ความลับที่ต้องรักษา

"ถ้าเจ้ายังกล้าเอา 'ส้มสายพันธุ์ประหลาด' นี่มาเดินขายในตลาดสดบ้านเราอีกระวังเถอะ... ข้าจะไปฟ้องท่านผู้ใหญ่บ้านว่าเจ้าแอบลักลอบนำเข้าผลไม้ต้องห้ามจากแดนเถื่อน!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ดังแหวกลั่นแผงขายผักชื้นแฉะ สะกิดให้สายตาหลายคู่ในตลาดหันขวับมามองเป็นตาเดียว เหมยลี่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางเข่งไม้ไผ่สานที่บรรจุส้มสีทองอร่าม เปล่งประกายผิวส้มเนียนละเอียดราวน้ำผึ้งป่ากลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายจนแม่ค้าแผงข้างๆ ยังต้องสูดปากด้วยความอิจฉา นางแย้มยิ้มบางเบa ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน ท่าทีสุขุมนุ่มลึกของหญิงสาวทำให้แม่เฒ่าหลี่ที่ตั้งท่าหาเรื่องถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่ "ท่านป้าหลี่เจ้าคะ... ของสิ่งนี้จะมาจากแดนเถื่อนหรือมาจากสวนหลังบ้านของข้า ท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจดีไม่ใช่หรือคะ?" เหมยลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบคมราวใบมีดอาบน้ำผึ้ง "อีกอย่าง ส้มเกรดพรีเมียมลูกโตเท่ากำปั้นเช่นนี้ ต่อให้ท่านเอาไปฟ้องท่านผู้ใหญ่บ้านร้อยรอบ ท่านผู้ใหญ่ก็คงมีแต่จะเชิญข้าไปจิบชาหารือเรื่องการพัฒนาเศรษฐกิจในหมู่บ้าน มากกว่าจะมาฟังคนอิจฉาริษยามาเห่าหอนกลางตลาดหรอกนะคะ" เสียงฮือฮาจากชาวบ้านรอบข้างดังขึ้นทันที หลายคนกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น ใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าหลี่แดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนแทบจะพ่นควันออกมาได้ "นัง... นังเด็กปากดี!" แม่เฒ่าหลี่ถลึงตาใส่หมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจะได้สัมผัสชายเสื้อของเหมยลี่ ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีเข้มก็ก้าวเข้ามาบังภรรยาไว้ด้วยท่าทีคุกคามอย่างเงียบเชียบ จางหย่งเหอไม่จำเป็นต้องเปล่งเสียงขู่คำราม ความสูงตระหง่านและรัศมีกดดันระดับคุณชายตระกูลใหญ่ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้คราบชายหนุ่มชาวไร่ ก็เพียงพอทำให้แม่เฒ่าหลี่ผถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบของสามีหนุ่มกวาดมองผู้สูงอายุตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ภรรยาของข้าทำการค้าสุจริต เสียภาษีตลาดถูกต้องทุกอีแปะ หากผู้ใดกล้ากล่าวหาเลื่อนลอยสร้างความเสื่อมเสียอีก... อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเรื่องการฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทเรียกค่าเสียหายจนหมดตัวก็แล้วกันนะคะ... เอ๊ย หมายถึงจนหมดตูดต่างหากเล่า" จางหย่งเหอแกล้งเปลี่ยนคำพูดหน้าตาเฉย เพื่อไม่ให้เสียมาดสามีผู้เรียบร้อย แต่ความหมายนั้นเด็ดขาดถึงลูกถึงคนจนเหมยลี่ต้องแอบหยิกหมั่นไส้ที่เอวหนาเบาๆ บรรยากาศรอบแผงเงียบกริบลงทันตาเห็น ไม่มีใครกล้าสบตาจางหย่งเหอแม้แต่คนเดียว ในเมื่อสามีภรรยาคู่นี้ทั้งสวยหล่อ ร่ำรวยเงียบๆ และที่สำคัญคือ 'ฉลาดเป็นกรด' การหาเรื่องพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาหน้าไปให้รองเท้าฟาดเล่น เหมยลี่เก็บอาการยิ้มเยาะไว้ในใจ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น สายตาของคนในหมู่บ้านเริ่มจับจ้องความเปลี่ยนแปลงของครอบครัวนางอย่างผิดปกติ ทรัพยากรในมิติจิตวิญญาณไม่ว่าจะเป็นน้ำทิพย์สวรรค์ เมล็ดพันธุ์ออร์แกนิกเกรดพระเจ้า หรือผลไม้เร่งโต ล้วนทำให้ผลผลิตของนางสมบูรณ์แบบเกินกว่ามาตรฐานยุคโบราณ หากยังคงใช้ความมหัศจรรย์เหล่านี้อย่างไม่ระมัดระวัง ความลับเรื่องมิติลับอาจรั่วไหล และนั่นคือภัยพิบัติที่แท้จริง เมื่อเก็บแผงเสร็จ สองสามีภรรยาก็เดินเคียงคู่กันกลับเรือนพักหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน ระหว่างทางเดินดินลูกรังที่รายล้อมด้วยทุ่งนาสีเขียวขจี จางหย่งเหอเอื้อมมือหนามาจับมือเรียวบางของภรรยาไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในจิตใจของเหมยลี่ได้เป็นอย่างดี "เจ้ากังวลเรื่องสายตาของคนพวกนั้นหรือภรรยาจ๋า?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามอย่างอ่อนโยน ขณะที่ดวงตาคู่คมมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของภรรยาไม่วางตา เหมยลี่ถอนหายใจเบาๆ นางส่ายหัวช้าๆ "ข้าไม่ได้กลัวคนพวกนั้นหรอกค่ะพี่หย่งเหอ แต่ข้ารู้สึกว่า... มีบางคนในหมู่บ้านแอบซุ่มดูเราอยู่แถวชายป่าหลังบ้านมาสองวันติดกันแล้ว สายตาคู่นั้นไม่ใช่แค่ความอิจฉา... แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังตามล่าหา 'ความลับ'" จางหย่งเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตวูบผ่านนัยน์ตาคู่คมชั่วพริบตาก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว "หึ... กล้ามาลอบสังเกตการณ์บ้านของตระกูลจางหรือ สงสัยคนพวกนั้นคงเบื่อหน่ายความสงบสุขเต็มทีแล้ว" "อย่าเพิ่งใจร้อนใช้กำลังนะคะพี่หย่งเหอ ตอนนี้เรายังต้องเล่นละครเป็นชาวบ้านยากจนต่อไปอีกสักระยะ เพื่อตบตาพวกเบื้องบนที่อาจจะส่งสายมาสืบเรื่องตัวตนที่แท้จริงของท่าน" เหมยลี่เตือนสติสามีอย่างรู้ทัน นางตบหลังมือเขาเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน "เอาเป็นว่า... เย็นนี้เรามาฉลองความสำเร็จที่ขายส้มหมดเกลี้ยงด้วยเมนูเด็ดกันดีกว่าค่ะ ข้าจะทำ 'ไก่ผัดพริกแห้งสมุนไพรในมิติ' ราดด้วยซอสส้มสูตรพิเศษ รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปยั่วน้ำลายคนทั้งหมู่บ้านจนนอนไม่หลับแน่นอน!" สิ้นคำพูดของภรรยา จางหย่งเหอหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขารักภรรยาคนนี้เหลือเกิน ทั้งฉลาด ทันคน และทำอาหารอร่อยเป็นเลิศ ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตบ้านพัก ปิดประตูรั้วไม้ไผ่สนิทเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก โดยไม่รู้เลยว่า... ที่มุมมืดใต้นพุ่มไม้ใหญ่ห่างจากรั้วบ้านไปเพียงสิบก้าว ร่างเงาสลับซับซ้อนของใครบางคนกำลังแอบซ่อนอยู่ พร้อมกับประกายตาวาวโรจน์ด้วยความโลภ ขณะจดจ้องตรงไปยังแปลงผักออร์แกนิกที่กำลังเรืองแสงจางๆ ยามพลบค่ำ—และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาร่างนั้นกำลังถือ 'สมุดบันทึก' ที่มีสัญลักษณ์ลับของสำนักราชองครักษ์หลวงประทับอยู่! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ!