รอยร้าวแรก

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งของภัทรดังบาดแก้วหูในห้องประชุมกระจกใส ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าธันวาและรินรดากำลังยืนอยู่กลางปากเหวที่อีกฝ่ายจงใจขุดล่อไว้ "เกมโอเวอร์ครับคุณนักข่าว... ดูท่าสกู๊ปกระชากหน้ากากวิศวกรผู้ยิ่งใหญ่ของคุณ คงต้องพับเก็บใส่ลิ้นชักแล้วเอาไปขายหัวข้ออื่นแทนเสียแล้วล่ะมั้งครับ" ภัทรเหยียดยิ้มกว้าง แววตาคมกริบฉายแววผู้ชนะอย่างไม่คิดจะปิดบัง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไม่มีสีเลือด มือที่กำสมุดบันทึกในกระเป๋าเสื้อเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ สถานการณ์ตอนนี้บีบจนเธอดิ้นไม่หลุด เธอพลาดท่าให้แผนสกปรกของภัทรเข้าอย่างจัง แบบที่ต่อให้มีฝีปากกล้าแค่ไหนก็หาคำมาแก้ตัวไม่ได้ ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ธันวากลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย วิศวกรหนุ่มร่างสูงโปร่งยังคงยืนกอดอกนิ่ง แววตาภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงไปยังภัทรด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "คิดว่าชนะแล้วสินะครับ... บรรณาธิการผู้ประเสริฐ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนรอยยิ้มบนใบหน้าของภัทรชะงักกึก ธันวาปรายตามองเอกสารข้อตกลงบนโต๊ะ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "คุณน่าจะรู้ดีนะว่า คนที่มั่นใจเกินไป มักจะพลาดมองรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่จะพลิกเกมได้เสมอ... เหมือนกับรอยร้าวบนคานคอนกรีตเสริมเหล็กนั่นแหละครับ มองผิวเผินอาจจะคิดว่าแข็งแกร่ง แต่ถ้าปล่อยให้ความชื้นซึมเข้าข้างใน ไม่นานโครงสร้างทั้งหมดก็พังทลายลงมาได้เหมือนกัน" รินรดาหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ประโยคเปรียบเปรยของธันวาไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องตึก แต่มันมีนัยยะบางอย่างที่เธอเองก็สัมผัสได้ "คุณหมายความว่ายังไง?" ภัทรเริ่มหุบยิ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นความระแวง "หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับ" ธันวาขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุม ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนภัทรต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ถ้าคุณอยากเล่นเกมสกปรกนี้ต่อ ผมก็ยินดี... แต่ก่อนจะไปถึงวันนั้น ช่วยไปเช็คสต็อกเหล็กเส้นล็อตล่าสุดที่ไซต์งานโซน B ให้ดีเสียก่อนนะครับ ว่ามันยังได้มาตรฐาน มอก. หรือกลายเป็นเหล็กย้อมแมวที่ใช้ค้ำจุนอนาคตบริษัทคุณกันแน่" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของภัทรก็ถอดสีลงทันทีอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา รินรดาเบิกตากว้างสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว 'เหล็กเส้นล็อตล่าสุด... โซน B!' นี่คือจุดเชื่อมโยงที่เธอตามหามาตลอดหลายวัน รอยร้าวและความผิดปกติของวัสดุก่อสร้างที่เธอเคยสงสัย แต่มันถูกปกปิดไว้ด้วยเอกสารปลอมที่ภัทรเพิ่งเอามาใช้เล่นงานเธอนี่เอง! ธันวาหันกลับมามองรินรดาที่ยืนแข็งค้างเป็นหุ่นปั้น ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองลึกลงมาในดวงตาของเธอ ประกายความดุในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ "ส่วนคุณ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อย จนมีเพียงคนสองคนที่ได้ยิน "ถ้ายังอยากทำข่าวต่อ ก็เลิกทำตัวสะดุดขาตัวเองแล้วตามผมมา... เรามีงานต้องสะสาง" ว่าจบ วิศวกรหนุ่มก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากห้องประชุมทันทีโดยไม่รอคำตอบ รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองตื้อตันแต่สัญชาตญาณนักข่าวสั่งให้เธอรีบก้าวเท้าตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างเสียมิได้ ทิ้งให้ภัทรยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นอยู่เบื้องหลัง สองร่างก้าวพ้นออกมาจากตัวอาคารสำนักงานใหญ่ ท่ามกลางลมเย็นยามบ่ายที่พัดปะทะผิวหน้า รินรดารีบเร่งฝีปากก้าวให้ทันขายาวๆ ของคนตัวสูงที่เดินดิ่งไปยังลานจอดรถ "นี่คุณธันวา! หยุดก่อนค่ะ... เอ๊ย หยุดก่อนสิคะ!" รินรดาเผลอหลุดปากคำต้องห้ามตามความเคยชิน แต่เจ้าตัวรีบเปลี่ยนคำสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อเห็นหางตาคมๆ หันมามอง ธันวาหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงยืนบังแสงแดดจนเงาทอดทับร่างบางเอาไว้ทั้งหมด "เรียกให้มันถูกหน่อยครับ ผมชื่อธันวา ไม่ใช่ผู้หญิงขายเสียงอย่างที่คุณคุ้นเคย" "ปากคอเราะร้ายจริงนะคะคุณวิศวกร!" รินรดาแหวใส่ทันที ลืมความกลัวไปชั่วขณะเมื่อเจอวาจายวนประสาท "สรุปเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง เรื่องวัสดุก่อสร้าง... คุณรู้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าเหล็กพวกนั้นมีปัญหา?" "ถ้าผมไม่รู้ แล้วผมจะยืนค้ำหัวคุณอยู่ในบริษัทนั้นเหรอครับ?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตากวาดมองสำรวจรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระอาปนเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นนักสืบโคนันหรือไง ถึงได้เดินดุ่มๆ เข้าไปหาหลักฐานในดงเสือโดยไม่มีแผนอะไรเลย หูเบา เชื่อคนง่าย แถมยังเกือบเอาอนาคตตัวเองไปทิ้งไว้กับเอกสารปลอมๆ ของภัทร" รินรดาเม้มปากแน่น หน้าชาวาบด้วยความโกรธและอับอาย แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงก็ตามทีเถอะ "ฉันก็แค่วิ่งตามหาความจริง! ดีกว่าคุณที่เอาแต่หลบอยู่หลังโต๊ะทำงานแล้วทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับชีวิตคนนับร้อยที่จะต้องเข้าไปอยู่ในตึกห่วยๆ นั่น!" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะเมื่อประโยคจี้ใจดำถูกพ่นออกมา ธันวาชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบลงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ความรู้สึกผิดบาปบางอย่างฉายชัดในแววตาของเขา ซึ่งรินรดาจับสังเกตได้ทันที "คุณ..." เสียงของรินรดาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "คุณมีปมอะไรกับเรื่องนี้กันแน่ธันวา?" ธันวาไม่ตอบ เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน มือหนากำเข้าหาตัวช้าๆ รากำลังอดกลั้นต่อความทรงจำบางอย่างที่พยายามกัดกินหัวใจ ก่อนที่ความเงียบจะยืดเยื้อจนอึดอัด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบลงจนจับขั้วหัวใจ *ภาพถ่ายหน้าจอแสดงเอกสารลับ พร้อมข้อความจากเบอร์แปลก:* **"ถ้าไม่อยากให้คลิปเสียงแบล็กเมลที่คุณคุยกับภัทรหลุดออกไปพรุ่งนี้เช้า... จงหยุดยุ่งเรื่องเหล็กเส้นโซน B ซะ"** รินรดาหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความหวาดกลัวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อตระหนักว่า... ศัตรูไม่ได้มีแค่ภัทรคนเดียว และพวกเขากำลังถูกจับตาดูทุกฝีก้าว ธันวาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นอาการผิดปกติของหญิงสาว เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ทันที "เป็นอะไรไป?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหน่วยน้ำใสด้วยความตระหนก "เรา... เรากำลังโดนต้อนจนมุมแล้วค่ะธันวา มีคนรู้ความเคลื่อนไหวของเรา..." ทว่า ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหันขวับไปมอง "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ที่ขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคน" ร่างของชายสวมสูทเนี๊ยบผู้มีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏตัวขึ้นจากมุมตึก พร้อมกับลูกน้องร่างยักษ์อีกสี่คนที่เดินปิดล้อมทางหนีทีไล่เอาไว้ทุกด้าน... และคนๆ นั้นคือนักลงทุนรายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังโครงการก่อสร้างทั้งหมด ที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กำลังใจ "สเปซโอเดสซีย์" เสมอมานะครับ