ฟาดกลับด้วยความเหนือชั้น

“ใครจะไปคิดคะว่าใต้พื้นกระดานห้องนอนของท่านแม่ จะซ่อนสมบัติที่พวกเราทุกคนในบ้านต่างช่วยกันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานจนแทบจะอดมื้อกินมื้อมานานหลายปี” เสียงของหลินเฟยเฟยดังกังวานก้องไปทั่วลานกลางหมู่บ้าน ท่ามกลางความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง ชาวบ้านนับร้อยชีวิตที่มาประชุมรวมตัวกันต่างหันมามองจ้าวชุนเหมยเป็นตาเดียว สตรีสูงวัยผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังนั่งเชิดหน้าชูตาประกาศกร้าวว่าสะใภ้สามอย่างหลินเฟยเฟยนั้น ‘ฟุ่มเฟือย’ และ ‘อกตัญญู’ ถึงกับใบหน้าถอดสี ซีดเผือดจนแทบจะกลายเป็นกระดาษ จ้าวชุนเหมยถลึงตาใส่ลูกสะใภ้ มือที่สั่นเทาพยายามคว้าไม้เท้าขึ้นมาเคาะพื้น “หลินเฟยเฟย! เจ้าจะมากล่าวหาข้าด้วยเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ไม่ได้นะ! คนในหมู่บ้านดูเอาเถิด สะใภ้ชั่วคนนี้พยายามจะใส่ร้ายแม่สามีเพียงเพื่อจะผลาญเงินในบ้าน!” หลินเฟยเฟยไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยืนนิ่งสงบ แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนที่ผ่านการลับมาอย่างดี เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือบัญชีรายรับรายจ่ายที่เธอจดบันทึกไว้อย่างละเอียดตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา และเงินจำนวนหนึ่งที่เธอกล้าตัดสินใจนำออกมาแสดงต่อหน้าธารกำนัลในวันนี้ “เหลวไหลหรือคะ? ถ้าอย่างนั้นเงินก้อนนี้ที่ข้าบังเอิญ ‘พบ’ ในถุงผ้าเก่าๆ ใต้พื้นไม้ผุๆ ของท่านแม่ ท่านจะอธิบายว่าอย่างไรคะ” เฟยเฟยโยนถุงผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ตัวกลาง เสียงเหรียญกษาปณ์และธนบัตรใบย่อยกระทบกันดังกังวานชัดเจนในความเงียบ จ้าวเหวินหลงที่ยืนอยู่เคียงข้างภรรยาเพียงก้าวเดียวขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของนายทหารหนุ่มฉายแววเย็นชาไปทางมารดาของตน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่การยืนเคียงข้างภรรยาอย่างมั่นคงก็เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาพร้อมจะปกป้องหลินเฟยเฟยจนถึงที่สุด “พี่ใหญ่ พี่รอง… พวกท่านยังจำได้ไหมว่าหน้าหนาวปีที่แล้ว พวกเราต้องกินเพียงน้ำต้มผักเพราะท่านแม่บอกว่าเงินในบ้านหมดเกลี้ยง? แต่นี่คืออะไรคะ? สมุดบัญชีธนาคารในชื่อของท่านแม่ที่มียอดเงินสะสมจนน่าตกใจ แล้วไหนจะทองคำแท่งขนาดเล็กนี่อีก” บรรยากาศรอบลานประชุมเริ่มเปลี่ยนไป เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านดังขึ้นเรื่อยๆ จ้าวชุนเหมยรู้สึกเหมือนถูกกดดันจากรอบทิศทาง เธอพยายามจะโวยวายหาทางเอาตัวรอดตามนิสัยเดิม “นั่น… นั่นมันเป็นเงินเก็บส่วนตัวของข้า! เป็นมรดกจากบรรพบุรุษ!” “มรดกจากบรรพบุรุษหรือคะ?” หลินเฟยเฟยยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้จ้าวชุนเหมยต้องหนาวสะท้านถึงสันหลัง “ในเมื่อท่านแม่บอกว่าเป็นมรดก งั้นคงไม่ว่าอะไรหากข้าจะขอให้หัวหน้าหมู่บ้านช่วยตรวจสอบว่า ‘มรดก’ ก้อนนี้ มันเป็นเงินที่หักมาจากค่าแรงของพี่สามตอนที่ไปขุดเหมือง หรือเป็นเงินที่ข้าขายงานปักแลกเปลี่ยนมากันแน่” จ้าวเหวินหลงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง “แม่ครับ หากเงินนี้เป็นเงินของบ้านจ้าวอย่างที่เฟยเฟยว่ามา ผมในฐานะลูกชายและเป็นหัวหน้าครอบครัวคนปัจจุบัน ขอเสนอให้นำเงินนี้แบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับค่าดูแลท่านแม่ในยามชรา ส่วนหนึ่งคืนให้พี่ใหญ่พี่รอง และอีกส่วนนำเข้ากองกลางเพื่อซ่อมแซมบ้านที่เริ่มผุพัง” คำพูดของจ้าวเหวินหลงเป็นดั่งการตอกตะปูฝาโลง จ้าวชุนเหมยหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ชาวบ้านต่างพยักหน้าเห็นด้วย นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของครอบครัวจ้าว แต่เป็นเรื่องของคุณธรรมและความยุติธรรมที่คนในหมู่บ้านต่างให้ความสำคัญ ทว่าท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย สายตาของหลินเฟยเฟยกลับไปสะดุดเข้ากับบุคคลหนึ่งที่ยืนปะปนอยู่ท้ายแถวคนกลุ่มนั้น หญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าที่ดูไม่คุ้นตาและดูภูมิฐานผิดกับชาวบ้านทั่วไป สายตาของหล่อนจ้องมองมาที่เฟยเฟยด้วยความอาฆาตแค้นอย่างไม่ปิดบัง เฟยเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจำได้ว่าในมิติลับของเธอมีบันทึกความทรงจำบางส่วนเกี่ยวกับสายการค้าในตัวเมือง และสตรีคนนี้… คือเจ้าของโรงงานทอผ้าที่เธอเคยส่งงานปักไปขายผ่านตลาดมืด แต่เหตุใดหญิงผู้นี้ถึงมาปรากฏตัวที่หมู่บ้านที่ห่างไกลเช่นนี้ได้? ทันใดนั้น สตรีคนนั้นก็ก้าวออกมาจากฝูงชนพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุก “คุณนายจ้าว ดูเหมือนท่านจะโดนลูกสะใภ้เล่นงานจนเสียท่าเลยนะคะ แต่ดูท่าว่า… สะใภ้ของคุณคงจะลืมไปว่า เงินพวกนี้ไม่ใช่แค่เงินธรรมดา เพราะมันมี ‘ตราประทับ’ ของธนาคารที่ถูกขโมยมาจากห้องนิรภัยที่ข้าดูแลอยู่!” คำพูดนั้นทำให้ทั้งลานประชุมเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม หลินเฟยเฟยชะงักไป ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ นี่ไม่ใช่การแย่งชิงเงินทองในครอบครัวธรรมดาเสียแล้ว แต่เธอกำลังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่ใหญ่โตกว่านั้น จ้าวเหวินหลงคว้ามือภรรยาไว้แน่น ดวงตาเข้มจัดของเขาสบตากับสตรีปริศนาอย่างระแวดระวัง ในขณะที่จ้าวชุนเหมยที่กำลังจะล้มพับไป กลับมีท่าทีเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาของนางเริ่มวาวโรจน์ด้วยความหวังอันริบหรี่ “หึ… เจ้าคิดว่าจะชนะข้าได้งั้นรึ หลินเฟยเฟย? ในเมื่อเจ้าอยากเปิดโปงนัก ก็จงเตรียมตัวรับความฉิบหายที่กำลังจะมาเยือนบ้านจ้าวให้ดี!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยเฟยในตอนที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!