ตลาดมืดคึกคัก

“ถ้าสะใภ้ใหญ่ยังกล้าเอาแป้งขาวชั้นดีไปทำขนมแจกเด็กๆ ในหมู่บ้านอีกละก็ ฉันจะเอาไม้กวาดไล่ตีเธอให้ออกจากบ้านตระกูลจ้าวแน่!” เสียงแหลมสูงของจ้าวชุนเหมยแผดลั่นทะลุประตูไม้เก่าๆ ออกมาจนสะเทือนถึงแปลงผักหลังบ้าน หลินเฟยเฟยไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากอ่างผสมแป้งในครัวมิติลับ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางอย่างอารมณ์ดี มือเรียวขาวเนียนที่ผ่านการบำรุงด้วยครีมชั้นดีจากห้างสรรพสินค้าในมิติ กำลังนวดแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดอย่างเป็นจังหวะ หลินฮวายุคปฏิรูปขอกล่าวทักทายคุณนักอ่านที่รักทุกท่าน ณ ตรงนี้เลยนะคะ ว่าชีวิตในยุค 70 ของเฟยเฟยนั้น สนุกสนานและน่าตื่นเต้นกว่าที่ใครจะคาดคิดเสียอีกค่ะ! “คุณแม่จะเอาไม้กวาดตีใครหรือคะ? พอดีว่าไม้กวาดในลานบ้านเพิ่งหักไปเมื่อวาน ถ้าไม่รบกวน เดี๋ยวฉันจะหยิบอันใหม่จากในมิติ... อ้อ หมายถึงไปหยิบจากในห้องเก็บของมาให้ท่านใช้สะดวกๆ ดีไหมคะ?” เฟยเฟยเดินถือถาดไม้ที่เรียงรายไปด้วย ‘พุดิงนมตุ๋นไข่ผิวเนียน’ สีขาวดั่งหิมะก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าสะสวยระเรื่อด้วยเลือดฝาด ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นถนัดตาจนจ้าวชุนเหมยที่กำลังเท้าสะเอวเตรียมด่าทอต่อถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ตั้งแต่สามีอย่างจ้าวเหวินหลงแอบส่งเงินและคูปองลับให้เธอเก็บไว้ใช้ส่วนตัว แถมยังแสดงท่าทีคลั่งรักจนออกนอกหน้า แม่สามีจอมบงการอย่างชุนเหมยก็แทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ วันๆ เอาแต่จ้องจะหาเรื่องจับผิดสะใภ้คนนี้ให้ได้ แต่ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง! “เธอกล้าดียังไงถึงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว! รู้ไหมว่าแป้งพวกนั้น... อุ๊ย! กลิ่นอะไรน่ะ?” จ้าวชุนเหมยที่กำลังจะอ้าปากแผดเสียงต่อ จมูกพลันกระตุกยิกๆ เมื่อกลิ่นหอมหวานละมุนละไมที่ไม่เคยได้สัมผัสที่ไหนมาก่อน ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว มันไม่ใช่กลิ่นแป้งจี่หยาบๆ หรือกลิ่นมันสำปะหลังต้มแบบที่ชาวบ้านกินกันเป็นกิจวัตร แต่มันคือความหอมหวานของนมวัวแท้ๆ ผสมผสานกับวานิลลาอ่อนๆ และกลิ่นคาราเมลเคี่ยวไหม้จางๆ ที่เตะจมูกจนกระเพาะอาหารในร่างผอมแห้งของแม่สามีส่งเสียงร้องโครกครากออกมาทันที “นี่มัน... ขนมอะไรทำไมหน้าตาน่ากินขนาดนี้?” จ้าวชุนเหมยเผลอกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทาจะคว้าถาดขนมในมือสะใภ้ “ระวังมือด้วยนะคะคุณแม่ ขนมพุดิงนมสดสูตรพิเศษนี่ ฉันตั้งใจทำไว้ให้พี่เหวินหลงทานหลังกลับมาจากค่ายทหารค่ะ ส่วนของคนแก่ที่น้ำตาลในเลือดอาจจะสูง... ทานน้ำเต้าหู้ไม่ใส่น้ำตาลในห้องน่าจะเหมาะสมกว่านะคะ” เฟยเฟยเบี่ยงตัวหลบอย่างนิ่มนวล รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความคมคายทำเอาชุนเหมยหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ทว่า เฟยเฟยไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนแก่เจ้าปัญหา เพราะเป้าหมายใหญ่ในวันนี้คือการ ‘บุกตลาดมืด’ เพื่อขยายอาณาจักรขนมหวานยุค 80 ให้สะเทือนเลื่อนลั่น! ณ ตลาดมืดท้ายหมู่บ้านยามวิกาล แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวๆ เคล้ากับเสียงกระซิบกระซาบของผู้คน ท่ามกลางความหวาดระแวงต่อเจ้าหน้าที่รัฐที่อาจจะตรวจค้นได้ทุกเมื่อ แต่ “แผงลอยไร้เงา” ของหลินเฟยเฟยในคืนนี้ กลับคึกคักเสียยิ่งกว่างานวัดประจำปี “สหาย! ขนมไข่ไต้หวันอบใหม่ๆ หอมกรุ่นจากเตานี่ขายยังไงนะ? แล้วไอ้ก้อนกลมๆ สีน้ำตาลทองที่เคลือบน้ำตาลเคี่ยวนี่คืออะไร ทำไมมันหอมเย้ายวนใจนัก?” ชายหนุ่มร่างท้วมสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำ สูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกจนตาเคลิ้ม เขาคือพ่อค้าคนกลางรายใหญ่ที่มักจะรับสินค้าแปลกใหม่ไปขายต่อในเมืองหลวงอำเภอข้างเคียง เฟยเฟยในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเขียวขี้ม้าตัวโคร่งและผ้าพันคออำพรางใบหน้า แสร้งทำเป็นกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดึงดูดใจ “นี่คือ ‘โดนัทเคลือบน้ำตาล’ และ ‘เค้กไข่โบราณ’ สูตรลับเฉพาะจากแดนใต้ค่ะ สหายไม่ต้องพูดถึงเรื่องคูปองอาหาร ใช้เงินสดหรือแลกเปลี่ยนด้วยตั๋วแลกธัญพืชเท่านั้น สินค้ามีจำกัด หมดแล้วหมดเลยนะคะ” เพียงแค่คำว่า “หมดแล้วหมดเลย” หลุดออกจากปากสะใภ้ตระกูลจ้าว ฝูงชนที่ยืนล้อมกรอบอยู่ก่อนแล้วก็กรูเข้ามาแย่งชิงกันทันที เสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในย่ามสะพายของเฟยเฟย เสียงทุ้มต่ำของผู้ซื้อที่แย่งกันตะโกนสั่งซื้อดังระเบิดขึ้น กล่องไม้ไผ่สานที่บรรจุขนมหวานนับร้อยชิ้นพร่องลงอย่างรวดเร็วราวกับแจกฟรี! “อร่อย! แม่เจ้าโว้ย นุ่มละมุนลิ้นยิ่งกว่าซาลาเปาเหลาอาหารในเมืองเสียอีก!” พ่อค้าคนกลางอุทานลั่นหลังจากกัดโดนัทนุ่มฟูคำโตเข้าปาก เขาควักเงินปึกใหญ่ออกมาวางฟาดบนโต๊ะ “ฉันเหมาหมด! ทั้งหมดนี่ฉันเหมาหมดสำรับ ราคาเท่าไหร่ว่ามา!” เฟยเฟยยิ้มรับทรัพย์ในใจ ความมั่งคั่งกำลังหลั่งไหลเข้าสู่กระเป๋ามิติอย่างบ้าคลั่ง การยกระดับชีวิตไม่ได้ยากอย่างที่คิด หากมีสมองและสินค้าที่ตอบโจทย์ความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของลูกค้า สัญชาตญาณอันเฉียบคมของอดีตเชฟฝีมือฉกาจกลับพุ่งสูงขึ้นเมื่อบรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอย่างผิดปกติ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้แผงลอยของเธอทีละน้อย... ทีละน้อย... เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นใต้แสงตะเกียงสลัว ไหล่กว้างและสันจี้ดคมคายคุ้นตาทำให้หัวใจของเฟยเฟยกระตุกวาบ จ้าวเหวินหลงไม่ได้อยู่ในค่ายทหารตามกำหนดการเดิม! ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีของสามีหนุ่มกวาดมองแผงขายของผิดกฎหมายตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของภรรยาตัวแสบที่กำลังยืนแข็งทื่อถือถุงเงินคาหนังคาเขา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาช่างลึกล้ำจนคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ “ภรรยา... เธอบอกฉันว่าจะออกมาเก็บผักป่าหลังบ้านไฉนถึงมาโผล่อย่างนี้ได้ล่ะหึ? แล้วไหนล่ะขนมพุดิงนมสดที่บอกว่าทำไว้รอฉันทานที่บ้าน?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยเฟยในตอนที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!