ม่านหมอกแห่งความลวง

"หยุุด..." น้ำเสียงของเซียนจื่อหยางเยียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู แต่มันกลับสั่นพร่าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ปลายกระบี่คู่กายของนางจี้ตรงไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ซึ่งแท้จริงแล้วควรเป็นทางเดินหินแกรนิตของค่ายกลโบราณ ทว่าบัดนี้ ภาพเบื้องหลังกลับบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดหมึกจีนที่ถูกหยดน้ำตาจนเลอะเลือน หลี่เฟยหลงก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้างนางอย่างเงียบเชือก สัมผัสแห่งจิตวิญญาณของเขาแผ่ซ่านออกไปดั่งใยแมงมุม ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว ไอร้อนคุกกรุ่นของทะเลทรายที่ควรแผดเผาเมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและละอองหมึกสีดำทึบที่ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย "นี่ไม่ใช่ค่ายกลลวงตาธรรมดา... มันคือ 'ค่ายกลกลืนวิญญาณร้อยศาสตรา'" หลี่เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมลุ่มลึก ดวงตาคมกราบดั่งพยัคฆ์กวาดมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง กระบี่เหล็กนิลกาฬในฝักสั่นไหวเบาๆ คล้ายส่งเสียงคำรามเตือนภัยจากสัญชาตญาณดิบของยอดฝีมือ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง ท่ามกลางหมอกสีเทาจัดที่เริ่มหนาทึบจนบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนมิดชิด ในยุทธภพนี้ ผู้ที่สามารถชักนำค่ายกลระดับบรรพกาลมาใช้สะกดรอยพวกเขาได้ มีเพียงศัตรูคู่อาฆาตจากสำนักมารโลหิตสวรรค์เท่านั้น "ท่านสัมผัสได้ถึงมันหรือไม่...?" เซียนจื่อหยางเอ่ยถามโดยไม่ละสายตาจากความว่างเปล่า นัยน์ตาคู่สวยของนางฉายแววระแวดระวังขั้นสุดยอด นางยกมือขึ้นลูบด้ามกระบี่เบาๆ เพื่อเรียกสมาธิ "จิตสังหารไม่ได้มาจากรอบตัว... แต่มมันมาจาก *ข้างใน* จิตสำนึกของเราเอง" คำพูดของนางทำให้หลี่เฟยหลงต้องขมวดคิ้วมุ่นทันที จริงดังว่า! ประสบการณ์การต่อสู้หลายสิบปีในสมรภูมิเลือดสอนเขาว่า ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดไม่เคยถืออาวุธอยู่ตรงหน้า หากแต่ซ่อนเร้นอยู่ภายในห้วงความคิดของตนเอง ภาพลวงตานี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อหลอกตา แต่มันกำลังดึงเอาปมในอดีต ความกลัวที่ฝังรากลึก และความรู้สึกผิดที่หลี่เฟยหลงพยายามกลบฝังไว้ก้นบึ้งของหัวใจให้ออกมาโลดแล่น *เปรี้ยง!* ฉับพลัน ท้องฟ้าสีเทาทะมึนเบื้องบนก็ผ่าสายฟ้าสีเลือดลงมาอย่างไร้ที่มา เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนแก้วหูแทบแตก ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวอีกครั้ง หมอกควันสีดำม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น ก่อนจะปรากฏร่างของเงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากม่านหมอก เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวเปื้อนเลือด ใบหน้าสลักเสลาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่หลี่เฟยหลงจดจำได้ไม่มีวันลืม... มันคือเงาอดีตของตัวเขาเองในวันที่สำนักกระบี่เดียวดายถูกเผาทำลาย! "เฟยหลง..." เสียงจากเงาร่างนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เจ้ายังจำคำสาบานในวันที่อาจารย์สิ้นชีพได้หรือไม่? เจ้าปล่อยให้พวกมันหนีไป... เจ้าเป็นคนอ่อนแอ!" หลี่เฟยหลงนิ่งงังไปชั่วลมหายใจ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเคร็งโดยอัตโนมัติ สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ที่ยึดถือมาตลอดชีวิตสั่นคลอนชั่วขณะ นี่คือบททดสอบจิตใจที่อันตรายที่สุด หากเขาหลงเชื่อภาพลวงนี้ จิตวิญญาณของเขาจะถูกกลืนกินและหลับใหลไปชั่วนิรันดร์ "อย่าไปฟังมัน!" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังของเซียนจื่อหยางดังขึ้นดั่งระฆังทองคำปลุกสติ นางก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ พร้อมกับชักกระบี่ออกจากฝัก แสงกระบี่เจิดจ้าบาดตาตัดผ่านความมืดมิดในทันที "มันไม่ใช่เขา... และเจ้าก็ไม่ใช่คนอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!" หลี่เฟยหลงสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมลมปราณแท้จริงโคจรผ่านจุดชีพจรทั่วร่าง ดวงตาที่เคยไหววูบกลับมาคมกลาและมั่นคงดั่งหินผาอีกครั้ง เขายื่นมือไปแตะไหล่บางของเซียนจื่อหยางเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่นให้แก่กันและกัน ทว่า... ในวินาทีที่ภาพเงาร่างอดีตของเขากำลังเงื้อกระบี่เข้าประชิดตัว ท้องฟ้าสีเลือดเบื้องบนก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เสียงระฆังโบราณดังขึ้นก้องกังวานสามครั้งซ้อน พร้อมกับปรากฏการณ์ประหลาดที่ทำให้ทั้งสองต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หมอกควันสีดำรอบตัวไม่ได้สลายหายไป แต่มันกลับหลอมรวมกันกลายเป็นประตูศิลาโบราณบานยักษ์ที่สลักอักขระมารโบราณ และเหนือประตูนั้น... มีร่างของบุคคลผู้หนึ่งยืนไขว้หลังรอคอยพวกเขาอยู่ ร่างนั้นสวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ปล่อยกลิ่นอายพลังปราณที่กดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว บุคคลลึกลับผู้นั้นค่อยๆ หันกลับมา ชำเลืองมองพวกเขาด้วยแววตาสมเพชเวทนา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลี่เฟยหลงเย็นเฉียบถึงกระดูกดำ... "ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพของพวกเจ้า... ทายาทคนสุดท้ายแห่งสำนักกระบี่เดียวดาย และผู้ถือกุญแจโลหิตสวรรค์" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความมืดมิดนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานะครับ พยัคฆ์ขาวคำรามขอคารวะจากใจจริงครับ