รอยร้าวในหอคอย

"ถอยหลังไป!" เสียงคำรามของเซเรสดังก้องแข่งกับเสียงคำรามต่ำๆ ของพื้นหินที่กำลังปริแตก แรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างทำให้ฝุ่นผงร่วงหล่นจากเพดานหอคอยราวกับหิมะสีเทา ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เศษเสี้ยววินาที เด็กหนุ่มไม่ลังเลที่จะดึงตัวเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังยืนขาแข็งค้างด้วยความตกตะลึงให้พ้นจากรัศมีของรอยแยกที่กำลังอ้าปากกว้างขึ้นเรื่อยๆ ความมืดมิดที่พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่เงาธรรมดา มันมีมวลสาร มีความหนาแน่น และที่สำคัญที่สุด... มันส่งกลิ่นอายคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย "นั่น... มันไม่ใช่มานิตัวปรกติ" เสียงของจูเลียนเพื่อนสนิทสั่นสะท้าน ขณะที่เขายกคถาขึ้นตั้งรับ มือข้างนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ "พวกมันไม่มีรูปร่างหน้าตา แต่มันกำลังกลืนกินมานารอบตัวเราไปหมด ดูแสงไฟจากคถาของฉันสิ มันหรี่ลงเรื่อยๆ!" จริงอย่างที่จูเลียนว่า หอคอยแห่งนี้มีระบบเวทมนตร์คุ้มครองที่เสถียรมาเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ในตอนนี้ วงเวทเรืองแสงสีฟ้าครามตามผนังและพื้นกำลังถูกความมืดกลืนกินจนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ราวกับถูกพิษร้ายกัดกินทีละนิด การบุกรุกครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเวทมนตร์ แต่มี่ใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังจงใจเจาะเกราะป้องกันของสถาบันจากภายใน เซเรสไม่ได้ใช้เวทมนตร์ เขาเป็นเพียงคนเดียวในชั้นเรียนที่ไร้ซึ่งพลังมานา แต่ในขณะที่พวกจอมเวทอัจฉริยะกำลังตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก สายตาคมกริบของเด็กหนุ่มกลับกวาดมองสำรวจสภาพแวดล้อมด้วยความเยือกเย็น ดาบในมือกระชับแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว "ตั้งสติไว้จูเลียน!" เซเรสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "เวทมนตร์ของพวกนายอาจจะใช้งานไม่ได้ผลเต็มร้อยเพราะความมืดพวกนั้นกำลังดูดกลืนมานา แต่จำไว้ว่าเงาพวกนั้นก็มีจุดอับสายตาเหมือนกัน สังเกตที่เงาของพวกมันสิ... มันไม่ได้เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ แต่มันถูกชักใยจากทิศทางเดิมตลอดเวลา" คำพูดของเซเรสเรียกสติของเพื่อนร่วมทีมกลับมาได้ชั่วขณะ พวกเขาเริ่มหันมามองตามทิศทางที่เซเรสชี้ ความมืดนับพันตัวที่พุ่งออกมาไม่ได้กระจัดกระจายอย่างไร้ทิศทาง แต่มันกำลังไหลรวมกันเป็นสายน้ำพุ่งตรงไปยัง "ห้องคลังศิลาโบราณ" ซึ่งเป็นสถานที่เก็บรักษาตำราเวทต้องห้ามชั้นต้นของหอคอย "เป้าหมายของพวกมันคือห้องคลัง... ไม่ใช่การจู่โจมสุ่มสี่สุ่มห้า" เซเรสวิเคราะห์ในใจ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว คนนอกสถาบันกลุ่มนี้รู้ถึงจุดอ่อนของระบบป้องกัน และรู้ว่าต้องเจาะจงไปที่ไหนเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุดให้แก่หอคอยที่กำลังล่มสลายลงทุกนาทีนี้ ครHดดด—! เสียงหินบดอัดกันดังสนั่นหวั่นไหว พื้นที่พวกเขายืนอยู่ทรุดฮวบลงไปอีกครึ่งเมตร ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ ราวกับนางพญาที่ก้าวออกมาจากความตาย ศาสตราจารย์เอลาร่า เส้นผมสีเงินยาวสลวยปลิวไสวไปตามแรงลมปะทะ ดวงตาคู่สวยที่มักจะเรียบเฉยและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เธอยกมือขึ้นวาดวงเวทกลางอากาศเพียงครั้งเดียว คลื่นมานาสีครามเข้มก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง ผลักดันกองทัพเงาดำนับพันให้ถอยร่นกลับไปในพริบตา "ถอยไปซะ เซเรส" เสียงของเอลาร่าราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่กดดันจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ เธอไม่ได้หันมามองเขาโดยตรง แต่แผ่นหลังนั้นกลับยืนหยัดขวางกั้นอันตรายทั้งหมดไว้แทนพวกเขา "ที่นี่อันตรายเกินกว่าที่พวกเธอจะรับมือ พลังของพวกมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอในตอนนี้จะเข้าใจได้" "แต่ว่าอาจารย์ครับ..." เซเรสเอ่ยแย้งทันที ดวงตาของเขาไม่หลบเลี่ยงสายตาที่หันมามอง "ถ้าพวกเราถอยตอนนี้ ความลับที่อาจารย์พยายามปกป้องไว้... และรอยร้าวของหอคอยนี้จะไม่มีวันถูกแก้ไขได้เลยนะครับ" เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อย เธอมองเด็กหนุ่มผู้ไม่มีมานาแม้แต่หยดเดียวในร่างกาย แต่กลับยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอท่ามกลางซากปรักหักพัง แววตาของเธอไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับภาพซ้อนของอดีตบางอย่างกำลังทับซ้อนขึ้นมาในห้วงความคิด ก่อนที่เอลาร่าจะได้เอ่ยคำใดต่อ แสงไฟรอบตัวก็ดับวูบลงสนิท ความมืดมิดที่ควรจะถูกขับไล่กลับรวมตัวกันหนาแน่นยิ่งกว่าเดิม และจากใจกลางของความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงราวกับภูตผีก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบเข้ากระดูกดำ *"ในที่สุด... ก็หาตัวเจอแล้ว เด็กน้อยผู้ถูกสาปให้ไร้เงา..."* [แจ้งเตือนระบบสนับสนุน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ (ภัยคุกคามภายนอกสถาบัน - รหัส: ผู้กลืนกินหอคอย)] [คำเตือน: มานาในพื้นที่ลดลงเหลือน้อยกว่า 5% - ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: "วิถีแห่งดาบไร้มานา" (ระดับ SSS)] [เป้าหมายปัจจุบัน: เผชิญหน้ากับผู้บุกรุก และค้นหาความจริงเบื้องหลังรอยร้าวของหอคอยที่กำลังจะพังทลายลงในอีก 3... 2...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซเรสในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ