ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นซิการ์ราคาแพงลอยปะทะจมูกท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบของเขตก่อสร้างร้าง ร่างของ ‘คุณวิชัย’ ยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟสลัวจากสปอตไลท์ที่ยังเปิดค้างไว้ เขาสวมสูทอิตาลีตัดเย็บประณีตที่ดูขัดกับสภาพฝุ่นคละคลุ้งรอบตัวอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มของเขาไม่ใช่ความใจดี แต่มันคือความกระหายที่ซ่อนอยู่ในแววตาคมกริบดุจสัตว์ร้าย “วิศวกรหนุ่มอนาคตไกล... กับนักข่าวสาวที่ชอบขุดคุ้ยเรื่องชาวบ้าน” วิชัยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ “พวกคุณสองคนกำลังทำให้โปรเจกต์หมื่นล้านของผมสะดุดนะ รู้ตัวไหม?” ธันวาขยับตัวไปบังรินรดาไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน เขารู้ดีว่าหากคนตรงหน้าสั่งการ ลูกน้องร่างยักษ์ที่ยืนรายล้อมจะเข้ามาจัดการพวกเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เราไม่ได้มาเพื่อทำลายงานคุณ” ธันวาโพล่งขึ้น น้ำเสียงเยือกเย็นของเขาสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดขาด “เราแค่ต้องการความจริงเกี่ยวกับรอยร้าวในโครงสร้างที่ถูกคุณสั่งเซ็นเซอร์” รินรดาที่ถูกบังอยู่ด้านหลังกำชายเสื้อของธันวาไว้แน่น เธอสูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติคืนมาก่อนจะโผล่หน้าออกมาจากแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เธอไม่ได้กลัวจนตัวสั่นเหมือนที่วิชัยคาดหวัง ตรงกันข้าม แววตาของเธอกลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ความจริงมันไม่มีวันพังทลายลงเหมือนตึกที่คุณสร้างหรอกค่ะคุณวิชัย” รินรดาแค่นยิ้ม “และยิ่งคุณพยายามปิดปากพวกเราเท่าไหร่ ข้อมูลที่อยู่ในมือฉันตอนนี้ก็จะยิ่งแพร่กระจายไปทั่วทุกสำนักข่าวเร็วขึ้นเท่านั้น” วิชัยหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหู “มั่นใจในตัวเองดีนี่... แต่ก็นั่นแหละ ความมั่นใจมักเป็นจุดจบของคนสวยๆ เสมอ” เขาส่งสัญญาณมือ ลูกน้องคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารฉบับหนึ่งในมือ ธันวาขมวดคิ้วมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า—มันคือสัญญาว่าจ้างฉบับใหม่ที่ระบุชื่อของเขาลงไปเป็นหัวหน้าโครงการโดยตรง พร้อมตัวเลขค่าตอบแทนที่สูงลิ่วจนปฏิเสธไม่ลง “ทางเลือกมีแค่สองทาง” วิชัยกล่าวพลางปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อ “เซ็นสัญญาฉบับนี้ แล้วเก็บเรื่องตึกร้าวให้เงียบกริบ หรือไม่... พวกคุณสองคนก็เดินออกไปจากไซต์งานนี้โดยที่ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันวารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของรินรดาที่เบียดชิดอยู่ข้างหลัง เธอขยับเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอ มือของเขาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปคว้าปากกาจากมือลูกน้องคนนั้น “ธันวา! คุณห้ามทำแบบนั้นนะ!” รินรดากระซิบข้างหูเขา เสียงของเธอสั่นพร่าไปด้วยความโกรธและผิดหวัง “ถ้าผมไม่ทำ เราก็ตายคู่” ธันวาตอบกลับด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะหันไปสบตากับเธอ แววตาของเขาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับมีความลึกซึ้งที่ซ่อนเร้นอยู่ “ริน... ไว้ใจผมสักครั้งได้ไหม?” รินรดานิ่งค้างไป เธอจ้องลึกลงไปในดวงตาคมเข้มของวิศวกรหนุ่ม ค้นหาความหมายที่แท้จริงภายใต้ท่าทีที่ไร้ความรู้สึกของเขา และในวินาทีนั้นเอง เธอก็ได้เห็น... ความห่วงใยที่เขามีต่อเธอมากกว่าชีวิตของตัวเอง ธันวาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ ท่ามกลางสายตาของลูกน้องวิชัยที่จับจ้องไม่วางตา เมื่อหมึกสีดำเข้มวาดผ่านลงบนเส้นบรรทัด วิชัยก็ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ “ฉลาดมาก... วิศวกร” วิชัยหันหลังเดินกลับไปที่รถหรู “หวังว่าพวกคุณจะมีความสุขกับ ‘ผลประโยชน์’ ที่ได้รับนะ” เมื่อกลุ่มคนชุดดำถอนกำลังออกไปจนหมด ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดาทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ธันวารีบเข้ามาประคองเธอไว้แน่น ความรู้สึกอัดอั้นในอกระเบิดออกมา เขาโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน “ทำไมคุณถึงยอมทำแบบนั้น...” รินรดาถามเสียงสั่น “คุณจะเสียชื่อเสียงทั้งหมดไปนะ” ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้มลงมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นผงของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมาให้ใครเห็นมาก่อน “เพราะคุณคือคนเดียวที่ผมยอมให้พังงานของตัวเองได้... ถ้ามันหมายถึงการที่ผมได้ปกป้องคุณจากการตกลงไปในเหวนรกที่ผมเคยผ่านมา” ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าโครงการ ธันวาผละออกจากเธอทันที ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ร่างของ ‘ภัทร’ บรรณาธิการข่าวหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่เปิดฟังก์ชันบันทึกเสียงค้างไว้ ภัทรมองทั้งคู่ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกของทั้งสองหยุดหมุน “น่าประทับใจจริงๆ ครับ... แต่ดูเหมือนว่าสัญญาฉบับนี้ จะไม่ใช่แค่หลักฐานการรับสินบนธรรมดา แต่มันคือใบเสร็จของการสมรู้ร่วมคิดที่จะทำให้คุณสองคนติดคุกตลอดชีวิต... เพราะสิ่งที่ผมถืออยู่นี่ คือคำสั่งศาลที่เซ็นอนุมัติให้อายัดโครงการนี้ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อนครับ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับสเปซโอเดสซีย์ในตอนนี้นะครับครับ