วิกฤตการณ์พลังงานธาตุ

"วงจรเวทเขตสามกำลังจะล่มสลาย! ถ้าไม่อุดรอยรั่วนี้ภายในสามนาที แรงดันมานาจะย้อนกลับเข้าแผงควบคุมแล้วระเบิดหอคอยทิศใต้ทิ้งทั้งหลัง!" เสียงตะโกนแหบแห้งของเจ้าหน้าที่คุมกฎประจำหอคอยดังแข่งกับเสียงกริ่งเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ระรัว พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของเซเรสสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว ไอความร้อนระอุพุ่งทะลักขึ้นมาจากช่องระบายอากาศใต้ทางเดิน กลิ่นอับชื้นของหินโบราณถูกแทนที่ด้วยกลิ่นโอโซนที่ฉุนกึกจนแสบจมูก เซเรสกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบเหล็กกล้าที่สะพายอยู่ด้านหลังไว้แน่นจนข้อต่องิ้วขาวซีด ในสถานการณ์ที่จอมเวทอัจฉริยะหลายคนยังขาอ่อนแรงจนทำอะไรไม่ถูก เขากลับตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลอย่างฉับไวโดยอิงจากระบบโครงสร้างเวทที่เขาศึกษามาอย่างยากลำบากในฐานะ "คนไร้พรสวรรค์" "รุ่นพี่! อย่าใช้วิธีผนึกด้วยมานาบริสุทธิ์ครับ!" เซเรสตะโกนบอกรุ่นพี่ปีสูงที่กำลังร่ายเวทป้องกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ยิ่งเติมมานาเข้าไปในวงจรที่โอเวอร์โหลด มันก็เหมือนกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟ! เราต้องใช้ 'การหักล้างทางกายภาพ' ตัดกระแสมานาตรงจุดเชื่อมต่อแทน!" "บ้าหรือเปล่า! นั่นมันวงจรเวทระดับสี่นะ! ใช้ดาบฟันลงไปตรงๆ นายจะโดนแรงสะท้อนจนแขนขาดคาที่เลยนะเซเรส!" "ถ้าไม่ทำตอนนี้ หอคอยทั้งหลังได้กลายเป็นฝุ่นผงพร้อมพวกเราทุกคนแน่ครับ!" เซเรสไม่รอให้คำทักท้วงใดๆ มาหน่วงเหนี่ยวการตัดสินใจ เขาก้าวเท้าพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ฝึกฝนมาจากการหลบหลีกสัตว์อสูรนับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองจุดอับสายตาของวงจรเวทที่กำลังบิดเบี้ยว รอยร้าวสีม่วงเข้มแผ่ขยายรากแก้วไปทั่วผนังห้องโถง ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงของพลังงานที่ถูกบีบอัดจนเกินขีดจำกัด *เคร้ง!* คมดาบกระทบเข้ากับจุดศูนย์กลางของพลังงานเวทอย่างแม่นยำไร้ที่ติ เซเรสไม่ได้ใช้เวทมนตร์แม้แต่น้อย เขาดึงเอาพลังกล้ามเนื้อและแรงเหวี่ยงตามหลักฟิสิกส์ล้วนๆ มาปะทะกับกระแสมานาที่ปั่นป่วน แรงสะท้อนมหาศาลซัดเข้าใส่ร่างของเขาอย่างจังจนกระดูกแทบร้าว เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปาก แต่นัยน์ตาของเด็กหนุ่มยังคงแน่วแน่ ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้นเอง ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าอย่างเงียบเชเชียบ ศาสตราจารย์เอลาร่าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ม่านพลังสีเงินยวดยวงก็แผ่ขยายออกมารองรับแรงกระแทกที่เหลืออยู่ทั้งหมด ช่วยชีวิตเซเรสจากการบาดเจ็บสาหัสได้อย่างเฉียดฉิว ดวงตาสีฟ้าครามเย็นชาของอาจารย์สาวมองเด็กหนุ่มที่หอบหายใจจนตัวโยนด้วยแววตาที่ซับซ้อน ระหว่างความดุดันและความเป็นห่วงที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม "เธอเกือบตายแล้ว เซเรส" น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความสั่นเครือเล็กน้อยในยามที่ปลายนิ้วเรียวสวยยื่นเข้าไปแตะไหล่ที่สั่นเทาของเขา "ทำไมถึงไม่รู้จักประเมินสถานการณ์ให้ดีกว่านี้" "ถ้าผมมัวแต่ประเมิน... หอคอยหลังนี้คงไม่เหลือรอดมาให้อาจารย์ตำหนิผมหรอกครับ" เซเรสเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แม้เนื้อตัวจะมอมแมมไปด้วยเขม่าควันและคราบเลือด เอลาร่าถอนหายใจยาวเหยียด นางรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดื้อรั้นเพียงใด และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุด... กลัวว่าสักวันหนึ่ง ความกล้าหาญที่เกินตัวนี้จะพรากเขาไปจากเธอ ทว่า ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะทันได้คลายความตึงเครียด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังกว่าทุกครั้งก็กังวานขึ้นทั่วทั้งอาณาเขต แรงโน้มถ่วงในห้องโถงเริ่มแปรปรวน พื้นหินสลายกลายเป็นละอองฝุ่นลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ท้องฟ้าเหนือหอคอยที่เคยเป็นสีครามยามเย็น กลับถูกย้อมด้วยความมืดมิดสนิทราวกับรัตติกาลนิรันดร์ บนหน้าต่างระบบโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเซเรสเวลานี้ ไม่ใช่รายงานความเสียหายปกติอีกต่อไป แต่เป็นอักษรสีเลือดที่กะพริบเตือนด้วยความเร็วสูง [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการตื่นตัวของ "รากเหง้าแห่งความโกลาหล" ใต้ชั้นใต้ดินชั้นที่ 13] [เงื่อนไขการผนึกถูกทำลายโดยสมบูรณ์] [เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตนอกเขตแดนมนุษย์ กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสู่หอคอย] ประตูกลขนาดมหึมาที่ผนึกแน่นมานับร้อยปีค่อยๆ ส่งเสียงคำรามครืนคราด รอยแตกสีดำสนิทแผ่ขยายออกราวกับปากของอสูรกายที่กำลังตื่นจากนิทราอันยาวนาน และเงาร่างอันสูงใหญ่ไร้รูปร่างชัดเจนก็ก้าวพ้นธรณีประตูนนั้นออกมา พร้อมกับแรงกดดันทางวิญญาณที่ทำให้ทุกคนในรัศมีร้อยเมตรทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที เซเรสเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น... ไอพลังเดียวกับรอยแผลเป็นในอดีตที่เขาตามหามาตลอดชีวิต! ...ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซเรสในตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด