มื้อค่ำที่เต็มไปด้วยหนาม

คราบไวน์แดงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตาดูคล้ายรอยเลือดที่ค่อยๆ ซึมลาม... เสียงช็อตสเต๊กเนื้อย่างระดับมีเดียมแรร์ที่ถูกคมมีดเฉือนขาดออกจากกันดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านอาหารกึ่งส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้า ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจดจ่ออยู่กับจานอาหารตรงหน้า ราวกับว่ารายละเอียดของไขมันแทรกในเนื้อวัวชิ้นนั้นน่าสนใจกว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเสียอีก "คุณกำลังหลบตาผม รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้มือที่กำลังถือแก้วน้ำของนักข่าวสาวชะงักค้าง "ฉันไม่ได้หลบ แค่กำลังคิดว่าสกู๊ปข่าวที่ฉันถืออยู่มันมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้คุณเลิกทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนได้หรือยังต่างหาก วิศวกรผู้แสนเยือกเย็น" รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีส้มอิฐ ดวงตากลมโตคู่นั้นท้าทายเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำที่ควรจะเป็นการเจรจาเรื่องข้อมูลลับโครงสร้างตึกถล่ม กลับคุกกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของการชิงไหวชิงพริบ ธันวาหยุดมือจากการตัดเนื้อ เขาวางมีดลงกระทบจานเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพิจารณา ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นหัวชนฝาและไม่เคยกลัวตาย—นั่นคือสิ่งที่เขารู้ดีตั้งแต่แรกพบ แต่สิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบในค่ำคืนนี้คือ เสน่ห์อันตรายที่แผ่ออกมาจากความมั่นใจนั้นกำลังรบกวนจังหวะการเต้นของหัวใจเขาอย่างรุนแรง "คุณอยากได้ความจริงขนาดนั้นเลยเหรอครับ..." ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาดึงดูดความสนใจจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ความจริงที่ว่า... คนที่คุณกำลังพยายามปกป้องอย่าง ภัทร บรรณาธิการแสนดีของคุณ นั่นแหละคือคนเซ็นชื่ออนุมัติงบวัสดุก่อสร้างลดเกรดในโปรเจกต์นั้น" รินรดาเบิกตากว้าง ความตกใจฉายชัดขึ้นในแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "อย่ามาใส่ร้ายเจ้านายฉันนะ ธันวา!" "ผมมีหลักฐาน... และคุณก็รู้ดีว่ามันอยู่ในแฟลชไดรฟ์ที่คุณถืออยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตตอนนี้" ธันวายิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้เธรู้สึกอุ่นใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวั่นไหวอย่างประหลาด ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงกระแทกทางอารมณ์ที่รุนแรง ระยะห่างระหว่างโต๊ะอาหารแคบลงทันทีเมื่อธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายลึกลับโชยเข้าแตะจมูก รินรดาตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงอย่างกะทันหันเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม "ถ้าคุณอยากได้ความจริงทั้งหมด... ทำไมเราไม่ไปคุยกันต่อที่ห้องทำงานส่วนตัวของผมล่ะครับ ที่นี่... คนมันเยอะเกินไปที่จะพูดเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความดึงดูดใจจนน่าอันตราย ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงระหว่างความถูกต้องของจรรยาบรรณสื่อ กับแรงดึงดูดทางกายที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธหรือยินยอม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบทสนทนาดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าโซนส่วนตัวของร้าน "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมมีจองโต๊ะไว้... อ้าว ริน? มานั่งทำอะไรตรงนี้กับไอ้วิศวกรตกอับคนนี้ล่ะ" น้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นทำเอาบรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงติดลบ ธันวาผละตัวออกห่างจากรินรดาช้าๆ ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ขณะที่รินรดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกตะลึง ร่างสูงของ "ภัทร" ยืนจังก้าอยู่ตรงซุ้มประตูพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือถือเอกสารบางอย่างที่ถูกม้วนไว้แน่น ดวงตาคมกริบของบรรณาธิการหนุ่มกวาดมองทั้งคู่ด้วยแววตาสสมรู้ร่วมคิดและคุกคามในเวลาเดียวกัน "ภัทร... คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ "ผมก็มาตามหา 'สกู๊ปข่าว' ของเราน่ะสิครับริน... แต่ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะได้รู้ความจริง 'ผิดคน' ไปหน่อยนะ" ภัทรย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พร้อมกับควักซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะอาหารตรงหน้าธันวาเสียงดัง *ปึก!* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเชือดเฉือนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ - สเปซโอเดสซีย์ -