เงาอำมหิต

"ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความเห็นกับเด็กที่ไร้แม้แต่ประกายมานาในกระแสเลือดหรอกนะ เจ้าหนู" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดขยี้ของเศษหินกรวดดังขึ้นจากเงามืดหลังเสาหินสลักลายโบราณภายในหอสมุดหลวง เซเรสหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังเอื้อมไปหยิบตำราเวทมนตร์โบราณสั่นไหวเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้หันกลับไปทันที แต่กวาดสายตามองผ่านเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างบานสูงที่อยู่เบื้องหน้า ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างกำลังก้าวออกมา กลิ่นอายของเขาไม่ใช่พลังเวทมนตร์ที่คุ้นเคย มันเย็นเยียบและเหม็นหืนราวกับซากศพที่ถูกฝังไว้ในหลุมลึกนับพันปี "ความรู้ที่ท่านพยายามปกปิดไว้ในหอคอยแห่งนี้... กำลังจะกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่ท่านจะได้อ่านมันด้วยซ้ำไป" เซเรสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร่ง เขาไม่ได้หันไปเผชิญหน้า แต่ใช้นิ้วมือสัมผัสที่ด้ามดาบไม้ที่พกติดตัวไว้เสมอ "ปากกล้าใช้ได้" ชายผู้นั้นแค่นหัวเราะ ร่างกายของเขาสั่นไหวราวกับภาพหลอน ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในระยะห่างเพียงสามก้าว "เซเรส เจ้าคิดว่าการหันหลังให้ศัตรูคือกลยุทธ์ที่ฉลาดที่สุดงั้นหรือ? หรือเพียงเพราะเจ้ากลัวจะเห็นว่า 'อาจารย์' ของเจ้า กำลังจะพบกับจุดจบในอีกไม่กี่อึดใจนี้" หัวใจของเซเรสกระตุกวาบ ภาพของศาสตราจารย์เอลาร่าที่ยืนอยู่บนระเบียงหอคอยในตอนเย็นวันก่อนผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความเย็นชาที่นางแสดงออกดูเหมือนจะพังทลายลงในนาทีนั้น นางไม่ได้ปกป้องเขาเพียงเพราะหน้าที่ แต่เพราะเขามีความเชื่อมโยงบางอย่างกับอดีตที่นางพยายามทำลายทิ้ง *ติ๊ง!* [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ 'เงาแห่งความอาฆาต' (ระดับ SSS)] [สถานะ: อันตรายสูงสุด - โอกาสรอดชีวิต 0.04%] [ภารกิจฉุกเฉิน: 'จุดสิ้นสุดของความไร้พรสวรรค์' - จงรักษาสถานะมีชีวิตให้ได้จนกว่าผู้ช่วยจะปรากฏตัว] "ผู้ช่วยงั้นเหรอ?" เซเรสพึมพำกับตัวเองขณะหรี่ตามองเงาสีดำที่เริ่มขยายตัวครอบคลุมพื้นห้องหอสมุด เขาหยิบตราสัญลักษณ์อาจารย์ที่เอลาร่าเคยฝากไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา สัมผัสถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากมัน "เจ้ากำลังหวังพึ่งแม่มดนั่นอยู่สินะ?" ชายชุดดำยกมือขึ้น นิ้วที่ยาวผิดปกติชี้นำมายังอกของเซเรส "นางกำลังติดอยู่ในเขาวงกตที่ข้าสร้างขึ้น... ที่นั่นไม่มีทางออก นอกจากนางจะยอมแลกสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป" เซเรสไม่รอให้ศัตรูพูดจบ เขาดีดตัวออกห่างด้วยทักษะ 'ก้าวพริบตา' ที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง แม้เขาจะไม่มีมานา แต่กล้ามเนื้อที่ถูกเคี่ยวกรำด้วยแรงกดดันมหาศาลทำให้เขารวดเร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า ดาบไม้ในมือตวัดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว มันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือวิถีแห่งการทำลายจุดอ่อนที่เขาค้นพบจากตำราเล่มที่เคยอ่าน "ไร้ประโยชน์" ชายชุดดำหายตัวไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงไอความมืดที่ปะทะเข้ากับร่างกายของเซเรสจนเขากระเด็นไปกระแทกกับชั้นหนังสือ เสียงโครมครามดังลั่นไปทั่วหอสมุด เงาดำนั้นไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปร่างเป็นกรงเล็บแหลมคมที่จ่อเข้าที่คอหอยของเขาในเสี้ยววินาทีต่อมา "ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้าในตอนนี้ แต่ข้ามาเพื่อฝากข้อความถึงผู้ที่เฝ้ามองเจ้าอยู่... บอกนางว่า 'กรงขังที่นางสร้างขึ้น กำลังจะแตกสลาย และถึงเวลาที่ความลับของเด็กไร้พรสวรรค์คนนี้จะต้องถูกชำระด้วยเลือด'" ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสว่างวาบจากตราสัญลักษณ์ในมือของเซเรสระเบิดออกมา แรงปะทะผลักร่างเงาดำให้ถอยกรูด เอลาร่าปรากฏตัวขึ้นจากมิติที่บิดเบี้ยว ร่างกายของนางเต็มไปด้วยบาดแผล สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจปิดบัง "เจ้าไม่ควรแตะต้องตัวเขา" เสียงของเอลาร่าเย็นเยียบจนอากาศรอบข้างกลายเป็นน้ำแข็ง นางไม่สนว่าศัตรูจะเป็นใคร แต่ดาบเวทมนตร์ในมือของนางที่ส่องประกายสีทองอร่ามกำลังบ่งบอกว่า นางพร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างรวมถึงตัวเองเพื่อปกป้องเด็กหนุ่มคนนี้ เซเรสพยุงตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่เจ็บปวดจากการปะทะ เขามองแผ่นหลังของอาจารย์สาวที่ดูเปราะบางแต่กลับแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในดวงตาของเอลาร่าก็ถูกเปิดเผยผ่านรอยแตกของมิติที่เริ่มปริร้าว ศัตรูตัวฉกาจเหยียดยิ้มก่อนจะสลายกลายเป็นควันดำ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ลูกศิษย์ผู้เป็นกุญแจสำคัญสู่ความล่มสลาย" ทว่า ก่อนที่เอลาร่าจะทันได้โต้ตอบ เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนภัยระดับสูงสุดของสถาบันก็ดังก้องไปทั่วทิศทาง ท้องฟ้าเหนือหอคอยเวทมนตร์เปลี่ยนเป็นสีเลือด และจารึกบนตราสัญลักษณ์ในมือของเซเรสก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่างไปเป็นข้อความที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน 'ภารกิจล้มเหลว: กฎเกณฑ์ของโลกถูกฉีกกระชาก' 'คำเตือน: สิ่งที่ท่านเพิ่งเผชิญหน้าไม่ใช่ศัตรู... แต่คือสิ่งที่ท่านเคยเป็นในอดีตชาติ' เซเรสเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานเดิมไม่ใช่ใบหน้าของตนเอง แต่เป็นใบหน้าของชายผู้ที่เพิ่งจะจากไปเมื่อครู่นี้... พร้อมกับรอยยิ้มที่กำลังแสยะออกอย่างเลือดเย็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซเรสในตอนนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด