ภายใต้ความเงียบ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเงียบงันยามดึกในไซต์งานก่อสร้าง มันให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังนั่งอยู่กลางหลุมหลบภัยหลังสงครามโลก แตกต่างกันตรงที่กระสุนปืนในตอนนี้ไม่ได้พุ่งแหวกอากาศ แต่มันกำลังวิ่งวนอยู่ในสมองของผม... และของเธอด้านข้างนี้ด้วย รินรดานั่งกอดเข่าอยู่บนลังไม้พาเลทเนื้อหยาบ สายตาของเธอนิ่งค้างอยู่ที่รอยร้าวบนผนังคอนกรีตดิบที่เพิ่งเทเสร็จ เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าในตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานส่งเสียงฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะกระชั้นชิดในอก สำหรับผม... ผู้ชายที่เชื่อมั่นในโครงสร้างเหล็ก คานรับน้ำหนัก และแรงดึงทางฟิสิกส์ ผมเกลียดความไม่แน่นอน ยิ่งความไม่แน่นอนนั้นมีชื่อว่า "มนุษย์" ด้วยแล้ว ผมยิ่งอยากจะสร้างกำแพงคอนกรีตหนาเมตรเศษกั้นมันไว้จากโลกส่วนตัว แต่เธอกลับพังมันเข้ามาอย่างไร้ความเกรงใจ... ซ้ำยังทำหน้าเหมือนคนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า "คุณเป็นคนแบบนี้เสมอเลยเหรอครับ?" ผมทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ถ้วยกระดาษใส่น้ำอุ่นในมือถูกหมุนวนไปมา สายตาผมไม่ได้มองเธอโดยตรง แต่ผมรู้ว่าเธอกำลังสะดุ้งเล็กน้อย "แบบไหนคะ... หมายถึงน่ารำคาญ หรือหมายถึงชอบแหย่เรื่องชาวบ้าน?" รินรดาหันมาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามทำเป็นเข้มแข็งและกวนประสาทเหมือนเคย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด "หมายถึง... การแบกความคาดหวังของคนอื่นไว้จนหลังแทบหัก" ผมวางถ้วยลงบนโต๊ะทำงานรกๆ ก่อนจะหันไปสบตาเธอตรงๆ "ข่าวที่คุณกำลังตาม... มันใหญ่เกินกว่าที่คุณจะสู้คนเดียว ภัทรไม่ได้สนใจความจริง เขาแค่อยากได้หัวข้อข่าวไปกระชากเรตติ้ง และคุณ... เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งในเกมนั้น" คำพูดของผมคมกริบเหมือนใบมีดโกน มันบาดลึกจนรินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ เธอไม่ได้โกรธทันทีเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและน่าเวทนาที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินในชีวิตวิศวกรของผม "แล้วคุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอคะ?" เธอย้อนถาม เสียงสั่นระริกเล็กน้อย "คุณคิดว่าผู้หญิงที่วิ่งตามข่าวอาชญากรรมและการทุจริตอย่างฉัน โง่จนดูไม่ออกเหรอว่าใครกำลังใช้ประโยชน์จากใคร... แต่ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ใครจะสนใจเสียงของคนตัวเล็กๆ ที่ตายไปอย่างไร้ค่าล่ะคะ คุณธันวา?" ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ผมมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นรอยร้าวที่ซ่อนอยู่หลังภาพลักษณ์นักข่าวสาวสายลุย เธอไม่ได้เป็นแค่นักล่าสกู๊ปกระหายเรตติ้ง เธอกำลังไถ่บาป... ไถ่บาปให้กับความผิดพลาดในอดีตที่เธอช่วยใครไว้ไม่ได้ เหมือนกับที่ผมเองก็กำลังลงโทษตัวเองด้วยการขังตัวเองไว้ในไซต์งานก่อสร้างที่ไม่มีวันเสร็จนี้ "บางครั้ง... การพยายามช่วยทุกคน มันอาจจะหมายถึงการฆ่าตัวคุณเองทางอ้อมนะครับ" ผมพูดเสียงทุ้มต่ำ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว จนกระทั่งเงาของผมทาบทับร่างบางนั้น "ผมเกลียดความเสี่ยง และผมก็เกลียดพวกชอบรนหาที่ตาย... แต่ไม่รู้ทำไม พอเป็นคุณทีไร ผมถึงต้องมารับความซวยคอยตามเช็ดตามล้างทุกที" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองผม ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้มันใกล้เสียจนผมได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ บนเส้นผมของเธอ หัวใจผมเต้นแรงผิดจังหวะ... และผมมั่นใจว่าเธอก็คงได้ยินเสียงหัวใจของผมเหมือนกัน เธอกะพริบตาปริบๆ ความดื้อรั้นในแววตาถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ ปากอิมอิ่มเผยอเล็กน้อยคล้ายจะเถียงแต่ก็คิดคำพูดไม่ออก "คุณ... นี่มัน..." "ผมไม่ได้ชม" ผมรีบตัดบท ดึงหน้ากลับมาทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบวาบในอก "ผมแค่วิจารณ์ตามหน้างาน... ในฐานะวิศวกร ผมบอกได้เลยว่าโครงสร้างจิตใจของคุณตอนนี้มันรับน้ำหนัก Overload เกินพิกัดแล้ว ถ้ายังดึงดันต่อ พังทลายลงมาแน่ๆ" รินรดาจ้องหน้าผมนิ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางนั้นจะยกยิ้มขึ้นทีละน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาผมหายใจติดขัดอย่างประหลาด "ถ้าจิตใจฉันพัง... คุณจะรับผิดชอบซ่อมมันให้ฉันด้วยไหมล่ะคะ คุณวิศวกรโครงสร้าง?" คำถามนั้นทิ้งปริศนาความฟินและความหน่วงไว้ในอากาศ ทว่าก่อนที่ผมจะได้หาคำพูดคมๆ มาตอบโต้เพื่อรักษาฟอร์มของตัวเอง... *แอ๊ด...* เสียงประตูตู้คอนเทนเนอร์ที่ไม่ได้ล็อกสนิทถูกผลักเปิดออกกว้างอย่างแรง พร้อมกับแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือหลายดวงที่สาดเข้ามาสว่างวาบจนแสบตา "เจอตัวสักที! ว้าว... ข่าวใหญ่ในข่าวใหญ่นี่หว่า นักข่าวสาวคนดังกับวิศวกรเก็บตัวแอบมาสวีทกันสองต่อสองในไซต์งานดึกดื่น... ภาพนี้น่าสนใจมากนะเนี่ย" เสียงเย้ยหยันที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ภัทร' ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือกล้องเตรียมลั่นชัตเตอร์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของธันวาและรินรดานะครับ