ความจริงที่ถูกฝัง

“หมอบลงไป! อย่าให้ใครขยับ!” เสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังแทรกผ่านความโกลาหลภายในโถงทางเดินของบริษัทวิศวกรรมยักษ์ใหญ่ รินรดาทิ้งตัวลงแนบพื้นเย็นเฉียบของทางเดิน เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาที่ซ่อนตัวของธันวา ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในบริษัทกลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว เขากำลังพยายามกั้นร่างของเธอไว้หลังเสาโครงสร้างขนาดใหญ่ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองตำรวจ แต่เขากำลังจ้องมองไปที่ ‘แฟลชไดรฟ์’ ในมือด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณริน ร่างกายคุณสั่น” ธันวากระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นติดจะดุ แต่มันมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม “ถ้าคุณไม่อยากตายที่นี่ ก็ปล่อยมือจากกล้องแล้วหมอบให้ต่ำกว่านี้” “ฉันไม่ทิ้งข่าวนี้เด็ดขาด!” รินรดาเถียงกลับทั้งที่ฟันกระทบกันด้วยความตื่นเต้น “ธันวา คุณบอกผมมาตรงๆ... ข้อมูลในมือคุณนั่น มันเกี่ยวกับ ‘ภัทร’ ใช่ไหม?” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอ แววตาคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “ภัทรเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งในกระดานนี้ครับริน คนที่บงการอยู่สูงกว่านั้น... คนที่สั่งรื้อโครงสร้างตึกชุดนี้ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ปลอดภัย” รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอพยายามเชื่อมโยงจุดต่างๆ ในหัว บรรณาธิการข่าวของเธอ—ภัทร—พยายามกีดกันเธอไม่ให้ทำข่าวนี้มาตลอด และดูเหมือนเขาจะมีความสัมพันธ์ที่น่าสงสัยกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทนี้ “ความจริงที่ถูกฝังอยู่ใต้ตึกนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องงบประมาณ แต่มันคือชีวิตคนใช่ไหมครับธันวา?” เธอถามย้ำ เสียงของเธอสั่นเครือแต่หนักแน่น ธันวาไม่ตอบ แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความกลัว “จำไว้ว่าหลังจากนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าเชื่อใจใครแม้แต่คนเดียว... แม้แต่คนที่คุณเรียกว่าหัวหน้า” จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้ากลุ่มใหญ่หยุดลงที่หน้าโถงทางเดิน แสงไฟฉายจากอาวุธของตำรวจกวาดไปมา รินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของธันวาที่เบียดชิดเข้ามาเพื่อปกป้องเธอ ความใกล้ชิดในพื้นที่คับแคบนี้ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด ความกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวอย่างประหลาด “หมอบลงไป!” เสียงคำรามจากตำรวจดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระชากประตูเหล็กที่กั้นทางหนี ในเสี้ยววินาทีนั้น ธันวาตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง เขาโยนบางอย่างใส่กระเป๋าเสื้อของรินรดา ก่อนจะใช้ร่างของตัวเองผลักเธอให้ถอยไปทางช่องชาร์ฟลิฟต์ที่เปิดทิ้งไว้ “ไปซะ! ไปรอผมที่จุดนัดพบใต้ดิน ถ้าผมไม่ไปถึงภายในสามสิบนาที ให้เอาข้อมูลนี้ไปให้สำนักข่าวคู่แข่งทันที!” “ไม่! ผมไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” รินรดาปฏิเสธพลางยื้อยุดแขนเขาไว้ ความดื้อรั้นของเธอกำลังทำให้ธันวาหัวเสีย “รินรดา!” ธันวากดเสียงต่ำ สายตาของเขามีความคลั่งรักและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณคือคนเดียวที่ผมยอมให้เห็นความเปราะบาง... เพราะฉะนั้น ได้โปรด... รักษาชีวิตของคุณไว้เพื่อเปิดโปงเรื่องนี้” เขาก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ที่เข้ามาใกล้ “และเพื่อ... กลับมาหาผมในที่ที่ไม่มีใครมาทำร้ายเราได้อีก” รินรดาเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศในอดีตมลายหายไป เหลือเพียงความเชื่อมั่นเพียงหนึ่งเดียวที่เธอมีต่อวิศวกรหนุ่มตรงหน้า แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากคำใด ร่างของธันวาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเผชิญหน้ากับกลุ่มชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาจากเงามืด “เจอตัวแล้ว... ธันวา พรรณราย” เสียงของ ‘ภัทร’ ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นใบหน้าของหัวหน้าตัวเองปรากฏตัวออกมาจากหลังกลุ่มตำรวจ ภัทรกำลังถือปืนเล็งไปที่ธันวาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ริน... วางของในกระเป๋าลง แล้วเดินออกมาหาพี่” ภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ดูน่าขยะแขยงที่สุด “คนแบบธันวาไม่คู่ควรกับคุณหรอกครับ... และความจริงที่อยู่กับเขา มันจะฆ่าคุณเอง” ธันวาแค่นยิ้มเยาะ เลือดไหลซึมจากมุมปากจากการปะทะก่อนหน้า เขายืนตระหง่านบังรินรดาไว้มิด “เสียใจด้วยนะภัทร... คนที่รินเขารักน่ะ ไม่ใช่ไอ้ขี้ข้าบริษัทแบบแก” สิ้นคำพูดนั้น ภัทรเหนี่ยวไกปืนทันที—แต่เป้าหมายไม่ใช่ธันวา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ - สเปซโอเดสซีย์ -