สมบัติลับในป่าหลังเขา

"คุณกลับมาเร็วกว่ากำหนดสามวันนะคะ... หรือว่าหูทิพย์ตาค่ายทหารฝั่งโน้น ส่งข่าวว่าภรรยาคนนี้กำลังจะเผาครัวตระกูลจ้าวทิ้งเสียก่อนกันแน่?" หลินเฟยเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไม่มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวยังคงถือทัพพีไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าในหม้อดินเผาอย่างใจIเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนชั้นดีลอยอวลไปทั่วห้องครัวคับแคบ ตัดกับความเย็นชาดุจน้ำแข็งบนใบหน้าคมคายของนายทหารหนุ่มที่ยืนขวางประตูอยู่ จ้าวเหวินหลงกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจรอบกายภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าฝ้ายสีมอๆ ที่เคยหลวมโคร่งบัดนี้กลับดูพอดีตัว ผิวพรรณที่เคยแห้งกร้านตามประสาคนงานในชนบทกลับเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดผวาเวลาต้องสบตาเขาเหมือนเก่าก่อน ทว่ากลับมีความเย่อหยิ่งท้าทายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ "ผมปฏิบัติภารกิจเสร็จเร็วกว่ากำหนด..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้จนหลินเฟยเฟยต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "แล้วนี่คุณกำลังทำอะไร กลิ่นยาจีนนี่... ไปเอามาจากไหน ทั้งที่ในบ้านเราไม่มีเงินเหลือแม้แต่เหมาแป้งสาลี" "เรื่องนั้นไม่ต้องรบกวนท่านนายทหารผู้สูงส่งหريقหรอกค่ะ" หลินเฟยเฟยยิ้มหวานหยด แต่รอยยิ้มนั้นไม่ส่งไปถึงดวงตาเลยสักนิด เธอกวาดตามองร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเลือดและสนามรบ ก่อนจะเบนความสนใจกลับไปยังหม้อซุปในมือ สมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้ไม่ได้ซื้อหามาจากตลาดมืดที่ไหน แต่มันคือโสมภูเขาอายุร้อยปีที่เธอแอบหยิบออกมาจาก "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ" ในห้างสรรพสินค้าครบวงจรที่ติดตัวเธอมาตอนทะลุมิติ ไม่เพียงแต่ช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรงเท่านั้น แต่สารสกัดบางส่วนยังถูกนำไปแปรรูปเป็นยาสมานแผลชั้นดีเพื่อเตรียมนำไปปล่อยขายทำกำไรก้อนโตในคืนนี้ต่างหาก ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังเผชิญหน้ากันด้วยบรรยากาศตึงเครียด เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงแหลมสูงของจ้าวชุนเหมย แม่สามีตัวแสบที่ตะโกนโกลาหลอยู่ด้านนอก "เฟยเฟย! นังลูกสะใภ้ตัวดี! ฉันได้กลิ่นเนื้อตุ๋นลอยมาจากบ้านแก แกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียวใช่ไหม คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ บ้านนี้ไม่มีกฎให้สะใภ้แอบกินของดีลับหลังแม่สามีหรอก!" จ้าวชุนเหมยผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาต ร่างท้วมในชุดเสื้อผ้าสีหม่นพุ่งตรงเข้ามาหมายจะเปิดฝาหม้อดินดูให้เห็นกับตา แต่ยังไม่ทันที่มือเหี่ยวย่นจะได้สัมผัสขอบหม้อ ร่างสูงใหญ่ของบุตรชายก็ก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน "แม่ครับ ดึกดื่นค่ำคืนแล้ว มาโวยวายอะไรตรงนี้" จ้าวเหวินหลงขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกรำคาญใจฉายชัดในแววตา จ้าวชุนเหมยชะงักกึกด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบุตรชายคนโปรดมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า นางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอัดอั้นตันใจทันที รีบฟ้องร้องลูกชายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เหวินหลง ลูกกลับมาก็ดีแล้ว! ดูภรรยาตัวดีของลูกสิ นางหากินลับๆล่อๆ ในบ้าน แถมยังมีเงินซื้อเนื้อตุ๋นยาจีนกินกันสองต่อสองโดยไม่แบ่งฉันกับน้องสาวเลยสักนิด นางตั้งใจจะอกตัญญูต่อฉันชัดๆ!" หลินเฟยเฟยแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ วางทัพพีลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่ดังพอเหมาะเพื่อดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามอง "คุณแม่คะ พูดให้มันน้อยๆ หน่อย เงินซื้อสมุนไพรพวกนี้มาจากไหนเหรอคะ? ในเมื่อเดือนก่อนคุณแม่เพิ่งจะยึดเงินเบี้ยเลี้ยงที่พี่เหวินหลงส่งมาให้ฉันไปจ่ายค่าสินสอดให้น้องสาวจนหมดเกลี้ยง แม้แต่แป้งหยาบก้อนเดียวในไหยังไม่มี ถ้าฉันไม่หาทางดิ้นรนหาเงินเองเกรงว่าพวกเราคงอดตายกันไปข้างหนึ่งแล้วกระมังคะ" คำพูดเฉียบคมราวกับใบมีดกรีดแทงใจดำ ทำให้จ้าวชุนเหมยหน้าชาผ่าว อ้าปากพะงาบๆ เถียงไม่ออก "หลินเฟยเฟย เธอ..." "พอได้แล้วครับแม่!" จ้าวเหวินหลงเอ่ยตัดบทเสียงเข้ม แววตาคมกริบมองมารดาด้วยความผิดหวัง เขาเป็นทหารที่ซื่อตรงต่อหน้าที่ แต่ไม่ได้แปลว่าเขาจะโง่เขลาเบาปัญญา เรื่องที่มารดาคอยกดขี่ข่มเหงภรรยาในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่มีหรือที่เขาจะไม่รู้ระแคะระคาย เพียงแต่คิดว่าอยู่ร่วมบ้านกันควรอดทน แต่วันนี้... ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของหลินเฟยเฟย กลับทำให้เขารู้สึกว่าภรรยาคนนี้ไม่ได้อ่อนแอให้ใครรังแกได้อีกต่อไปแล้ว ยามดึกสงัดเมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินเฟยเฟยรอจนกระทั่งจ้าวชุนเหมยกลับเรือนไป และจ้าวเหวินหลงเดินไปตรวจตราความเรียบร้อยรอบบ้าน นางก็แอบย่องออกจากห้องนอนทางประตูด้านหลัง มุ่งหน้าสู่ผืนป่าทึบหลังหมู่บ้าน ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัว นางหยิบ "ตะกร้าสมุนไพรวิเศษ" ที่บรรจุโสมป่าและเห็ดหลินจือคุณภาพเยี่ยมยอดออกมาจากมิติลับ สินค้าล้ำค่าเหล่านี้หากนำไปขายในตลาดมืดของเมืองหลวงเขตใกล้เคียง จะสามารถทำกำไรได้มหาศาลพอที่จะซื้อที่ดินและตั้งตัวเป็นเศรษฐินีได้ในชั่วข้ามคืน ทว่า ขณะที่นางกำลังก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในเขตป่าลึกเพื่อหาจุดนัดพบนัดหมายกับพ่อค้าคนกลาง เสียงฝีเท้าฝ่ากิ่งไม้แห้งก็ดังขึ้นไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด! "ดึกดื่นป่านนี้ ภรรยาของผมคิดจะเอาสมุนไพรล้ำค่าพวกนี้ไปส่งให้ชายชู้ที่ไหนกัน ถึงได้แอบย่องออกมาคนเดียวเงียบๆ แบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังชิดติดใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่เข้าโอบกอดเอวบางไว้แน่นจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทำให้หลินเฟยเฟยสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะเมื่อหันกลับไปสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และหึงหวงของนายทหารหนุ่ม! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนการเดินทางของเฟยเฟยมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!