มิติลับห้างสรรพสินค้า

“ถ้าคิดจะขี้เกียจสันหลังยาวในบ้านของฉัน ก็เตรียมตัวเก็บข้าวของไสหัวไปตั้งแต่ตอนนี้เลย หลินเฟยเฟย! ข้าวสารในบ้านเหลือไม่ถึงครึ่งกระสอบ แต่เธอยังจะกล้านอนอืดเป็นศพไร้ญาติอยู่อีกหรือ!” เสียงแผดกร้าวของจ้าวชุนเหมยดังทะลุผนังดินเหนียวเข้ามา สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นจากความตาย หลินเฟยเฟยลืมตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดจากพิษไข้ในตอนแรกมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด เธอขยับนิ้วมือเพียงเล็กน้อย ภาพห้างสรรพสินค้าติดแอร์เย็นฉ่ำในมิติจิตก็ปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์ “แม่คะ... ถ้าแม่ยังไม่หยุดแหกปาก ก็เชิญไปตะโกนให้ต้นไม้ฟังเถอะค่ะ ร่างกายฉันไม่ได้มีไว้ให้แม่มาออกคำสั่งตั้งแต่หัววันแบบนี้” เฟยเฟยลุกขึ้นนั่งพิงผนัง ดวงตาสงบนิ่งทว่าแฝงประกายความคมกริบแบบที่คนในบ้านไม่เคยเห็นมาก่อน จ้าวชุนเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับถูกตบหน้าด้วยความเย็นชาของสะใภ้ที่ไม่เคยกล้าหือ “นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไง...” เฟยเฟยไม่ได้รอให้แม่สามีสาธยายคำด่าทอ เธอเบี่ยงตัวหลบเข้ามุมมืดของห้อง แล้วพุ่งสมาธิไปยัง ‘มิติลับ’ เพียงชั่วพริบตา นิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ เธอเลือกหยิบ ‘หมูสามชั้นสไลด์เกรดพรีเมียม’ และ ‘น้ำมันพืชขวดสะอาด’ ออกมาจากชั้นวางในห้างฯ กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อสดใหม่ช่างยั่วน้ำลายเสียจริง ในเมื่อคนพวกนี้ชอบนักกับการกดขี่เธอด้วยความหิวโหย วันนี้เธอจะทำให้ตระกูลจ้าวรู้ว่า ‘สวรรค์ประทานพร’ นั้นมีอยู่จริง ในครัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน เฟยเฟยจุดไฟอย่างคล่องแคล่ว เสียงน้ำมันร้อนๆ กระทบกับชิ้นเนื้อสดในกระทะเหล็กดังซู่ซ่า กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและเนื้อย่างระดับเชฟมิชลินตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน ไม่ใช่กลิ่นข้าวต้มจางๆ แบบที่เคยได้รับ แต่เป็นกลิ่นหอมของเนื้อสัตว์ที่หายากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้! จ้าวชุนเหมยที่กำลังจะเปิดปากด่าเดินถือไม้เรียวเข้ามาในครัว แต่แล้วเท้าของนางก็หยุดกึก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในกระทะของเฟยเฟย “เธอ... เธอไปเอาเนื้อนั่นมาจากไหน! นี่มันผิดกฎหมายนะ! นังลูกสะใภ้ตัวดี แกแอบไปขโมยของหลวงมาใช่ไหม!” จ้าวชุนเหมยหน้าซีดเผือด ความโลภและความหวาดกลัวตีกันยุ่งอยู่ในแววตา เฟยเฟยคลี่ยิ้มหวาน หยิบชิ้นหมูขึ้นมาวางบนชามดินเผา “ของหลวงหรือคะ? ฉันก็แค่ ‘คนดวงดี’ ที่หาสิ่งเหล่านี้มาได้จากความมืดมิดในป่าหลังบ้าน ถ้าแม่กลัวความผิดจะฟ้องหน่วยตรวจการก็เชิญนะคะ แต่บอกไว้ก่อนว่า ถ้าอาหารมื้อนี้ถูกทิ้ง... พรุ่งนี้ฉันจะไม่ทำอะไรให้คนในบ้านกินอีกเลย รวมถึงส่วนแบ่งอาหารของแม่ด้วย” คำขู่ที่เรียบเฉยแต่หนักแน่นทำให้จ้าวชุนเหมยถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นเอาชนะทุกความกลัวไปหมดแล้ว ในขณะที่เฟยเฟยกำลังบรรจงคลุกเคล้าหมูสามชั้นกับซีอิ๊วสูตรพิเศษจากมิติ ประตูบ้านก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างสูงกำยำในชุดทหารสีเขียว จ้าวเหวินหลงกลับมาเร็วกว่ากำหนด ใบหน้าคมเข้มดูเหนื่อยล้า แต่เมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้าน เขากลับขมวดคิ้วแน่น กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่รอบตัวภรรยาทำให้เขานิ่งงันไปทันที “เฟยเฟย...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่า สายตามองแผ่นหลังบางที่ดูเปลี่ยนไปอย่างเหลือเชื่อ เฟยเฟยหันกลับมา มือหนึ่งถือตะหลิว สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เป็นทั้งสามีและคนแปลกหน้าสำหรับเธอคนเดิม “กลับมาทันเวลาพอดีเลยค่ะเหวินหลง... วันนี้เมนูเด็ดของฉันไม่ได้มีแค่หมูสามชั้น แต่ยังมี ‘ความลับ’ อีกหนึ่งอย่างที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะบอกคุณ” จ้าวชุนเหมยทำท่าจะขัดขวาง แต่เมื่อเห็นแววตาเฉียบคมของบุตรชายที่จ้องมองมา นางก็รีบรูดซิปปากถอยฉากออกไปทันที เหวินหลงก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากกายภรรยา เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาต่ำลึกและเต็มไปด้วยความนัย “คนในหมู่บ้านเริ่มลือกันแล้วว่าเห็นแสงประหลาดจากห้องนอนเรา... เฟยเฟย บอกผมมาตามตรง คุณคือใครกันแน่?” ขณะที่เฟยเฟยกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูบ้านรัวเร็วและหนักแน่นก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยหมู่บ้านที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “เปิดประตู! จ้าวเหวินหลง! มีคนแจ้งมาว่าบ้านของนายซ่อนแหล่งอาหารเถื่อนไว้ เตรียมตัวไปสอบสวนที่ที่ทำการเดี๋ยวนี้!” เฟยเฟยชะงัก มือที่ถือตะหลิวสั่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอหันไปสบตาเหวินหลงที่กำลังหยิบปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม “ดูเหมือนว่ามื้อค่ำของเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะเสียแล้วล่ะค่ะ... คุณสามี พร้อมจะจัดการพวกสุนัขรับใช้ที่ชอบเห่าหอนหน้าบ้านเราหรือยังคะ?” ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสัมผัสความสะใจและความฟินไปด้วยกันนะคะ!