลอหลุดอีกแล้ว บ้าจริง ทำไมเธอต้องมาพะวงเรื่องสรรพนามกับผู้ชายปากร้ายคนนี้ด้วยวะเนี่ย! ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด เขาผละถอยหลังออกไปเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิด ท่าทางนั้นทั้งดูเซอร์และเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน จนรินรดาต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เพราะความจริงมันไม่ได้ช่วยอะไรในโลกที่เงินและอำนาจชandซื้อทุกอย่างได้ไงล่ะ" ธันวาหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "และตอนนี้ ข่าวที่คุณเขียนร่วมกับข้อมูลครึ่งๆ กลางๆ ของภัทร มันกำลังทำให้พวกมันได้หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะปิดปากผมไปตลอดกาล... คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะที่ได้สกู๊ปนี้มา แต่ความจริงคือคุณกำลังเอาหัวตัวเองไปวางไว้บนเขียง!" "หมายความว่ายังไง..." รินรดาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อเห็นสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังไร้การล้อเล่นของเขา "หมายความว่า... ตอนนี้พวกมันไม่ได้ตามล่าแค่ผมคนเดียวแล้ว" ธันวาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งในรวดเร็ว รวดเร็วจนเธอไม่มีโอกาสได้ถอยหนี มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้เบาๆ แต่แน่นหนาพอที่จะไม่ยอมให้เธอขยับไปไหน ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตาเธอนิ่ง "และทางเดียวที่คุณจะรอดจากเกมนี้... คือต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผม จนกว่าผมจะเคลียร์ทุกอย่างให้จบ" "ปล่อยนะ! ฉันไม่ใช่เด็กๆ ที่จะต้องให้ใครมาควบคุม!" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของเธอนั้นน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับวิศวกรหนุ่มร่างยักษ์ "ฉันดูแลตัวเองได้ บอกแล้วไง—!" *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการยื้อยุดฉุดกระชากระหว่างคนทั้งคู่ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ รินรดารีบออกแรงฮือกายผลักอกแกร่งของธันวาให้ออกห่างทันที แต่มันไม่ทันการณ์เสียแล้ว เมื่อประตูบานใหญ่เปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของ 'ภัทร' บรรณาธิการหนุ่มคู่ปรับ ที่กำลังยืนถือแฟ้มเอกสารพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของ 'คู่รัก' ข่าวหน้าหนึ่งหรือเปล่าครับเนี่ย?" ภัทรเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดสายตามองธันวาที่ยืนประชิดตัวรินรดาอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ ธันวาหันไปมองหน้าภัทรด้วยแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ส่วนรินรดาก็หน้าถอดสีเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ในตอนนี้กำลังตกลงไปในหลุมพรางที่ภัทรขุดรอไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ