ราชโองการฉบับสุดท้าย

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยอวลผสมผสานกับคาวเลือดจางๆ ภายในตำหนักไท่เหอ ราวกับกลิ่นอายของความตายที่กำลังคืบคลานเข้าครอบครองบัลลังก์มังกร เสียงฝีเท้าของขันทีและนางกำนัลที่วิ่งวุ่นราวกับมดแตกคาน สะท้อนก้องผ่านพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตที่สั่นคลอนรากฐานแห่งแผ่นดิน "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ถอยไปให้พ้น!" เสียงแหบแห้งแต่เด็ดขาดของขันทีเฒ่าผู้ดูแลพระองค์ดังขึ้น ขัดจังหวะการก้าวเข้ามาของเหล่าเชื้อพระวงศ์และเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ทะเยอทะยาน ไป๋จินเฉิง ในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์สีเพลิงตัดกับกิริยาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหลังเงาของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ อ๋องเซียวจิ่งเหยียน ไม่ได้ปริปากกล่าวสิ่งใด ดวงเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีวาดมองผ่านม่านมุกโปร่งที่ทิ้งตัวลงมาบังพระวรกายของจักรพรรดิผู้กำลังโรยรา ร่างสูงสง่าในชุดเกราะประดับหยกดำแผ่รังสีความเยือกเย็นกดดันจนข้าราชบริพารรอบด้านต้องก้มหน้าหลบสายตา ความเงียบงันอันน่าอึดอัดนี้ทรงพลังเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของกองทัพนับหมื่น "ท่านอ๋อง... พระองค์คิดจะกระทำการใดกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือของเสนาบดีหลี่ดังขึ้นจากความมืดสลัวของมุมตำหนัก เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังกลุ่มอำนาจขุนนางเก่าที่หมายตาบัลลังก์มาเนิ่นนาน ดวงตาของหลี่จื้อจงฉายแววหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นว่าบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในราชสำนักหาได้สะท้านสะเทือนต่อข่าวการประชวรหนักไม่ ไป๋จินเฉิงปรายตาไปยังขุนนางเฒ่าผู้นั้นเพียงน้อยนิด มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา นางก้าวเท้าออกไปข้างหน้าครึ่งก้าว อาภรณ์เนื้อดีทิ้งตัวพลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว "ใต้เท้าหลี่กังวลเรื่องอันใดหรือครับ? หรือท่านกำลังร้อนรนว่าพระราชโองการฉบับสุดท้าย... จะไม่เป็นไปตามที่ตระกูลหลี่ของท่านคาดการณ์ไว้" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "บังAจ! เจ้าเป็นเพียงสตรี ไยจึงกล้าก้าวก่ายกิจการแผ่นดินในท้องพระโรง!" หลี่จื้อจงตวาดกร้าวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นสั่นเทาชี้มาที่นาง "สตรีเช่นนาง... คือผู้ที่ข้าให้เกียรติที่สุดในแผ่นดินนี้" เสียงทุ้มต่ำดุจหินผาบดเบียดดังขึ้นขัดจังหวะ เซียวจิ่งเหยียนก้าวเข้ามาบังร่างบางของไป๋จินเฉิงไว้ครึ่งหนึ่ง สัมผัสจากไอร้อนแผ่วเบาจากแผ่นหลังของเขาทำให้หัวใจที่มักจะเยือกเย็นของนางอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด นี่คือความมั่นคงที่นางยึดเหนี่ยวท่ามกลางพายุการเมืองอันโสมم ภายในห้องบรรทม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งยิ่งกว่าเดิม ขันทีประคองร่างอันผមโซของฮ่องเต้ลุกขึ้นพิงหมอนปักลายมังกรห้าเล็บ พระพักตร์ซีดเซียวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของผู้ครองแผ่นดิน พระเนตรที่เคยคมปลาบ บัดนี้ขุ่นมัวและโรยราเต็มที แต่ทว่ายังคงทอประกายแห่งอำนาจเฮือกสุดท้ายไว้อย่างเหนียวแน่น "จิ่งเหยียน... เจ้ามาแล้ว..." เสียงแหบแห้งตรัสเรียกด้วยความยากลำบาก อ๋องเซียวจิ่งเหยียนคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพักตร์อย่างสมพระเกียรติ ไป๋จินเฉิงย่อกายลงเคียงข้างอย่างสำรวม แต่สายตายังคงกวาดมองสำรวจรายละเอียดรอบกาย ทั้งถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างพระแท่น และรอยคราบสีดำคล้ำที่ก้นถ้วย... *ยาพิษระงับวิญญาณ* นางจำมันได้ทันทีจากตำราพิษโบราณที่เคยศึกษา "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมารับพระราชโองการแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เซียวจิ่งเหยียนทูลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก ฮ่องเต้แย้มพระสรวลขมขื่น พระหัตถ์ที่ผอมแห้งเอื้อมไปหยิบม้วนผ้าไหมสีทองอร่ามที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนขึ้นมา ส่งให้ขันทีคนสนิทนำมามอบให้ท่านอ๋อง "เรา... ผิดพลาดมาตลอดชีวิต... นึกไม่ถึงว่าคนที่ไว้ใจที่สุด... จะเป็นผู้ผลักเราลงสู่หลุมฝังศพ... ราชโองการนี้... มอบให้เจ้า... จงรักษาแผ่นดิน... แทนตระกูลเซียว..." ยังไม่ทันที่ม้วนพระราชโองการจะตกถึงมือของท่านอ๋อง ร่างของขันทีผู้ถือม้วนกระดาษก็ชักกระตุกอย่างรุนแรง เลือดสีดำทะลักออกจากปากของเขาก่อนที่ร่างจะล้มฟุ้งลงกับพื้น ตำหนักไท่เหอพลันตกอยู่ในความโกลาหลอีกครั้ง แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกวับแวมสะท้อนกับคมดาบของทหารองครักษ์นับร้อยที่จู่ๆ ก็พรูเข้ามาล้อมรอบพระตำหนักไว้ทุกด้าน โดยมีองค์ชายรองผู้ทะเยอทะยาน ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ในมือถือราชโองการปลอมที่ประทับตราหยกหลวงอย่างสมบูรณ์แบบ "ท่านอา... ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ เกรงว่าพระราชโองการฉบับนั้น คงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไปแล้วกระมังครับ" องค์ชายรองหัวسറลั่น หัวใจของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย ไป๋จินเฉิงไม่แม้แต่จะหันไปมองคมดาบที่จ่ออยู่ตรงหน้า นางเพียงเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเซียวจิ่งเหยียนที่วางอยู่ข้างกาย บีบเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัย ทว่าในวินาทีนั้นเอง ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน เป็นรอยยิ้มที่ทำให้องค์ชายรองถึงกับผะเผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เจ้าคิดว่า... แผ่นดินนี้ อยู่ในกำมือของใครกันแน่?" เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นช้าๆ แผ่ไอสังหารรุนแรงจนทหารองครักษ์รอบด้านต้องก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ในขณะที่ไป๋จินเฉิงค่อยๆ หยิบหีบไม้แกะสลักลวดลายประหลาดออกจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างใจเย็น พร้อมกับเปิดฝาออกเผยให้เห็นสิ่งของบางอย่างที่ทำให้สีหน้าขององค์ชายรองเปลี่ยนจากความมั่นใจ เป็นความหวาดกลัวสุดขีดในพริบตาเดียว... (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ)