ปมปริศนาครอบครัว

เสียงกระดาษแผ่นเก่าที่ถูกฉีกขาดดังแควะ... ท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดินหอคอยทิศเหนือ มันเป็นเสียงที่บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของเซเรสราวกับคมมีด "เอกสารชิ้นนี้ถูกปกปิดด้วยเวทมนตร์ระดับสูง... ถ้าไม่ใช่เพราะร่องรอยความผันผวนของมานาเมื่อครู่ ฉันเองก็คงมองไม่เห็นรอยต่อของมันเหมือนกัน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของศาสตราจารย์เอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางแสงเทียนสลัว มือเรียวภายใต้ถุงมือสีดำสนิทวางม้วนกระหนังชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้สัก ตัวเธอยืนอยู่เบื้องหลังเด็กหนุ่ม เงาของทั้งสองทอดยาวไปตามผนังหินที่ชื้นแฉะของหอคอยที่กำลังส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับมันพร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ เซเรสไม่ได้เอ่ยคำใด ดวงตาสีเข้มจ้องมองตัวอักษรโบราณที่ปรากฏขึ้นทีละน้อยบนกระดาษหนัง หลังจากที่เอลาร่าร่ายเวทสลายการอำพราง มันไม่ใช่บันทึกประวัติศาสตร์ทั่วไป แต่มันคือ "บันทึกการส่งตัวเด็กทารก" ของสถาบันเวทมนตร์หลวงเมื่อสิบหกปีก่อน ไม่มีชื่อพ่อ ไม่มีชื่อแม่ มีเพียงสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับกุหลาบสีชาด ซึ่งเป็นตราประทับของตระกูลขุนนางชั้นสูงที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนแห่งการล่มสลายของเขตแดนชั้นนอก "ตระกูลวาล็อค... หรือที่คุณกำลังสงสัยว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่หอคอยแห่งนี้เริ่มพังทลายกันแน่ครับ เซเรส" เอลาร่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ปกติเธอจะเป็นคนสุขุมเยือกเย็นเพียงใด แต่ยามที่อยู่ใกล้เด็กหนุ่มคนนี้ เธอมักจะเผลอแสดงด้านที่อ่อนโยนออกมาเสมอ "ผมไม่รู้ครับ... ศาสตราจารย์" เซเรสตอบเสียงเรียบ แต่กำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ผมไม่เคยสนใจหรอกว่าพวกเขาจะเป็นขุนนางสูงส่งมาจากไหน หรือร่ำรวยแค่ไหน... สิ่งเดียวที่ผมอยากรู้มาตลอดสิบหกปี คือทำไมพวกเขาถึงทิ้งเด็กที่ไร้เวทมนตร์อย่างผมไว้ท่ามกลางซากปรักหักพังแบบนี้ หรือเพราะผมมันไร้ค่าจนไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะรู้ว่าใครคือผู้ให้กำเนิด" ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นในอก มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความว่างเปล่าที่กัดกินจิตใจ เซเรสใช้ชีวิตมาด้วยการจับดาบและฝึกฝนร่างกายอย่างไร้ความหวังในโลกที่เวทมนตร์คือทุกสิ่ง เขายอมรับความจริงที่ว่าตนเองไร้พรสวรรค์มาตลอด แต่การได้พบเบาะแสของครอบครัวในวันนี้ กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาสั่นคลอนอย่างรุนแรง เอลาร่าขยับเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้เป็นส่วนผสมในโพชั่นลอยแตะจมูก มือเรียวเอื้อมมาแตะลงบนบ่ากว้างของเด็กหนุ่มเบาๆ เป็นการสัมผัสที่ให้ความอบอุ่นอย่างประหลาดท่ามกลางความหนาวเหน็บของหอคอย "คุณไม่ได้ไร้ค่าเลยสักนิด เซเรส... การที่คุณใช้ดาบเล่มเดียวฟาดฟันอุปสรรคจนก้าวมาถึงจุดนี้ได้ นั่นคือเครื่องพิสูจน์แล้วว่า คุณไม่ได้เติบโตมาเพราะสายเลือดของใคร แต่คุณเติบโตมาด้วยความแข็งแกร่งของตัวคุณเอง" เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าอันมุ่งมั่นของเด็กหนุ่ม "บางที... การตามหาความจริงครั้งนี้ อาจไม่ใช่การตามหาว่าพ่อแม่ของคุณเป็นใคร แต่เป็นการพิสูจน์ว่าคุณได้ก้าวข้ามเงาอดีตเหล่านั้นมาได้แล้วต่างหาก" ก่อนที่เซเรสจะได้เอ่ยคำใดตอบกลับไป บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา *ตู้มมม!* แรงสั่นสะเทือนมหาศาลพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง ฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน เทียนไขทุกเล่มในห้องดับลงพร้อมกันในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้าปกคลุม แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความมืดคือ "แรงกดดัน" อันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ขยายเข้ามาใกล้ทุกขณะ [แจ้งเตือนระบบภารกิจด่วน: ตรวจพบการปรากฏตัวของ 'ผู้กล้าแห่งความมืด' (ร่างอวตารของหอคอยที่ล่มสลาย)] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: ศูนย์เปอร์เซ็นต์ — การต่อสู้ครั้งนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้] หน้าต่างระบบสีแดงฉานกะพริบวาบอยู่ตรงหน้าเซเรส พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องใต้ดิน... เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านช่องประตูเข้ามา ร่างนั้นสวมชุดเกราะอัศวินสีดำสนิทที่แผ่ออร่าความตาย และที่สำคัญที่สุด... บนอกเสื้อเกราะนั้น มีตราประทับรูปดาบไขว้กับกุหลาบสีชาดเช่นเดียวกับในบันทึกไม่มีผิดเพี้ยน! "ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียที สายเลือดที่ถูกลืม..." เสียงแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังลอดออกมาจากหมวกเหล็กอัศวิน พร้อมกับดาบยักษ์ในมือที่ส่องประกายแสงสีม่วงน่ากลัว เซเรสชักดาบข้างกายออกมาด้วยความเร็วสูง ร่างกายตื่นตัวเต็มที่ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่นัยน์ตากลับเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างในชุดเกราะสีดำค่อยๆ ถอดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนในแสงสลัวของเวทมนตร์ ใบหน้านั้น... มีเค้าโครงที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเซเรสและศาสตราจารย์เอลาร่านะครับ หวังว่าทุกท่านจะสนุกและตื่นเต้นไปกับปมปริศนาที่ค่อยๆ เผยออกมาในบทนี้นะครับ