การประลองกระชับมิตร

เสียงเหล็กกระทบกันสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก เศษประกายไฟสีส้มแดงสาดกระเซ็นราวกับฝูงหิ่งห้อยยามค่ำคืนในลานประลองกลางร่มเงาของหอคอยเวทมนตร์ที่กำลังร่วงโรย เสียงโห่ร้องและเสียงซุบซิบนินทาของเหล่านักเรียนชนชั้นสูงดังระงมผสมปนเปกันไปหมด "ดูหมอนั่นสิ... ไร้เวทมนตร์สิ้นเชิงแต่ยังกล้าแบกดาบไม้บิ่นๆ เล่มนั้นมาท้าประลองกับอัศวินฝึกหัดปีสามเนี่ยนะ ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก เซเรสไม่ได้ใส่ใจคำดูถูกเหล่านั้น ดวงตาคู่คมจ้องมองคู่ต่อสู้ตรงหน้าอย่างนิ่งสงบ ลมหายใจของเขาถูกปรับให้สม่ำเสมอตามหลักการไหลเวียนพลังปราณที่ศาสตราจารย์เอลาร่าเคยเคี่ยวเข็ญสอนสั่งในยามค่ำคืนที่ผ่านมา เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ ความสงสัยยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขาจากเหตุการณ์เมื่อวาน—*ทำไมรอยผนึกตระกูลราชวงศ์ในตัวเธอ ถึงเพิ่งปลดล็อกหลังจากที่เธอใช้ดาบเล่มนั้นล่ะ?!* คำถามเกี่ยวกับดาบปริศนาและตัวตนที่แท้จริงของเอลาร่ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่ตอนนี้ สมาธิทั้งหมดของเขาต้องถูกทุ่มเทให้กับสนามประลองเบื้องหน้า "ถอยไปซะ เซเรส! แกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้เวทที่โชคดีเข้ามาเรียนได้ นายท่านตระกูลคาร์ลอสจะสั่งสอนให้แกสำนึกเอง!" คาร์ล ​อัศวินฝึกหัดปีสามร่างใหญ่โต กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ อัดแน่นด้วยพลังเวทธาตุไฟที่ปะทุออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขายกดาบใหญ่เคลือบเปลวเพลิงขึ้นสูง เตรียมฟาดฟันลงมาด้วยพละกำลังทั้งหมดเพื่อจบการประลองในดาบเดียว เซเรสไม่ขยับเขยื้อน เขายืนหยัดในท่าเตรียมพร้อมแบบนักดาบโบราณ เท้าซ้ายก้าวไปข้างหน้า น้ำหนักตัวทิ้งลงต่ำอย่างมั่นคง สายตาจดจ้องไปยังจุดศูนย์ถ่วงของคู่ต่อสู้ *จังหวะห่างสามก้าว... การถ่าย10แรงจากสะโพกยังหลวม... มีช่องว่างตรงซี่โครงด้านขวา* สมองของเซเรสประมวลผลด้วยความเร็วสูงราวกับเวทมนตร์คำนวณ แม้เขาจะไร้ซึ่งมานาในกระแสเลือด แต่สิ่งที่เขาฝึกฝนมานับพันครั้งคือ "สายตาแห่งนักสู้" ที่มองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าเวทตรวจจับใดๆ ตู้ม! คาร์ลพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกไฟพุ่งชน ดาบเคลือบเพลิงหวาดผ่ากลางศีรษะหมายปลิดชีพ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนหลับตาด้วยความตกใจ เซเรสกลับก้าวเท้าหลบไปด้านข้างอย่างแนบเนียน ชนิดที่ปลายคมดาบเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียวเท่านั้น "อะไรกัน?!" คาร์ลอุทานด้วยความตื่นตระหนก ไม่คิดว่าเป้าหมายจะหลบพ้น เซเรสไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ด้ามดาบไม้ในมือถูกใช้ต่างค้อนกระแทกเข้าที่จุดประสาทใต้ซี่โครงของคู่ต่อสู้เต็มแรง แรงกระแทกสั่นสะเทือนทะลุเกราะเวทอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งพลังมานา แต่เต็มไปด้วยเทคนิคการส่งแรงเชิงกลที่สมบูรณ์แบบ อึก! คาร์ลทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ลลมหายใจขาดห้วง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความจุกเสียดจนพูดไม่ออก ดาบใหญ่ในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ลานประลองทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันช็อกขีดสุด ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหนุ่มไร้เวทมนตร์ จะล้มรุ่นพี่ปีสามผู้มีพลังเวทระดับกลางได้ภายในกระบวนท่าเดียว! บนระเบียงชั้นบนของหอคอย ศาสตราจารย์เอลาร่ายืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่ซ่อนความรู้สึกหลากหลายไว้ภายใต้ความเย็นชา มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เป็นจุดสังเกต *เติบโตขึ้นเร็วกว่าที่คิดสินะ... เซเรส* เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่รอยสักลึกลับที่ข้อมือซ้ายของตนเองซึ่งเริ่มเปล่งแสงจางๆ สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของเด็กหนุ่ม ทว่า ท่ามกลางความตกตะลึงและเสียงปรบมือประปรายจากเพื่อนร่วมชั้นบางคนที่แอบชื่นชม จู่ๆ อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ลมพายุหมุนขนาดเล็กก่อตัวขึ้นกลางลานประลอง พื้นศิลาแกร่งเริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว พร้อมกับปรากฏอักษรเวทโบราณสีดำสนิทลอยคว้างอยู่กลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในพื้นที่ระดับวิกฤต] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ผู้พิทักษ์แห่งหอคอยชั้นใต้ดินถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล] เสียงแจ้งเตือนที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเซเรสทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น เขารีบหันไปมองทางประตูเหล็กกล้าโบราณที่นำไปสู่ชั้นใต้ดินต้องห้าม—สถานที่ที่ศาสตราจารย์เอลาร่าเคยสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ใครก้าวล่วง แอ๊ด... เสียงบานประตูเหล็กหนาหนักค่อยๆ ถูกดันเปิดออกช้าๆ จากด้านใน ท่ามกลางความมืดมิดสนิท มีเงาร่างของสิ่งมีชีวิตบางอย่างก้าวเท้าออกมา พร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่ลากครูดไปกับพื้นหินดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบสงัด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเติบโตของเซเรสเสมอนะครับ