เปิดกิจการค้าส่ง

"ถ้าคุณกล้าแตะต้องสินค้าล็อตนี้แม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะทำให้คุณรู้ว่านรกในยุคเจ็ดศูนย์มันหน้าตาเป็นอย่างไร" เสียงกระซิบที่ราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของหลินเฟยเฟยดังลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางไม่ได้หันกลับไปมองร่างท้วมของจ้าวชุนเหมยที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย สองมือเรียวบางยังคงบรรจงจัดเรียงขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาบรรจุน้ำพริกสูตรลับลงในลังไม้สนที่ผ่านการไसจนเรียบเนียน กลิ่นหอมฟุ้งของพริกคั่ว กุ้งแห้งชั้นดี และน้ำมันหมูเจียวใหม่ๆ ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องเก็บของจนน้ำลายสอ รอยยิ้มปริศนาของจ้าวเหวินหลงจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงสร้างความประหลาดใจให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ แต่นั่นไม่ใช่เวลามาใส่ใจในความหวานเลี่ยน เพราะในเวลานี้ "เป้าหมาย" ที่แท้จริงคือการพาอาณาจักรธุรกิจค้าส่งชิ้นแรกก้าวข้ามรั้วหมู่บ้านไปยึดครองตลาดในเมืองหลวงของอำเภอ "เฟยเฟย... ลูกสะใภ้ตัวดี แกชักจะปีนขึ้นมาเหยียบหัวฉันมากเกินไปแล้วนะ!" จ้าวชุนเหมยแผדเสียงแหลมสูงด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นสั่นเทาด้วยความแค้น นางพยายามจะก้าวเข้ามาคว้าลังสินค้า แต่ยังไม่ทันที่ปลายเล็บจะแตะโดนไม้สน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้าของจ้าวเหวินหลงก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มมองมารดาแท้ๆ ด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำค้างกลางฤดูหนาว "แม่ครับ... ของในลังนี้ไม่ใช่ของตระกูลจ้าว แต่เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของภรรยาผม ถ้าใครกล้าทำให้สินค้าของเธอเสียหาย ผมคงต้องเชิญไปนั่งคุยกันที่กองอำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อยเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวล แต่ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้จ้าวชุนเหมยต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว นางรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้พูดจริงทำจริง และอำนาจในกองทัพของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่คนแก่ในชนบทจะต่อกรได้ หลินเฟยเฟยปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าเบาๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจ ความสัมพันธ์ของนางกับจ้าวเหวินหลงในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สามีภรรยาตามใบทะเบียนสมรสที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันอีกต่อไปแล้ว แต่เขาได้กลายเป็น "พันธมิตร" คนสำคัญ ผู้คอยเคลียร์เส้นทางสีเทาในการค้าขายยุคปฏิรูปนี้ให้ราบรื่น ไร้ซึ่งอุปสรรคจากพวกหัวโบราณที่จ้องจะกลั่นแกล้ง "เหวินหลง รถบรรทุกสินค้ามาถึงแล้วใช่ไหมคะ?" นางเอ่ยถามเสียงใส "มาจอดรออยู่ที่ท้ายหมู่บ้านแล้วครับ พี่จัดการเคลียร์เส้นทางปลอดสายตรวจเรียบร้อยแล้ว" จ้าวเหวินหลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทันทีเมื่อหันมามองภรรยา แววตาที่เคยแข็งกร้าวทอประกายความคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด จนหลินเฟยเฟยต้องค้อนให้อย่างหมั่นไส้ สินค้าล็อตแรกในมิติลับของห้างสรรพสินค้าครบวงจรถูกถ่ายเทมาสู่โลกจริงอย่างแนบเนียน ผ่านลังไม้ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นน้ำพริกเผาโฮมเมดสูตรเข้มข้น แยมผลไม้เนื้อเนียนที่ทำจากสตรอว์เบอร์รีป่าในมิติ และผ้าฝ้ายเนื้อดีทอพิเศษที่หาไม่ได้ในสหกรณ์ตำบล สินค้าเหล่านี้ถูกเตรียมไว้เพื่อส่งมอบให้กับ "สหายเฉิน" พ่อค้าคนกลางมือฉกาจแห่งตลาดมืดในเมืองอำเภอ ผู้กุมบังเหียนการกระจายสินค้าสู่มือชนชั้นกลางและข้าราชการระดับสูงที่กำลังโหยหาสินค้าคุณภาพดี การเดินทางข้ามเขตหมู่บ้านในยุค 70 ไม่ใช่เรื่องง่าย ด่านตรวจของคอมมิวนิตี้มีอยู่ทุกหัวระแหง หากปราศจากใบอนุญาตทางการค้า การค้าขายคือกิจกรรมผิดกฎหมายที่อาจมีโทษถึงขั้นติดคุกแรงงาน แต่ด้วยเครื่องแบบทหารยศสูงของจ้าวเหวินหลงที่นั่งประกบลังไม้มาตลอดทาง ทำให้เจ้าหน้าที่ประจำด่านตรวจแทบจะไม่กล้าเปิดลังตรวจสอบด้วยซ้ำ ทำได้เพียงแค่ทำความเคารพแล้วโบกมือปล่อยให้รถแทรกเตอร์พ่วงลากผ่านไปอย่างง่ายดาย "ถอนหายใจยาวเชพนะคะ นายทหารผู้ยิ่งใหญ่" หลินเฟยเฟยหัวเราะคิกคักเบาๆ ขณะที่นั่งอยู่บนเบาะไม้ด้านหน้า ลมหนาวพัดปะทะใบหน้าเนียนนุ่ม แต่หัวใจกลับอบอุ่นจนพองโต "พี่ไม่ได้กลัวด่านตรวจหรอกครับเฟยเฟย... พี่แค่กลัวว่าถ้าวันนี้สินค้าของเธอขายไม่หมด เธอจะหันมาลงโทษพี่ด้วยการไม่ยอมทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วให้ทานต่างหาก" จ้าวเหวินหลงเหลือบมองภรรยาด้วยแววตากรุ้มกริบ "หึ! รู้ตัวก็ดีค่ะ งั้นเราเร่งเครื่องกันหน่อยเถอะ สหายเฉินคงรอจนกระวนกระวายหมดแล้ว" ณ โกดังร้างลับตาคนบริเวณชานเมืองอำเภอ กลิ่นอับชื้นของกระสอบข้าวเก่าและฝุ่นละอองลอยคละคลุ้ง แต่ทันทีที่หลินเฟยเฟยเปิดฝาลังไม้ใบแรกออก กลิ่นหอมเย้ายวนใจของน้ำพริกสูตรเด็ดก็โชติช่วงกลบกลิ่นอับชื้นจนหมดสิ้น สหายเฉิน ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทองและสวมเสื้อโค้ทกันหนาวตัวหนา ถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง "คุณพระคุณเจ้า... นี่มันกลิ่นอะไรกันเนี่ย หอมเสียจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!" สหายเฉินอุทานออกมาด้วยความตื่นตะลึง รีบก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้ช้อนสเตนเลสขนาดเล็กตักน้ำพริกขึ้นมาลิ้มลองเพียงปลายลิ้น ความเผ็ดร้อนที่กลมกล่อม ความหวานเค็มกำลังพอดี และความกรุบกรอบของกุ้งแห้งชั้นดีระเบิดขึ้นในโพรงปาก สหายเฉินถึงกับหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม รสชาตินี้ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ทั่วไปในสหกรณ์รัฐ แต่มันคือรสชาติของความหรูหราที่ผู้มีอันจะกินในเมืองหลวงยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อให้ได้ลิ้มลอง! "ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมที่สุดคุณหลิน! สินค้าล็อตนี้ สองร้อยขวด... ไม่สิ ห้าร้อยขวด ผมเหมาหมดนี่เลย! ว่าแต่คุณมีสินค้าประเภทอื่นอีกไหม ข้าราชการกระทรวงพาณิชย์กำลังตามหาของขวัญปีใหม่ชั้นดีอยู่พอดี!" สหายเฉินละล่ำละลักด้วยความตื่นเต้น มือสั่นระริกด้วยความโลภที่ถูกกระตุ้น หลินเฟยเฟยยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย นางฉีกยิ้มการค้าที่ฝึกฝนมาอย่างดีจากโลกอนาคต การเจรจาต่อรองเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แต่นางเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบไว้ทั้งหมด ตัวเลขกำไรที่พุ่งทะยานขึ้นเป็นกอบเป็นกำทำให้ยอดเงินในบัญชีมิติลับขยับสูงขึ้นอย่างน่าใจหาย นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างความมั่งคั่งที่จะเปลี่ยนชีวิตครอบครัวจ้าวให้กลายเป็นมหาเศรษฐีแห่งยุคปฏิรูป ทว่า... ในจังหวะที่เงินสดจำนวนมหาศาลกำลังจะถูกส่งมอบข้ามมือ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอกโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้หัวใจของสหายเฉินหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เจ้าหน้าที่ตรวจการพิเศษ! ล้อมโกดังไว้ทั้งหมด อย่าให้ใครเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเฟยเฟยแข็งค้างไปชั่วขณะ นางหันขวับไปสบตากับจ้าวเหวินหลงทันที แต่สิ่งที่นางพบกลับไม่ใช่ความตื่นตระหนก ทว่ามันคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม... รอยยิ้มเดียวกับเมื่อคืนในความมืดมิดนั้น (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ)