สามีทหารปรากฏตัว

"ฉันบอกว่าไม่ต้องเก็บ! เอาชุดเก่าพวกนั้นไปเผาทิ้งซะ ต่อไปนี้ในบ้านหลังนี้จะไม่มีเสื้อผ้าที่ปะชุนจนมองไม่เห็นเนื้อผ้าเดิมอีก!" เสียงของหลินเฟยเฟยดังแว่วมาจากลานบ้าน น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดราวกับประกาศิต แม้แต่นกกระจอกที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ยังต้องบินหนีด้วยความตกใจ จ้าวชุนเหมยที่กำลังจะอ้าปากเถียงด้วยความโกรธจัดกลับต้องชะงักค้าง เมื่อเห็นหลินเฟยเฟยโยนผ้าพันคอเนื้อดีสีสดใสที่เธอเพิ่งเอามาจาก 'มิติ' ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ "สะใภ้สาม! แกมันเหลิงไปใหญ่แล้วนะ! เงินทองไม่ใช่ใบไม้จะมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ได้ยังไง!" จ้าวชุนเหมยแผดเสียง ดวงตาที่หรี่เล็กมองจ้องไปยังข้าวของใหม่ๆ ที่เฟยเฟยทยอยนำออกมาไม่หยุดหย่อนในช่วงสัปดาห์นี้ หลินเฟยเฟยไม่แม้แต่จะปรายตามองแม่สามี มือเรียวบางของเธอสาละวนอยู่กับการจัดเรียงกระป๋องเนื้อตุ๋นและขวดเครื่องปรุงรสที่แอบหยิบมาจากมิติห้างสรรพสินค้า เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "แม่คะ... ในเมื่อแม่ชอบพูดถึงเรื่องเงินนัก งั้นลองคำนวณดูไหมคะว่าค่ารักษาพยาบาลตอนที่ฉันป่วยเพราะต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อประหยัดเงินให้บ้านนี้ มันคุ้มกับเสื้อผ้าตัวละไม่กี่หยวนที่ฉันเพิ่งซื้อมาไหม? อีกอย่าง เงินที่ฉันหาได้จากการขายถั่วคั่วเกลือเมื่อวาน มันก็มากพอจะซื้อความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้ตัวเองไม่ใช่หรือคะ?" ประโยคนั้นเชือดเฉือนจนจ้าวชุนเหมยหน้าชา ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาถึงหน้าผาก แต่ก่อนที่นางจะได้ทันสาปแช่ง ประตูรั้วไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนบานพับส่งเสียงลั่น ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าคมสันที่กร้านแดดดูเคร่งขรึมและเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสภาพบ้านที่ดูผิดหูผิดตาไปจากที่เขาจำได้ โดยเฉพาะร่างของภรรยาที่ดูสดใสและมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเมื่อสามเดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัด จ้าวเหวินหลงหยุดยืนนิ่ง เขามองภรรยาที่กำลังยืนประจันหน้ากับแม่ของเขาด้วยท่าทีไม่ยอมคน ความคาดหวังว่าเขาจะกลับมาเจอเมียสาวผู้หวาดกลัวและอ่อนแอพังทลายลงในพริบตา "เหวินหลง!" จ้าวชุนเหมยรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นผู้ถูกกระทำทันที นางปรี่เข้าไปหาบุตรชายพร้อมเสียงสะอื้น "ลูกกลับมาก็ดีแล้ว! ดูสิ สะใภ้สามนางนี้มันบ้าคลั่งไปแล้ว! เอาเงินไปซื้อของฟุ่มเฟือย แถมยังกล้าเถียงแม่ฉอดๆ ไม่เหลือความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด!" จ้าวเหวินหลงไม่ได้ขยับเข้าไปหาแม่ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หลินเฟยเฟยเพียงคนเดียว ลมหายใจของเขาสะดุดเล็กน้อยเมื่อภรรยาหันกลับมาสบตาเขาด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดหวั่น... หรือความรักใคร่แบบคนคลั่งรักเหมือนที่ผ่านมา หลินเฟยเฟยวางกระป๋องเครื่องปรุงลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของโลหะดูราวกับเสียงระฆังเตือนภัย เธอไม่ได้วิ่งเข้าไปกอดเขาเหมือนในอดีต แต่กลับยืนกอดอก มองดูสามีที่ห่างหายไปนานด้วยสายตาเรียบเฉย "กลับมาแล้วเหรอคะ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนจ้าวเหวินหลงรู้สึกใจหายวาบ "ถ้าจะมากินข้าวละก็... ในครัวมีแค่ผักต้ม ถ้าอยากกินอะไรที่ดีกว่านั้น คงต้องไปหาเอาเองนะคะ เพราะฉันเพิ่งเปลี่ยนนโยบายการทำอาหารให้คนที่ไม่ช่วยทำมาหากิน" ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้าน จ้าวชุนเหมยอ้าปากค้าง ส่วนจ้าวเหวินหลงกระชับสายกระเป๋าเป้ทหารแน่นขึ้น ความเย็นชาในดวงตาของเขาสั่นไหว เขาเดินผ่านแม่ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฟยเฟยเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของป่าเขาและดินปืนที่ติดตัวเขามาปะทะเข้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่สมุนไพรที่เฟยเฟยเพิ่งใช้ "นั่นคือวิธีทักทายสามีที่เพิ่งกลับจากการฝึกภาคสนามมาสามเดือนเหรอ?" จ้าวเหวินหลงเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนน่าขนลุก หลินเฟยเฟยขยับยิ้มหวาน ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับซ่อนคมมีดเอาไว้ เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของชายหนุ่ม "ถ้าคุณอยากได้การต้อนรับที่อบอุ่น... คุณคงต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นก่อนนะคะว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา คุณยังมีฉันอยู่ในหัวใจบ้าง หรือแค่เห็นฉันเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้านหลังนี้" ในจังหวะที่จ้าวเหวินหลงกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอ จู่ๆ เสียงเคาะประตูรั้วก็ดังขึ้นอย่างร้อนรน ตามมาด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดูตื่นตระหนกจนผิดปกติ "เหวินหลง! เฟยเฟย! ออกมาเร็วเข้า! เกิดเรื่องใหญ่ที่โกดังเสบียงของกองทัพที่ส่งมาพักไว้ท้ายหมู่บ้านแล้ว ไฟไหม้ลามไปถึงกองฟางข้างๆ บ้านพวกเจ้า!" หลินเฟยเฟยเบิกตากว้าง เธอรีบวิ่งออกไปที่รั้วพร้อมกับจ้าวเหวินหลง แต่ทว่า... เมื่อไปถึงจุดที่ควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่แค่เปลวไฟ แต่มันคือลังไม้ใบใหญ่ที่มีตราประทับลับเฉพาะของมิติห้างสรรพสินค้าของเธอ ซึ่งเธอเพิ่งจะ 'เผลอ' วางทิ้งไว้หลังบ้านเพื่อเตรียมนำไปขายที่ตลาดมืด และบัดนี้มันกำลังถูกเปลวไฟเลียเล้าจนฝาลังเผยอออก เผยให้เห็นสินค้าสมัยใหม่ที่ไม่มีทางพบเห็นได้ในยุค 70 จ้าวเหวินหลงที่วิ่งตามมาข้างหลังหยุดกึก สายตาของเขามองเห็นสิ่งของแปลกตาภายในลังนั้นชัดเจนเต็มสองตา ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่คาดคั้นจนคนมองแทบหยุดหายใจ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยเฟยในตอนที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!