ตื่นขึ้นมาในบั๊กนิรันดร์

"รหัสผ่านผิดพลาดสามครั้งติดต่อกัน ระบบกำลังจะเริ่มต้นกระบวนการฟอร์แมตตัวเอง... สาม... สอง..." เสียงสังเคราะห์โทนต่ำก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรนราวกับเสียงระฆังเคาะเรียกยมทูต แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มผู้มีขอบตาดำคล้ำจากการอดนอนมาสามวันสามคืนต้องขมวดคิ้ว สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือ กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่า ๆ และกลิ่นเหล็กอุ่น ๆ ที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก มันไม่ใช่กลิ่นอับของห้องทำงานอพาร์ตเมนต์ขนาดสิบตารางเมตรในย่านชานเมืองที่เขานั่งหลังขดหลังแข็งเขียนโค้ดเมื่อนาทีที่แล้วอย่างแน่นอน เรนกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าไม่ใช่จอคอมพิวเตอร์สามจอที่เรียงรายกันอย่างยุ่งเหยิงอีกต่อไป แต่เป็นห้องโถงหินอ่อนขนาดมหึมา เพดานสูงลิบลิ่วจนมองเห็นกลุ่มดาวจำลองหมุนวนอยู่เบื้องบนอย่างเชื่องช้า แสงสีฟ้าเรืองรองสาดส่องลงมาจากเบื้องบน ทอประกายระยิบระยับราวกับละอองดาวที่ถูกโปรยปรายลงมาในโลกแฟนตาซีเกรดเอ "ให้ตายสิ... ฉันดื่มกาแฟผสมแอมเฟตามีนเข้าไปมากเกินไปจนเห็นภาพหลอนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" เรนพึมพำกับตัวเอง มือเรียวบางยกขึ้นขยี้ตา แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วกลับชัดเจนเกินกว่าจะเป็นความฝัน ผิวเนื้ออุ่นนุ่ม ชุดสูทราคาแพงที่เขาเกลียดนักหนาถูกแทนที่ด้วยเสื้อคลุมผ้าลินินสีขาวตัดเย็บอย่างประณีตประดับด้วยลวดลายวงจรไอทีเรืองแสง ติ๊ง! [ยินดีต้อนรับสู่โปรジェクト: E.D.N.A. (Ex Machina Digital Nexus) เซิร์ฟเวอร์หลักหมายเลข 001] [ตรวจพบผู้สร้าง: เรน (Lead System Architect)] [สถานะปัจจุบัน: ติดอยู่ในลูปเวลาบั๊กนิรันดร์ (Infinite Bug Loop) - ข้อผิดพลาดระดับวิกฤตที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข] เรนชะงัก รอยยิ้มมุมปากที่มักจะปรากฏขึ้นเวลาเจอเรื่องสนุกผุดขึ้นมาทันที ดวงตาสดใสเป็นประกายด้วยความท้าทาย เขากวาดสายตามองหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว ๆ ฟอนต์และโค้ดคำสั่งเหล่านั้น... เขานี่แหละที่เป็นคนเขียนมันขึ้นมากับมือเมื่อสามปีก่อนตอนที่บริษัทกำลังจะล้มละลาย! นี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่นี่คือโลกในเกมที่เขารับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมพัฒนา แต่มันควรจะเป็นแค่โปรเจกต์บนหน้าจอ ไม่ใช่สถานที่ที่เขามายืนหายใจเข้าออกอยู่แบบนี้ "น่าสนใจ... เอาล่ะ พ่อโครงสร้างข้อมูลตัวน้อย นายกำลังเล่นตลกอะไรกับผู้สร้างของนายกันแน่นะ" เรนพูดพึมพำเบา ๆ นิ้วเรียวยาวเคาะกลางอากาศราวกับกำลังพิมพ์คีย์บอร์ดล่องหนตามความคุ้นเคย สมองอันปราดเปรื่องเริ่มคำนวณความเป็นไปได้และโครงสร้างสถาปัตยกรรมเบื้องหลังของพื้นที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ทดลองรันคำสั่งเบื้องต้นเพื่อเปิดใช้งานคอนโซลลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างเป็นจังหวะก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง "หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเฉียบขาดราวกับใบมีดโกน เรนหันขวับไปตามต้นเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบหน่วยตรวจสอบระบบสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูราวกับรูปสลักจากหินอ่อนชั้นดี ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นที่จ้องมองมาทางเขาอย่างดุดัน ราวกับจะแผดเผาให้เขากลายเป็นจุล คีริน... หัวหน้ากองร้อยตรวจสอบระบบผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์และยึดมั่นในระเบียบปฏิบัติยิ่งกว่าชีวิต ตัวละคร NPC ระดับบอสที่เขาเป็นคนออกแบบบุคลิกให้มีความแข็งกร้าวและไร้ความปรานีต่อพวกแฮกเกอร์และบั๊กของระบบ! เรนจำรายละเอียดของตัวละครนี้ได้ทุกบรรทัด คีรินเกลียดความผิดพลาด เกลียดความยุ่งเหยิง และเหนือสิ่งอื่นใด... คีรินเกลียดคนอย่างเรนที่ชอบแหกกฎเพื่อลัดขั้นตอนการทำงาน "โอ้ สวัสดีครับ... เอ้ย สวัสดีค่ะ ท่านหัวหน้ากองร้อยผู้เคร่งครัด" เรนเปลี่ยนสรรพนามเกือบไม่ทันเมื่อเหลือบไปเห็นข้อมูลสถานะตัวละครที่ปรากฏอยู่เหนือศีรษะของอีกฝ่าย รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ "ดูท่าทางคุณจะอารมณ์ไม่ดีเลยนะ ทานกาแฟมาหรือยัง หรือว่าระบบย่อยอาหารของคุณกำลังติดบั๊กเหมือนกัน?" คีรินหรี่ตาลงอย่างอันตราย มือหนากุมด้ามดาบพลังงานที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว "เจ้าเป็นใคร? และเข้ามาในเขตหวงห้ามระดับสูงสุดของศูนย์กลางระบบได้อย่างไร? จงระบุรหัสประจำตัวและวัตถุประสงค์ มิฉะนั้นข้าจะถือว่าเจ้าเป็นไวรัสและทำการลบข้อมูลทิ้งเสียเดี๋ยวนี้" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก แรงกดดันมหาศาลจากพลังงานดิจิทัลแผ่พุ่งออกมาจากร่างของคีรินจนเรนรู้สึกได้ถึง "ความสมจริง" ที่น่าเหลือเชื่อ ตัวละครที่เขาเขียนโค้ดขึ้นมาไม่ได้มีชีวิตแค่บนหน้าจออีกต่อไป แต่อารมณ์ ความโกรธ และความระแวงนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ สำหรับคนอื่น นี่คือภัยคุกคามถึงชีวิต แต่สำหรับเรน... มันคือความท้าทายที่หอมหวานที่สุดในรอบหลายปี "ลบข้อมูลทิ้งงั้นเหรอ?" เรนก้าวเท้าเข้าไปหาคีรินช้า ๆ อย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีรัตติกาลทอประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เขาหยุดยืนห่างจากร่างสูงเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นหอมจาง ๆ ของสนและไอน้ำฝนลอยมาจากตัวของคีริน ตัดกับกลิ่นโอโซนรอบตัวอย่างลงตัว "ใจเย็นน่าท่านหัวหน้า ถ้าคุณลบผมทิ้งตอนนี้ ใครจะเป็นคนแก้ปัญหาระบบล่มที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก... สาม... สอง..." "เจ้าพูดเรื่องอะไร บั๊กอะไรกัน..." คีรินขมวดคิ้วมุ่น ไม่ชอบใจรอยยิ้มระรื่นและท่าทีที่ไม่เกรงกลัวตายของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย มือที่ถือดาบขยับเข้าใกล้ปุ่มปลดล็อกเข้าไปอีกนิด เรนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวิบวับอย่างเจ้าเล่ห์ ยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจยั่วเย้า "ก็บั๊กที่กำลังทำให้หัวใจแข็งกระด้างของคุณ... เต้นผิดจังหวะยังไงล่ะคะ" ดวงตาสีเทาเข้มของคีรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายชะงักงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดข้างแก้ม ทว่าก่อนที่นายทหารผู้เคร่งครัดจะได้เอաբาตรดาบฟาดหน้าคนกวนประสาท เสียงเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องโถง พร้อมกับหน้าต่างระบบบานใหญ่ที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของคนทั้งคู่ [WARNING: ตรวจพบการบุกรุกจากเอนทิตีปริศนา - รหัส 'Ouroboros'] [สถานะภารกิจ: บังคับเชื่อมต่อคู่หูระบบ (System Partner Synchronization) เริ่มต้นนับถอยหลัง...] คีรินสะفัดหน้าหันมามองเรนด้วยความตกใจ ทว่าร่างของเขากลับถูกตรึงไว้ด้วยแสงสีฟ้าที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล็อกข้อมือของเขากับข้อมือของเรนเข้าหากันด้วยโซ่ตรวนดิจิทัลที่ส่องประกายระยิบระยับ "นี่มันอะไรกัน! เจ้าทำอะไรกับระบบ!" คีรินตวาดเสียงกร้าว พยายามดึงมือออกแต่ไม่เป็นผล เรนก้มมองข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยกัน รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขากวาดสายตามองหน้าต่างภารกิจระดับ SSS ที่แสดงผลอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเทาเข้มที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวด้วยแววตาระยิบระยับ "ก็แค่... จับคู่ซิงค์ข้อมูลชั่วชีวิต เพื่อเอาตัวรอดจากเกมเฮงนี่ด้วยกันไงล่ะคะ... คุณคู่หู" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! -- หิมะแรกในโตเกียว