กลิ่นซุปปลาเรียกน้ำลาย

"ถ้าแม่ยังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้าประตูห้องฉันอีกคำเดียว ฉันจะเอาเก้าอี้ตัวนี้ฟาดลงบนหลังคาบ้านให้ดูค่ะ!" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราوهاมีดโกนของหลินเฟยเฟยดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าๆ ออกไป ปลายเสียงตวัดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวใคร ทำให้ร่างท้วมของจ้าวชุนเหมยที่กำลังเงื้อมือเตรียมจะทุบประตูกลุ่มใหญ่ ชะงักค้างกลางอากาศ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน หลินเฟยเฟยเพิ่งลุกขึ้นมาจากเตียงไม้แข็งๆ ในยุค 1970 ที่แสนจะกันดารนี้ หลังจากนางตระหนักแน่ชัดแล้วว่า สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายกับเชฟระดับท็อปอย่างนางจนเกินไป เมื่อมิติลับในรูปห้างสรรพสินค้าครบวงจรยังคงติดตามมาด้วย นางจึงไม่จำเป็นต้องทนอดอยากกลืนก้อนแป้งสากคอเหมือนสะใภ้บ้านจ้าวคนก่อนๆ อีกต่อไป ในมิตินั้นมีทั้งเนื้อหมูสามชั้นติดมันฉ่ำๆ เครื่องเทศหอมกรุ่น และที่สำคัญที่สุดคือ "ปลาหลินฮื้อสดๆ" จากเขตปลอดเชื้อที่นางแอบหยิบออกมาจากช่องแช่แข็งอัจฉริยะ "นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าขู่ฉันเรอะ! ลูกชายฉันส่งเงินมาให้บ้านเรา ไม่ใช่ให้แกเอามาแอบกินคนเดียวในห้องนะยะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" จ้าวชุนเหมยแผดเสียงแหลมสูงจนไก่ในเล้าข้างบ้านพากันกระพือปีกพับๆ ด้วยความตกใจ นางพยายามผลักบานประตูจนไม้ผุกรั่นลั่นเอี๊ยดอ๊าด ทว่า หลินเฟยเฟยหาได้สะทกสะท้านไม่ นางกำลังยืนอยู่หน้าเตาถ่านขนาดเล็กที่แอบตั้งไว้มุมห้อง กลิ่นหอมของน้ำมันหมูที่เจียวจนร้อนได้ที่กำลังส่งเสียงฉ่า เมื่อนางโยعขิงแก่ซอย ข่า และพริกแห้งลงไปผัดเคล้ากับเต้าเจี้ยวสูตรลับจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับ *ฟู่—!* กลิ่นหอมหววนของเครื่องเทศที่ถูกความร้อนแผดเผา ลอยฟุ้งทะลุผ่านรอยแยกของประตูและหน้าต่างกระจกฝ้า ออกไปสู่ลานบ้านของตระกูลจ้าวทันที! มันไม่ใช่กลิ่นซุปปลาธรรมดาๆ ที่ชาวบ้านแถบนี้คุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นหอมเข้มข้น ล้ำลึก ของเนื้อปลาสดๆ ที่ถูกเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ ผสมผสานกับพริกไทยเสฉวนและเหล้าจีนชั้นดี กลิ่นนี้ลอยไปตามสายลมยามสาย ปะทะเข้ากับจมูกของจ้าวชุนเหมยที่กำลังอ้าปากด่าทออยู่พอดี เสียงด่าทอของแม่สามีสะดุดกึกทันที จ้าวชุนเหมยสูดจมูกฟืดใหญ่ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความงุนงง กลิ่นนี้...กลิ่นบ้าอะไรกัน? ทำไมมันถึงได้หอมเย้ายวนใจจนต่อมน้ำลายในปากทำงานอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้? แม้แต่นางที่เป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวและกินมาเยอะ ยังไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมยั่วยวนถึงเพียงนี้มาก่อนในชีวิต! ไม่ใช่แค่จ้าวชุนเหมยเท่านั้น... ประตูรั้วบ้านข้างๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ป้าฮวาที่กำลังตากผ้าอยู่หน้าบ้าน ถึงกับวางตะกร้าผ้าในมือลง นางเดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้กำแพงดินดิบของบ้านตระกูลจ้าวทันที พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิด "ตายจริง! บ้านใครทำอะไรกินกันน่ะ? หอมจนฉันแทบจะกลืนน้ำลายตามแล้วนะเนี่ย!" ป้าฮวาร้องอุทานออกมาเสียงดังด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตามมาด้วยแม่เฒ่าหวังจากบ้านตรงข้าม ที่ถือไม้เท้าเดินกะโผลกกะเผลกมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลจ้าวเช่นกัน สีหน้าของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความสงสัยและริษยาปนเปกัน อาหารในยุคนี้แต่ละบ้านต่างประหยัดอดออม กินแต่แป้งข้าวโพดต้มกับผักดองเค็มปี๋ จะเอาปลามาทำกินจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งขนาดนี้ เป็นไปได้หรือที่บ้านตระกูลจ้าวจะมีเงินซื้อปลาตัวใหญ่ขนาดนั้น? ภายในห้อง หลินเฟยเฟยแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ นางใช้ทัพพีไม้คนซุปปลาในหม้อดินเผาที่เดือดปุดๆ สีขาวขุ่นของน้ำซุปตัดกับสีเขียวของต้นหอมและสีแดงของพริกชี้ฟ้า ช่างเป็นภาพที่ชวนให้กระเพาะอาหารร่ำร้องระงม นางตักซุปปลาเนื้อแน่นเข้าปากไปหนึ่งคำ รสชาติกลมกล่อม เผ็ดร้อนกำลังดี ละมุนลิ้นจนนางต้องหลับตาพริ้มด้วยความฟิน "อืม... ฝีมือฉันยังไม่ตกจริงๆ ด้วยค่ะ" หลินเฟยเฟยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ข้างนอกนั้น เสียงเคาะประตูด้วยความโกรธเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นการทุบประตูด้วยความอยากรู้อยากเห็นและหิวโหยแทนแล้ว "เฟยเฟยลูกสะใภ้... เปิดประตูให้แม่หน่อยสิลูก" น้ำเสียงของจ้าวชุนเหมยเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที เมื่อความอยากอาหารเข้าครอบงำ "ทำอะไรกินกันจ๊ะ? ทำไมหอมขนาดนี้ เอามาแบ่งให้แม่ชิมสักถ้วยสิ แม่แก่แล้วนะ ลูกอกตัญญูหรือไงถึงได้แอบกินคนเดียวแบบนี้!" หลินเฟยเฟยแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางเปิดประตูออกแง้มหนึ่งพอกล้อมแกล้ม มองลอดช่องประตูออกไปสบตากับแม่สามีที่กำลังทำหน้าเลียริมฝีปากด้วยความตะกละ "แบ่งเหรอคะ? เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่าฉันเอาเงินลูกชายมาผลาญเล่น และสั่งให้ฉันไसออกไปจากบ้าน?" หลินเฟยเฟยเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "นั่นมัน... ฉันแค่พูดเล่นน่า! รีบตักมาให้ฉันชิมเร็วเข้า ป้าฮวากับแม่เฒ่าหวังเขาก็มารอกินกันเต็มหน้าบ้านแล้วนะ!" จ้าวชุนเหมยชี้มือชี้ไม้ไปทางเพื่อนบ้านที่ยืนออกันแน่นขนัดหน้าลานบ้าน ป้าฮวาและแม่เฒ่าหวังพากันพยักหน้าหงึกหงักสนับสนุนคำพูดของจ้าวชุนเหมยทันที พวกนางต่างกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ด้วยความอยากลิ้มลอง หลินเฟยเฟยปรายตามองกลุ่มเพื่อนบ้านที่ยืนล้อมวงกันเข้ามาอย่างแน่นขนัด นางไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับมองเห็นช่องทางทำเงินลอยมาแต่ไกลในทันที ทว่า... ก่อนที่นางจะได้เอמהวาจาค้าขายใดๆ ออกมาเพื่อตบหน้าแม่สามีให้หงายเงิบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากนอกฝูงชน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ทว่ากลับเรียบเฉยราวน้ำแข็งไส แหวกทางเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านพอดี จ้าวเหวินหลงกลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนด! และสายตาคมกริบของเขาก็กวาดมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของภรรยาตัวน้อยที่กำลังถือทัพพีไม้ด้วยท่าทางสบายอารมณ์! ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสัมผัสความสะใจและความฟินไปด้วยกันนะคะ!