คืนใจใต้ผ้าห่ม

"เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงนี้ และบัญชีรายรับย้อนหลังสามปีที่ท่านแม่แอบโอนถ่ายทรัพย์สินของกองทัพ... อยู่ในมือของเจ้าหน้าที่หมดแล้วค่ะ" เสียงหวานใสของหลินเฟยเฟยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องโถง ราวกับมีฟ้าผ่าลงมากลางฤดูร้อน ใบหน้าของจ้าวชุนเหมยที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว บัดนี้ซีดเผือดลงจนกลายเป็นสีเทา ร่างอวบอั่นของแม่สามีทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รัฐในชุดเครื่องแบบสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารตราประทับสีแดงฉาน ทว่าผู้ที่ก้าวตามหลังเจ้าหน้าที่เข้ามาหาใช่คนอื่นไกล—ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารราบยศนายพัน แผ่นหลังกว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง และใบหน้าคมคายที่มักจะเย็นชาไร้ความรู้สึกต่อผู้คนรอบ ล้วนแต่ทำให้บรรยากาศในบ้านตระกูลจ้าวเย็นเยียบลงไปอีกหลายส่วน จ้าวเหวินหลง! เขากลับมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน และสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองมาร่างของภรรยาตัวน้อยที่ยืนถือถ้วยน้ำชาด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มารดาบังเกิดเกล้าที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "เหวิน... เหวินหลงลูกแม่!" จ้าวชุนเหมยรีบคลานเข้าไปหาบุตรชายราวกับคนใกล้ตาย น้ำตาคลอเบ้าพร้อมกับเอ่ยฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นังสารเลว... นังเฟยเฟยมันร่วมมือกับคนนอกใส่ร้ายแม่! มันอยากจะฮุบสมบัติบ้านเรา มัน..." "พอได้แล้วครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยตัดบทขึ้นมาทันที ไร้ซึ่งความลังเลหรือความเห็นอกเห็นใจ จ้าวเหวินหลงปรายตามองมารดาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว เขาเดินผ่านร่างของนางตรงไปยังเบื้องหน้าของหลินเฟยเฟย มือหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่เกาะอยู่ตรงไหล่ภรรยาอย่างเบามือ ท่าทีอ่อนโยนและทะนุถนอมนี้ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับอ้าปากค้าง "เธอเหนื่อยแล้วหรือยัง?" น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างเมื่อยามพูดกับผู้อื่น กลับกลายเป็นความอ่อนโยนจนแทบละลายเมื่อเอ่ยกับหญิงสาวตรงหน้า หลินเฟยเฟยกระพริบตาปริบๆ นางแอบอมยิ้มบางๆ ในใจ พลางเงยหน้าสบตากับสามีหนุ่มผู้คลั่งรัก "ยังไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ค่ะ แค่เกือบจะจัดการ 'แม่สามีผู้แสนดี' คนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วเสียก่อนที่คุณจะกลับมา" จ้าวเหวินหลงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ 
"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการต่อเถอะครับ คุณไปรอผมที่ห้องเถอะ เรื่องคนอกตัญญูและยักยอกทรัพย์สินราชการ ทางการจะมีคำสั่งลงโทษอย่างสาสม" สิ้นคำสั่งของนายทหารหนุ่ม เจ้าหน้าที่รัฐก็เข้าไปควบคุมตัวจ้าวชุนเหมยทันที เสียงโวยวายและคำด่าทอสาปแช่งดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน แต่หลินเฟยเฟยไม่ได้สนใจใยดีอีกต่อไป นางหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสะอาด โดยมีเงาร่างสูงใหญ่ก้าวตามติดมาไม่ห่าง ประตูไม้ถูกปิดลงและลงกลอนอย่างแน่นหนา บรรยากาศภายนอกที่วุ่นวายถูกตัดขาดออกไปเหลือเพียงความเงียบสงบในพื้นที่ส่วนตัว หลินเฟยเฟยยังไม่ทันได้หันกลับมาดีด้วยซ้ำ แผ่นหลังบางก็ถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งจากด้านหลัง สัมผัสไออุ่นจากร่างหนาแนบชิดจนแผ่นหลังของนางแนบไปกับอกแกร่ง "ปล่อยก่อนค่ะ เสื้อผ้าฉันยับหมดแล้ว" หลินเฟยเฟยเอ่ยเตือนเสียงกระซิบ พยายามบิดตัวออกเล็กน้อย "ไม่ปล่อยครับ" จ้าวเหวินหลงฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายประจำตัวที่เขาโหยหามาตลอดหลายเดือนเต็มที น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น "รู้ไหม... ตอนอยู่ชายแดน ผมคิดถึงคุณจนแทบจะไม่มีสมาธิรบรากับใคร วันๆ คิดแต่ว่าถ้ากลับมาแล้วคุณขอหย่าจริงๆ ผมจะทำอย่างไรดี" คำพูดตัดพ้อแกมเวงวอนจากนายทหารผู้เกรียงไกร ทำให้หัวใจของหลินเฟยเฟยวูบไหว นางพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ยกมือเรียวขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "แล้วถ้าฉันอยากจะหย่าจริงๆ ล่ะคะ คุณจะทำยังไง?" จ้าวเหวินหลงหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่เขาจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้วแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว จนหลินเฟยเฟยต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ถ้าคุณกล้าเอ่ยคำนั้นอีกครั้ง..." เขาอุ้มนางเดินตรงไปยังเตียงนอนไม้เนื้อดี แล้วทิ้งตัวลงทาบทับร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างมั่น สายตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน "ผมคงต้องใช้ 'วิธีของทหาร' ทำให้คุณลุกออกจากเตียงนี้ไม่ได้ไปอีกสามวันสามคืน เพื่อพิสูจน์ว่าคุณเป็นภรรยาของใครกันแน่" ใบหน้าของหลินเฟยเฟยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางตีเข้าที่อกเขาเบาๆ "คนฉวยโอกาส..." "ผมฉวยโอกาสแค่กับภรรยาตัวเองเท่านั้นครับ" ค่ำคืนนี้ ใต้ผ้าห่มผืนหนาที่อบอวลไปด้วยไออุ่นของคนทั้งสอง เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวหัวเราะเบาๆ เคล้าคลอไปกับบทเพลงรักที่เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง สถานะระหว่างอดีตภรรยาที่เคยถูกมองข้ามกับนายทหารหนุ่มผู้เย็นชา ได้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบในค่ำคืนแห่งการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผ่านไปจนกระทั่งยามดึกสงัด ขณะที่หลินเฟยเฟยกำลังจะเคลิ้มหลับอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น จ้าวเหวินหลงก็ก้มลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เฟยเฟย... พรุ่งนี้เช้า ผมมีเซอร์ไพรส์สำคัญจะให้คุณดู เป็นสิ่งที่คุณอยากได้มาตลอดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่" หลินเฟยเฟยลืมตาขึ้นในความมืด ความสงสัยวาบผ่านเข้ามาในใจ แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร จ้าวเหวินหลงก็ดึงนางเข้าไปกอดแน่นขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิด... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!