กับดักในเขาวงกต

กลิ่นอับชื้นของหินผุพังปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กตลบอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งแรกที่เซเรสรับรู้ไม่ใช่กลิ่น แต่มันคือความรู้สึกเย็นเฉียบของคมดาบที่จ่ออยู่ตรงซอกคอ "อย่าขยับ" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงัน สติของเด็กหนุ่มดีดตัวตื่นเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที นัยน์ตาสสีนิลกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวผ่านความมืดสลัว พวกเขาไม่ได้อยู่ในโถงสอบของหอคอยหลักอีกต่อไปแล้ว พื้นหินแกรนิตเรียบหรูถูกแทนที่ด้วยทางเดินอิฐบล็อกสีดำสนิทที่ทอดยาวอย่างไรจุดสิ้นสุด ผนังสองข้างเต็มไปด้วยรอยขูดขีดลึกราวกับมีสัตว์ประหลาดพยายามตะกุยหนีตาย นี่คือเขตแดนของ "มิติซ้อนทับ" เลเวลที่อันตรายที่สุดของหอคอย "เซเรส... ทางนี้ทางตัน!" เสียงหอบหายใจของเพื่อนร่วมชั้นดังแว่วมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งวนสับสน ความตื่นตระหนกเริ่มกัดกินจิตใจของสมาชิกในกลุ่มทีละน้อย เซเรสผ่อนลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ มือขวาจับด้ามดาบเหล็กกล้าที่คาดไว้ข้างเอวแน่น ความไร้พรสวรรค์ทางเวทมนตร์ไม่เคยเป็นอุปสรรคในการอ่านสถานการณ์ของเขา ในทางกลับกัน เมื่อปราศจากแสงสว่างจากมานาที่ฟุ้งเฟ้อประสาทสัมผัสทางกายภาพของเขากลับเฉียบคมยิ่งกว่าใคร "ตั้งสติไว้ อย่าเดินสะเปะสะปะ" เซเรสเอ่ยเตือนเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ช่วยดึงสติของทุกคนให้กลับมา "จำกฎสามข้อที่เราคุยกันก่อนลงหอคอยได้ไหม? หนึ่ง... อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น สอง... กลิ่นอายของมานาที่ผิดเพี้ยนคือกับดัก และสาม... ถ้าหลงทาง จงมองหาเงาของตัวเอง" คำพูดของเซเรสเปรียบเสมือนเข็มทิศในความมืด บรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มคลายลงเล็กน้อยเมื่อเพื่อนๆ เริ่มจัดแถวและพิงหลังเข้าหากันเพื่อป้องกันการโจมตีจากรอบด้าน ในจังหวะนั้นเอง อากาศเบื้องหน้าก็บิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดใส่ จุดแสงสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะขยายตัวออกเป็นรอยแยกมิติขนาดใหญ่ เสียงหัวเราะแหบพร่าราวกับเสียงของโลหะเสียดสีกันดังลอดออกมาจากรอยแยกนั้น *กริ๊ก... กริ๊ก...* เงาสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์แต่มีลำตัวเป็นโครงกระดูกเหล็กก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างกระหายเลือด "ระวัง! มานาของพวกมันกำลังปั่นป่วนสนามพลังรอบตัว!" เซเรสตะโกนลั่น พร้อมกับชักดาบออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบอากาศดังคมกริบ สะท้อนความเด็ดเดี่ยวของเด็กหนุ่มผู้ปฏิเสธโชคชะตา เขาก้าวขึ้นไปยืนขวางหน้าเพื่อนๆ ไว้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าการรับมือกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับนี้โดยไม่มีเวทมนตร์สนับสนุนเป็นเรื่องที่บ้าบิ่นเพียงใด แต่ดวงตาของเซเรสไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องทุกคน ทันใดนั้นเอง ภาพของศาสตราจารย์เอลาร่าก็แวบเข้ามาในห้วงความคิด คำสอนที่เธอเคยเคี่ยวเข็ญเขาในห้องเรียนลับดังก้องขึ้นในหัว *‘พลังที่แท้จริงของเจ้า... ไม่ได้อยู่ที่การร่ายเวท แต่มันคือการเข้าใจจังหวะของโลกใบนี้ เซเรส... จงใช้หัวใจมองหาช่องว่าง’* เซเรสสูดหายใจเข้าลึก ปิดเปลือกตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อตัดสิ่งเร้าภายนอก ในวินาทีที่แมงมุมโครงกระดูกพุ่งกระโจนเข้ามาพร้อมกรงเล็บอันแหลมคม เซเรสลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีนิลฉายแววคมกริบราวกับเหยี่ยว เขาก้าวเท้าหลบคมเล็บที่เฉียดใบหน้าไปเพียงเส้นยาแดง มือขวาหวาดดาบฟันเข้าที่ข้อต่อของมันอย่างแม่นยำ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น แรงสะท้อนทำให้แขนชาหนึบ แต่เซเรสไม่ยอมถอย อาศัยจังหวะที่มันเสียหลัก หมุนตัวอัดกระแทกศอกเข้าที่แกนกลางพลังงานของมันเต็มแรง! *ตูม!* ร่างของสัตว์ประหลาดสะลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ แต่ความตื่นเต้นยังไม่ทันจางหาย เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเขา พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตซ้อนทับชั้นที่ 4] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เซเรส' ได้กระตุ้นเงื่อนไขลับ 'ประตูมิติย้อนเวลา'] [ภารกิจพิเศษระดับ SSS: "ทางเลือกของคนไร้พรสวรรค์" ถูกเปิดใช้งาน] [เป้าหมาย: ค้นหาความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของหอคอยภายในเวลา 10 นาที มิฉะนั้นมิติจะถูกรีเซ็ตและกลืนกินวิญญาณทั้งหมด] ไม่ทันที่เซเรสจะได้ตั้งตัว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน ร่างของเด็กหนุ่มร่วงหล่นลงไปในความมืดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเพื่อนๆ ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงในความมืดมิด มีเสียงฝีเท้านุ่มนวลก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงข้ามกับจุดที่เขาร่วงหล่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างยิ่งดังแว่วมาจากเบื้องบน... "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงนะ เซเรส... ศิษย์รักของฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซเรสในตอนนี้นะครับ