ความลับใต้เงาจันทร์

"หากพระองค์ยังทรงก้าวล้ำเส้นแบ่งแห่งความเหมาะสมมามากกว่านี้ เกรงว่าหม่อมฉันคงต้องทูลขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากฝ่าบาท เพื่อเดินทางกลับไปพักผ่อนยังจวนสกุลไป๋เป็นการถาวรแล้วกระมังเพคะ" น้ำเสียงของไป๋จินเฉิงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมพัด ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษ นางมิได้เงยหน้าขึ้นจากกองฎีกาและแผนที่ยุทธศาสตร์ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม แม้ว่าในยามนี้ ร่างสูงใหญ่ของอ๋องเซียวจิ่งเหยียนจะโน้มกายลงมาใกล้จนแทบจะกลืนกินพื้นที่หายใจของนางเข้าไปแล้วก็ตาม ภายในห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ยามวิกาล มีเพียงแสงสว่างจากเปลวเทียนเล่มใหญ่ที่ถูกปล่อยให้ละลายหยดลงบนเชิงเทียนทองสำริด บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะภายใต้อาภรณ์ปักดิ้นทองของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ เซียวจิ่งเหยียนมิได้ถอยห่าง เขากลับทิ้งน้ำหนักลงบนแขนทั้งสองข้างที่ค้ำยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวนางให้อยู่ในอาณาเขตของตน ดวงตาคมกราบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นจดจ้องมองใบหน้างามที่สะท้อนเงาแสงเทียนอย่างพินิจพิเคราะห์ กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังผสมผสานกับกลิ่นอายสนธยาและจันทรานอกหน้าต่างแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมเรือนร่างบอบบาง "เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางเป็นผู้ใดกัน... จินเฉิง" สุ้มเสียงทุ้มต่ำรlอดไรฟัน เอ่ยออกมาด้วยความแหบพร่าเล็กน้อย "เจ้ากล้าขู่เปิ่นหวางด้วยการขอกลับจวนเช่นนั้นหรือ? แผ่นดินนี้ หากเปิ่นหวางไม่อนุญาต ต่อให้เจ้ามีปีกบินได้ ก็ไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้หรอก" ไป๋จินเฉิงชะงักปลายพู่กันในมือเล็กน้อย หมึกสีดำสนิทหยดลงบนกระดาษสาเนื้อดีจนเกิดเป็นรอยด่างพร้อย แต่นางก็มิได้แสดงความตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย นางค่อย ๆ วางพู่กันลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาบุกรุกรานคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านอ๋องทรงใช้อำนาจกดขี่ข้าราชการผู้หนึ่งมากเกินไปแล้วกระมังเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงกุนซือ มิใช่... อนุภรรยาในเรือนหลังของพระองค์ เหตุใดจึงทรงล่วงเกินข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า" คำว่า 'อนุภรรยา' กระแทกเข้าโสตประสาทของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุจหินผาจนทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ความดุดันที่เคยใช้สยบแม่ทัพศึกนับแสนบัดนี้กลับถูกหลอมละลายเหลือเพียงความรุ่มร้อนที่ยากจะควบคุม เมื่ออยู่เบื้องหน้าสตรีผู้ฉลาดเป็นกรดผู้นี้ "อนุภรรยา?" เซียวจิ่งเหยียนทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาต่ำทุ้งและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตา "ในสายตาเจ้า เปิ่นหวางเป็นบุรุษมักมากในกามารมณ์เช่นนั้นหรือ? หากข้าต้องการสตรีมาประดับจวน ข้าคงตบแต่งคุณหนูตระกูลใหญ่ทั่วเมืองหลวงมานานแล้ว... ไฉนเลยจะต้องมาคอยทนฟังวาจาเชือดเฉือนจากยอดกุนซือเช่นเจ้าจนดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้เล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามา ทำให้เปลวเทียนไหววูบ เงาทอดทับร่างทั้งสองให้แนบชิดกันยิ่งขึ้นในความรู้สึก ไป๋จินเฉิงเม้มริมฝีปากบางเฉียบของตนเองเล็กน้อย นางรู้ดีว่าเกมการเมืองในราชสำนักกำลังบีบคั้น และความใกล้ชิดในยามวิกาลเช่นนี้อันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่ากองทัพทหารนับหมื่น แต่ทว่า... หัวใจที่เคยด้านชาจากการผ่านความตายมาครั้งหนึ่งในโลกก่อน บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงทุกครั้งที่สบตากับบุรุษผู้นี้ "ถ้าเช่นนั้น... สิ่งที่ท่านอ๋องทรงต้องการจากหม่อมฉันคืออะไรกันแน่เพคะ?" ไป๋จินเฉิงถามเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววซับซ้อนที่ยากจะอ่านออก เซียวจิ่งเหยียนนิ่งงันไปชั่วอึดใจ มือหนาที่เคยถือดาบสังหารศัตรูในสนามรบอย่างไม่ลังเล บัดนี้กลับยื่นออกไปอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยลงมาเคลียข้างแก้มนวลของนางอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อ ทว่ากลับทำให้ลมหายใจของไป๋จินเฉิงสะดุดกึก "สิ่งที่ข้าต้องการ..." เซียวจิ่งเหยียนโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูของนาง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความผูกพันล้ำลึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย็นชามาเนิ่นนาน "มิใช่แผ่นดิน มิใช่บัลลังก์มังกร... แต่เป็นหัวใจของเจ้า ไป๋จินเฉิง" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของแม่ทัพผู้ไร้พ่าย ทำให้โลกทั้งใบของยอดกุนซือหญิงหยุดหมุนไปชั่วขณะ นางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจที่หนาวเหน็บมาตลอดการต่อสู้ในวังหลวง ทว่า ก่อนที่ไป๋จินเฉิงจะทันได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดเพื่อตั้งรับกับสถานการณ์อันน่าตื่นตะหนกนี้ เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบยามวิกาลก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าตำหนัก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวและน้ำเสียงหวาดวิตกของขันทีคนสนิท "ทูลรายงานท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ... แย่แล้วเพคะท่านอ๋อง!" เซียวจิ่งเฉยชะงัก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในพริบตา ความอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงรังสีอำมหิตของแม่ทัพผู้บัญชาการทหาร "เข้ามา!" เขาเอ่ยเสียงกร้าว ประถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขันทีน้อยผู้หน้าตาซีดเผือดวิ่งล้มลุกคลานเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ ใบหน้าอาบด้วยหยาดเหงื่อกาฬ "เรียนท่านอ๋อง... ตราประทับพยัคฆ์ทองคำสามดวงที่เก็บรักษาไว้ในห้องนิรภัยลับของกองทัพ... บัดนี้... บัดนี้ถูกสับเปลี่ยนเป็นของปลอมแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และผู้ที่ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายในคืนนี้... คือราชองครักษ์เงาผู้รับใช้ใกล้ชิดขององค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!" ไป๋จินเฉิงผุดลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาทอประกายความเฉียบคมวาวโรจน์ เกมการเมืองที่นางคาดการณ์ไว้ไม่ได้มาเยือนช้าอย่างที่คิด และศัตรูในเงาได้เคลื่อนไหวตัดหน้าพวกเขาก้าวหนึ่งเสียแล้ว --- ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์และกลเกมอันล้ำลึกนี้ไปด้วยกันนะครับ