เหวินหลงเลือกข้าง

เสียงกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังเพล้ง! เศษชามกระบطةต้มไก่ตุ๋นโสมป่ากระเด็นไปคนละทิศคนละทาง น้ำแกงร้อนๆ สีขุ่นข้นกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรชั้นดีจากมิติลับไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นดินห้องโถงบ้านสกุลจ้าว ทว่าไม่มีใครสนใจความเสียหายของเครื่องครัวแม้แต่น้อย สายตาทุกคู่ต่างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงถึงสาดชามข้าวใส่หน้าแม่!" จ้าวชุนเหมยกรีดร้องเสียงแหลมสูง ใบหน้ายับย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางชี้หน้าบุตรชายในไส้ด้วยมือที่สั่นเทา "เพราะอีสะใภ้สารเลวคนนี้ใช่ไหม! มันเป่าหูอะไรเจ้า ถึงทำให้ลูกในไส้กล้าขึ้นเสียงใส่แม่ผู้ให้กำเนิดอย่างเจ้าทหารยศใหญ่โตเช่นนี้!" หลินเฟยเฟยยืนอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของสามี นางไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและรู้ทัน มือเรียวบางยื่นออกไปจัดชายเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวเข้มของจ้าวเหวินหลงเบาๆ อย่างปลอบประโลม ก่อนจะซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้ความเงียบ จ้าวเหวินหลงยืนตระหง่านดั่งภูเขาหิน ร่างกายสูงใหญ่กำยำแผ่รังสีความเย็นชาและกดดันออกมาจนสมาชิกในครอบครัวที่เหลือไม่กล้าหายใจแรง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองมารดาแท้ๆ ของตนด้วยความผิดหวังและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความลังเลหรืออ่อนข้อเช่นในอดีต "ผมไม่ได้ถูกใครเป่าหูทั้งสิ้นครับแม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างทรงพลัง "แต่สิ่งที่ผมเห็นตลอดหลายเดือนมานี้ คือความพยายามของแม่และน้องสาวที่จ้องจะรังแกและเอาเปรียบเฟยเฟยภรรยาของผมเสมอ" "เหวินหลง! แกกล้าพูดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง!" จ้าวชุนเหมยโวยวายลั่น นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทุบอกชกตัวร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กถูกขัดใจ "ข้าเลี้ยงแกมาจนเติบโต ส่งเสียให้เป็นทหารนายกอง กลับมาอกตัญญูเพราะผู้หญิงคนเดียว หน้ามืดตามัวจนไม่เห็นหัวแม่อีกต่อไปแล้วใช่ไหม สวรรค์ตาบอดจริงๆ!" บรรยากาศในบ้านสกุลจาวยามบ่ายควรจะเงียบสงบ แต่เวลานี้กลับคุกกรุ่นราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่กลางห้อง หลินเฟยเฟยถอนหายใจเบาๆ นางก้าวออกมาจากด้านหลังของสามี ใบหน้างดงามราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคม นางกวาดสายตามองแม่สามีที่กำลังดิ้นพ่นลมหายใจฮึดฮัดอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณแม่คะ ร้องไห้ฟูมฟายไปก็ไม่ได้ช่วยให้ข้าวในหม้อเพิ่มขึ้น หรือทำให้ความจริงเปลี่ยนไปหรอกค่ะ" เฟยเฟยกล่าวพลางปัดเศษดินที่กระเด็นโดนรองเท้าหนหนังแก้วของตนออกเบาๆ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เฟยเฟยเข้าบ้านสกุลจ้าวมาพร้อมกับความอดทนและเคารพคุณแม่ในฐานะผู้ใหญ่ แต่วันนี้... สิ่งที่คุณแม่ทำมันเกินกว่าขอบเขตของคำว่า 'อบรมสั่งสอน' ไปไกลโขแล้วค่ะ" "นังสะใภ้ปากดี! แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!" จ้าวชุนเหมยลุกพรวดขึ้นมาด้วยความโมโห พุ่งเข้าหาเฟยเฟยหมายจะตบสั่งสอนสักฉาดให้หายแค้น *พรึบ!* มือใหญ่ของจ้าวเหวินหลงคว้าข้อมือมารดาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่หนักหน่วงทำให้นางต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของนายทหารหนุ่มแดงก่ำด้วยโทสะที่ถูกกดทับมานาน "พอได้แล้วครับแม่!" จ้าวเหวินหลงคำรามต่ำในลำคอ แรงกดดันมหาศาลจากสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาจนจ้าวชุนเหมยสะท้านเฮือก "ถ้าแม่ยังไม่หยุดพฤติกรรมรังแกคนในครอบครัวของผม ไม่ว่าจะเป็นการขโมยวัตถุดิบอาหาร การพูดจาใส่ร้าย หรือแม้แต่การคิดร้ายลับหลัง... ผมจะพาเฟยเฟียย้ายไปอยู่ค่ายทหารถาวร และพวกเราจะไม่กลับมาเหยียบบ้านหลังนี้อีกเลยตลอดชีวิต!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทันทีคำประกาศิตนั้นดังขึ้น จ้าวชุนเหมยอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง บุตรชายคนโปรดผู้ไม่เคยขัดใจนางเลยสักครั้งในชีวิต บัดนี้กลับยื่นคำขาดเพื่อปกป้องภรรยาที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกดำ "แก... แกไล่แม่เหรอ หวะ... เหวินหลง แกกล้าไล่แม่ผู้ให้กำเนิดเพื่ออีผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ!" "ผมไม่ได้ไล่ครับ แต่ผมกำลังปกป้องครอบครัวของผม" จ้าวเหวินหลงหันไปสบตาภรรยา แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงทันที กลายเป็นความอ่อนโยนและลึกซึ้งที่สงวนไว้ให้เฟยเฟยเพียงผู้เดียว "เฟยเฟยเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม เป็นคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมในยามที่ผมเกือบจะสูญเสียทุกอย่าง ถ้าแม่ไม่ให้เกียรติเธอ ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติผมเช่นกัน" หลินเฟยเฟยเงยหน้าสบตากับสามี หัวใจที่เคยระแวดระวังและเตรียมพร้อมรับมือกับทุกปัญหาในยุค 70 อันโหดร้ายนี้ กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามไปจนถึงขั้วหัวใจ นางรู้ดีว่าจ้าวเหวินหลงเป็นคนพูดจริงทำจริง และการที่เขากล้าขัดใจมารดาในวันนี้ หมายความว่าเขาได้ตัดขาดจากความเป็นลูกแห่ในอดีตอย่างเด็ดขาดแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านสกุลจ้าว ตามด้วยเสียงตะโกนโกลาหลของเพื่อนบ้าน "หัวหน้าหลี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับหัวหน้า! ในตลาดมืดตอนนี้กำลังวุ่นวายใหญ่โต มีคนตามหาตัวเจ้าของ 'ซาลาเปาทอดไส้หมูสามชั้นสูตรลับ' กับ 'ชาสมุนไพรวิเศษ' ให้ควั่ก เพราะมีคนกินแล้วอาการป่วยเรื้อรังหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่สหกรณ์กำลังนำกำลังไปตรวจค้นทุกบ้านในละแวกนี้แล้ว!" หัวใจของจ้าวชุนเหมยที่กำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที นางหันขวับมามองหน้าหลินเฟยเฟยที่ยืนยิ้มบางๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทันใดนั้น ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกถีบผางเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่รัฐในชุดเครื่องแบบสีเขียวมะกอก พร้อมกับร่างของใครบางคนที่เฟยเฟยไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้! ...โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ!