การโต้กลับของนักเรียนรุ่นเล็ก

เศษหินและฝุ่นผงจากการร่วงหล่นของหอคอยเวทมนตร์ยังไม่ทันจางหาย ความโกลาหลก็แผ่ขยายไปทั่วลานประลองทิศเหนือ แรงสั่นสะเทือนระดับเจ็ดริกเตอร์ทำให้พื้นหินแกรนิตสีเทาแตกร้าวเป็นลายงา เวทมนตร์ป้องกันรอบสนามแข่งกระพริบถี่ราวกับดวงไฟใกล้หมดอายุขัย ในสถานการณ์ที่รุ่นพี่ปีสูงต่างแตกตื่นและวิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างไร้ระเบียบ เสียงตะโกนของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ดังแหวกความอลหม่านขึ้นมา "ทุกคน ตั้งสติ! อย่าเพิ่งวิ่งไปทางประตูทิศใต้! ตรงนั้นโครงสร้างฐานรากกำลังทรุดตัวลงมาซ้ำซ้อน!" เซเรสสะพายดาบเหล็กกล้าไร้คมคู่ใจไว้ที่แผ่นหลัง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่นคมุ่งมั่นกวาดมองสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ในฐานะเด็กหนุ่มไร้พรสวรรค์ที่ถูกมองข้ามมาตลอด เขากลับกลายเป็นศูนย์กลางของกลุ่มนักเรียนรุ่นเล็กปีหนึ่งและปีสองที่กำลังเคว้งคว้างอย่างไร้ที่พึ่งพิง "เซเรส! พวกเราควรทำยังไงต่อดี? เสาเวทมนตร์หลักกำลังจะระเบิดแล้วนะ!" เรย์โกะ เพื่อนร่วมชั้นสายเวทธาตุลมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน "ฟังผมให้ดีนะ" เซเรสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ สมองของเขาประมวลผลแผนผังโครงสร้างหอคอยที่เคยแอบศึกษาในห้องสมุดเมื่อคืนก่อนอย่างรวดเร็ว "พวกเราไม่มีพลังเวทมหาศาลพอจะซ่อมแซมบาเรียหลักได้ แต่เรามี 'ความยืดหยุ่น' และจำนวนคนที่คล่องตัวกว่ารุ่นพี่ ใช้เวทเสริมพลังกายขั้นพื้นฐานตรึงเสาค้ำยันชั้นล่างไว้ ใครที่มีเวทธาตุดิน ให้มารวมกันที่นี่ เร่งเปลี่ยนพื้นดินให้เป็นฐานรับน้ำหนักซะ!" คำสั่งนั้นกระชับ ชัดเจน และมีเหตุผลรองรับในทางกายภาพอย่างน่าทึ่ง เด็กปีหนึ่งหลายคนมองหน้ากันด้วยความลังเลในตอนแรก แต่เมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัวของเซเรส พวกเขาก็พยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง ในมุมอับสายตาของระเบียงชั้นสอง ศาสตราจารย์เอลาร่ายืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นทรง The Row จับจ้องเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด *"เด็กคนนี้นี่นะ... เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจเลยจริงๆ"* เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ปลายเรียวนิ้วของเธอร่ายอักขระเวทสีครามซ่อนเร้นไว้ในอากาศ คอยปัดเป่าเศษหินขนาดใหญ่ที่กำลังจะร่วงหล่นลงมาใส่กลุ่มของเซเรสจากมุมมืด โดยไม่มีใครสังเกตเห็นแม้แต่คนเดียว ตูม! แรงระเบิดครั้งใหญ่จากชั้นใต้ดินทำให้หอคอยเอียงลาดไปสามองศา แรงลมกรรโชกตีปะทะร่างของเซเรสจนเส้นผมสีดำยุ่งเหยิง แต่เขากลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือซ้ายคว้าด้ามดาบเพื่อทรงตัว มือขวาตบลงบนพื้นคอนกรีตที่กำลังร้าว พร้อมกับที่พลังกายและสัญชาตญาณการต่อสู้ถูกขับเคลื่อนถึงขีดสุด "ตอนนี้แหละ! ประสานพลังเวทเข้ากับแรงดันโครงสร้าง! ดันคานเหล็กนั้นขึ้น!" เซเรสออกคำสั่งพร้อมกับใช้พละกำลังทั้งหมดแบกรับน้ำหนักของคานหินที่หล่นลงมาขวางทางหนี รุ่นน้องปีหนึ่งอีกสามคนรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันผลักดันตามจุดอับแรง จนเกิดเป็นเสียงคำรามประสานกันด้วยความฮึกเหิมของเด็กหนุ่มสาว พลังเวทมนตร์สีขาวบริสุทธิ์ผสมผสานกับเหงื่อไคลและมิตรภาพอันแน่นแฟ้น ค่อยๆ ยันโครงสร้างที่กำลังจะพังทลายให้หยุดนิ่งลงชั่วขณะ บาเรียป้องกันชั่วคราวถูกกางออกปกป้องนักเรียนนับร้อยชีวิตให้อยู่ในเขตปลอดภัย ท่ามกลางเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจและความโล่งอกของเหล่ารุ่นน้อง เซเรสทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งด้วยความเหนื่อยหอบ หายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อดึงอากาศเข้าปอด เสื้อผ้าเปอะเปื้อนฝุ่นผงแต่แววตาของเขายังคงเปล่งประกายความสำเร็จ ทว่า... ความเงียบสงบอันเปราะบางก็อยู่ได้ไม่นาน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเซเรสอย่างเฉียบพลัน ตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศในระดับสายตาของเขาเพียงผู้เดียว บดบังทัศนียภาพรอบกายจนหมดสิ้น [ประกาศจากระบบแกนกลางหอคอย: ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS] [เป้าหมายภารกิจ: ผู้บุกรุกนิรนามจากมิติเบื้องล่างได้ทำลายผนึกชั้นที่ 13 สำเร็จ] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตที่ถูกลืมเลือนกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน...] เซเรสเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัวเมื่ออุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากรอยแยก เงาสودทะมึนขนาดมหึมาขนาดยักษ์กำลังลืมตาตื่นขึ้นภายใต้ซากปรักหักพัง พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ... และร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่บนไหล่ของมัน ก็หันมาส่งยิ้มให้เซเรสผ่านความมืดมิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซเรสในตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด