การตัดสินใจของหัวหน้าชั้น

"ถ้ามึงจะเอาแต่ซ่อนดาบไว้หลังม่านความภูมิใจจอมปลอมแบบนี้ ก็ไสหัวออกไปจากทีมซะ เซเรส!" เสียงตะคอกของ 'คัลเลน' ดังก้องอยู่ในโถงหอพักร้างที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของหินเวทมนตร์ เศษฝุ่นละอองจากเพดานหอคอยที่กำลังเสื่อมสลายร่วงกราวลงมาตามแรงอารมณ์ของเขา คัลเลนยืนจ้องหน้าผมด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำ มือที่สั่นเทาของเขากำไม้กายสิทธิ์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผมยืนนิ่ง ไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำที่รุนแรงกว่าเดิม ผมเพียงแค่จ้องมองลึกลงไปในแววตาของเพื่อนร่วมทีมที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาครึ่งค่อนทาง ในสายตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มันซ่อนความหวาดกลัวต่อชะตากรรมที่กำลังบีบให้หอคอยแห่งนี้พังทลายลงในอีกไม่ช้า "ความภูมิใจจอมปลอมงั้นเหรอ?" ผมทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็น "คัลเลน มึงลืมไปแล้วหรือไงว่าในป่าอาคมคราวนั้น ใครเป็นคนลากมึงออกมาจากเงื้อมมือของอสูรไร้ลักษณ์ ทั้งที่ตัวกูไม่มีเวทมนตร์แม้แต่นิดเดียว" "แต่นั่นมันคืออดีต!" คัลเลนขว้างไม้กายสิทธิ์ลงพื้นเสียงดัง 'เคร้ง' "ตอนนี้เรากำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบชั้นปีที่ห้า ถ้ามึงยังดื้อดึงจะใช้แค่ดาบเหล็กกระจอกๆ นั่น แทนที่จะประสานเวทกับพวกเรา เพื่ออุดช่องโหว่ของพลังที่กำลังหายไปจากหอคอยนี้... เราทุกคนต้องตายกันหมด!" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ บาดแผลทางใจของเพื่อนร่วมชั้นถูกกรีดเปิดออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างที่เผยให้เห็นท้องฟ้าสีม่วงคล้ำที่เริ่มปริแตกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ สัญลักษณ์แห่งการล่มสลายที่ศาสตราจารย์เอลาร่าเคยเตือนไว้เริ่มกลายเป็นความจริงที่จับต้องได้ ผมขยับตัวก้าวเข้าไปใกล้คัลเลน หยุดลงตรงหน้าระยะห่างที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ของเขา "มึงคิดว่าทำไมกูถึงไม่ยอมใช้เวทมนตร์" ผมถามเสียงต่ำ "ไม่ใช่เพราะกูไร้พรสวรรค์อย่างที่ใครๆ ปรามาส แต่เพราะกูรู้ดีว่า 'พลัง' ที่พวกเรากำลังใช้อยู่นี้ มันกำลังสูบกินชีวิตของหอคอยไปทีละน้อย ยิ่งเราใช้มันมากเท่าไหร่ หอคอยนี้ก็ยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น" "มึงจะสื่ออะไร?" "กูกำลังจะบอกว่า การตัดสินใจของหัวหน้าชั้นอย่างกู ไม่ใช่การให้พวกเราไปตายเพื่อเอาตัวรอดในวันนี้ แต่คือการหาทางออกที่พวกเราไม่ต้องกลายเป็นเชื้อเพลิงให้กับหอคอยที่กำลังพังทลายนี้ต่างหาก" จังหวะนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างพลันกดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว กลิ่นอายความเย็นเยียบที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ประตูหอพักถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งบางในชุดคลุมสีนิล ศาสตราจารย์เอลาร่ายืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบตากับผม "หยุดเถียงกันได้แล้ว" เสียงของเธอเย็นชาแต่ทรงพลัง "เซเรส... เธอทำถูกแล้วที่เก็บดาบนั้นไว้ เพราะสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่หลังจากนี้ ไม่ใช่บททดสอบในตำราเรียน แต่มันคือความเป็นความตายของตัวตนที่แท้จริงของเธอ" เธอเดินตรงเข้ามาหาผม มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่หน้าอกซ้ายของผมเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความรู้สึกร้อนผ่าวก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับมีบางอย่างที่ถูกผนึกไว้กำลังตื่นขึ้น "เซเรส ฟังนะ" เธอโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู "การตัดสินใจของหัวหน้าชั้นในครั้งนี้ จะเป็นตัวกำหนดว่าหอคอยจะล่มสลายลงทับพวกเธอ หรือจะกลายเป็นบันไดให้เธอเดินออกไปสู่โลกเบื้องบน... จงเลือกให้ดี" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ผมเฝ้าถวิลหาก็เด้งขึ้นมาเบื้องหน้าขวางกั้นสายตาของผมและอาจารย์สาวเอาไว้ ตัวอักษรสีเลือดสั่นระริกราวกับมีชีวิต [ภารกิจระดับ SSS: กุญแจแห่งจุดจบ] [เงื่อนไข: สละความเป็นมนุษย์ (ไร้เวทมนตร์) เพื่อแลกกับ 'พลังแห่งอัศวินนิรันดร์' หรือ ยอมรับชะตากรรมการดับสูญพร้อมกับหอคอย] [ผลลัพธ์: การตัดสินใจของคุณจะเปลี่ยนเส้นทางของโลกนี้ไปตลอดกาล] ผมมองดูหน้าต่างระบบนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว คัลเลนที่ยืนอึ้งอยู่ข้างหลังเริ่มส่งเสียงครางด้วยความทรมานเมื่อรอยร้าวบนกำแพงหอคอยเริ่มขยายตัวเป็นโพรงสีดำมืดมิด ศาสตราจารย์เอลาร่าถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอเผยความเศร้าสร้อยอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "เซเรส... เธอไม่จำเป็นต้องเลือกวันนี้ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมให้เธอพักแล้วล่ะ" พื้นดินใต้เท้าพวกเราเริ่มสั่นสะเทือน เสียงระเบิดดังสนั่นจากหอคอยชั้นบน ราวกับว่ามีสัตว์ประหลาดบางอย่างที่ขังอยู่ในชั้นลึกสุดกำลังพยายามจะแหกคุกออกมา ผมกระชับด้ามดาบในมือแน่น ความเงียบงันในโถงหอพักถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องของห้วงมิติที่กำลังฉีกขาด ในวินาทีที่ผมกำลังจะตัดสินใจ แสงสีแดงฉานก็สาดส่องเข้ามาจากช่องโหว่ของกำแพง เงาขนาดมหึมาทอดผ่านร่างของพวกเรา และเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นตรงโถงทางเดิน... เสียงที่บอกว่า 'ผู้คุมกฎ' ได้มาถึงที่นี่แล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซเรสในตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด