ความโกลาหลในครัวเรือน

เสียงกระแทกของถ้วยกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังสนั่นห้องโถงบ้านตระกูลจ้าว ตามมาด้วยเสียงกรีดแหลมสูงของจ้าวชุนเหมยที่ดังทะลุผนังดินอัดออกไปถึงลานบ้าน ทำเอาไก่ที่กำลังคุ้ยเขี่ยหาหนอนถึงกับแตกตื่นกระพือปีกพับๆ วิ่งหนีกันอลหม่าน "หลินเฟยเฟย! แกมันนางปีศาจอกตัญญู! กล้าดียังไงถึงเอาเนื้อหมูสามชั้นครึ่งชั่งนั่นไปซ่อนไว้ในห้องเก็บฟืนคนเดียว! ครอบครัวเรายากจนข้นแค้น น้องสามกำลังจะสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร ต้องบำรุงร่างกาย แกมันเห็นแก่ตัว คิดจะกินคนเดียวหรือไง!" หลินเฟยเฟยยืนพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองแม่สามีที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นผมที่เคยหวีเรียบร้อยยามนี้หลุดลุ่ยเพราะความหัวเสีย นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของสะใภ้รองตระกูลจ้าวยังยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน "แม่คะ... พูดจาให้เกียรติกระเพาะอาหารของฉันด้วยค่ะ" เฟยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังสำลัก "เนื้อหมูสามชั้นครึ่งชั่งนั้น ฉันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและการเอาตั๋วอาหารของตัวเองไปแลกที่สหกรณ์หมู่บ้านเมื่อวานนี้ ไม่ใช่เงินในกระเป๋าของแม่ หรือว่าในสายตาของแม่ สมบัติทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ แม้แต่ลมหายใจของฉัน ก็ต้องกลายเป็นของปรเปอเรอร์ให้น้องสามผู้แสนประเสริฐของแม่ทั้งหมดคะ?" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้จ้าวชุนเหมยหน้าเปลี่ยนสี นางพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าข้อมือของเฟยเฟยมาหยิกให้สะใจ แต่มีหรือที่อดีตเชฟฝีมือฉกาจผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับภัตตาคารมาแล้วจะยอมให้ทำร้ายง่ายๆ เฟยเฟยเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย พร้อมกับยื่นขาออกไปขัดขาแม่สามีเบาๆ ส่งผลให้จ้าวชุนเหมยที่พุ่งมาด้วยแรงอารมณ์เสียหลักถลาไปชนกับตู้ไม้ไผ่เก่าๆ จนข้าวของบนตู้ร่วงลงมากองกับพื้นเสียงดังเพล้ง! "โอ๊ย! นังลูกสะใภ้สารเลว! แกกล้าทำร้ายแม่สามีเรอะ! พ่อมัน! เหวินเฉียง! ดูเอาเถอะว่าเมียของไอ้เหวินหลงมันปีนเกลียวฉันขนาดไหนแล้ว!" จ้าวชุนเหมยโวยวายลั่นบ้าน ดึงทึ้งผมตัวเองและนั่งลงโวยวายกับพื้นดินราวกับเด็กเอาแต่ใจ จ้าวเหวินเฉียง สามีของน้องสาวคนเล็ก และจ้าวต้าหลุนผู้เป็นพ่อ เดินหน้าเคร่งเครียดก้าวเข้ามาในห้องโถง ใบหน้าของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นสภาพบ้านเรือนที่วุ่นวาย "เฟยเฟย ทำไมถึงทำตัวก้าวร้าวกับแม่เขานักล่ะ?" จ้าวต้าหลุนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำกดดัน "ถึงยังไงนางก็เป็นแม่ของเหวินหลง พี่น้องในบ้านเราต้องช่วยเหลือกัน เนื้อนั่น ถือว่าแบ่งๆ กันกินเถอะ น้องสามกำลังเรียนหนังสือสำคัญที่สุด" เฟยเฟยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวทำให้ผู้ชายทั้งสองคนในบ้านชะงัก นางกวาดสายตามองพ่อสามีและน้องเขยด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคม "ช่วยเหลืองั้นหรือคะคุณพ่อ?" เฟยเฟยทวนคำ น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้น "ตอนที่ฉันแต่งเข้ามาในตระกูลจ้าวใหม่ๆ ตั๋วผ้าและเงินสินสอดถูกแม่ยักยอกไปซื้อจักรยานให้น้องสามหมด ตอนที่ฉันป่วยหนักเมื่อฤดูหนาวก่อน แม่บอกว่าเปลืองยาปล่อยให้ฉันนอนหนาวสั่นเกือบตายบนเตียงเตาที่ไร้ฟืน และตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารที่พี่เหวินหลงส่งกลับมาบ้านครึ่งหนึ่ง... มันหายไปไหนหมดคะ? ทำไมน้องสามถึงมีปากกาซึมหมึกราคาแพงใช้ แต่น้องสะใภ้อย่างฉันต้องใส่เสื้อผ้าปะชุนจนแทบไม่เหลือเนื้อผ้าเดิมอยู่แล้ว!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที จ้าวเหวินเฉียงหน้าเสียหลบตา ส่วนจ้าวต้าหลุนขมวดคิ้วมุ่นเพราะเถียงไม่ออก เนื่องจากเรื่องเงินเดือนของเหวินหลงเป็นความจริงที่พวกเขาพยายามปิดบังมาตลอด ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบระเบิด เฟยเฟยก็แอบส่งจิตสัมผัสเข้าไปใน "มิติลับห้างสรรพสินค้า" ที่ซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึกของนาง พริบตานั้นกลิ่นหอมกรุ่นของ "เป็ดพะโล้สูตรโบราณ" ที่นางแอบตุ๋นไว้ในมิติลับตั้งแต่มืดค่ำก็ลอยฟุ้งทะลุออกมาเบาๆ ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศจีนหอมละมุนที่เตะจมูกคนในบ้านจนทุกคนต้องสูดปากกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปตามสัญชาตญาณ กลิ่นหอมนี้ทรงพลังเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ มันดึงดูดความสนใจของทุกคนในบ้านให้หันขวับมามองที่ประตูห้องครัวเป็นตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นอาหารอันเย้ายวน เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง... จ้าวเหวินหลง สามีผู้ควรจะอยู่ค่ายทหาร กลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าบ้านในยามวิกาลอย่างไม่มีใครคาดคิด! ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามความมันส์สะใจในตอนนี้นะคะ!